2# مسیحیبودن به چه معناست

بخش اول: آنچه مسیحیان بدان ایمان دارند

دربارۀ عیسی

مسیحیان، نخست با ایمان​شان دربارۀ عیسی شناخته می​شوند. هنگامی که عیسی از شاگردان خود پرسید: «شما چه می​گویید؟ به نظر شما من کیستم؟» (متی 15:16)، آن​ها باید به این مهم​ترین پرسش پاسخ می​دادند، زیرا نمی​توانید به​عنوان مسیحی، به هر آنچه که می​خواهید دربارۀ عیسی ایمان داشته باشید.

اگر کسی بگوید عیسی «فقط یک انسان بود»، «تنها یک معلم نیکو بود»، «هرگز ادعای خدایی نکرد»، یا «نبی​ای مانند سایر انبیای باستانی بود»، چنین جملاتی با تعلیم مسیحی ناسازگار است.

در کتاب «مسیحیت ناب»، نویسنده، سی. اس. لوئیس (سی. اس. لوئیس، مسیحیت ناب (انتشارات ایلام)) به​صراحت به این مفهوم ناقص که عیسی فقط یک معلم اخلاقی بزرگ بود، می​پردازد.

من در اینجا می​کوشم تا مانع از بیان کلام احمقانه​ای شوم که مردم اغلب دربارۀ عیسی می​گویند: من آماده​ام عیسی را به​عنوان یک معلم اخلاقی بزرگ بپذیرم، اما ادعای خدا بودن او را نمی​پذیرم. این همان چیزی است که ما نباید بگوییم. کسی که صرفاً انسان باشد و همچون عیسی سخن بگوید، نمی​تواند معلم اخلاقی بزرگی باشد. او یا دیوانه است؛ همچون کسی که می​گوید یک تخم​مرغ آب​پز است؛ یا ابلیس جهنمی. شما باید تصمیم خود را بگیرید. یا این مرد پسر خدا بود و هست، یا یک دیوانه یا چیزی بدتر از آن است. شما می​توانید او را به​عنوان یک انسان احمق ساکت کنید، می​توانید بر او آب دهان بیندازید و به​عنوان یک دیو بکشید، یا می​توانید نزد پاهایش بیفتید و او را خداوند و خدا خطاب کنید، اما نباید با یاوه​گویی متکبرانه، او را معلم انسانی بزرگ خطاب کنیم. او این اختیار را به ما نداده است. او چنین هدفی نداشت.

عهد جدید به​فراوانی دربارۀ کیستی عیسی سخن می​گویدپس ما باید این نکته را به​درستی درک کنیم.

برای نمونه، چهار انجیل هویت عیسی را در آغاز نوشته​های خود معرفی می​کنند. در متی 1:1 درمی​یابیم که عیسی، مسیح است، «پسر داوود، پسر ابراهیم». در مرقس 1:1، او «پسر خدا» خوانده می​شود. در لوقا 1–2، عیسی، پسری با نطفۀ الهی است که از مریم زاده شد. در یوحنا 1، او کلام ازلی است — همان کلامی که تجسم یافت.

هنگامی که خوانندگان چهار انجیل را بررسی می​کنند، به آن کسی می​نگرند که همه​چیز برای او آفریده شد؛ همچنین به آن کسی که آمد تا همه​چیز را بازخرید کند. عیسی به​راستی خداست و او بدون به خطر انداختن الوهیتش، ماهیت انسانی را بر خود گرفت. سنت مسیحی کلمات سودمندی را برای توصیف شخص مسیح در اختیار ما نهاده است. عیسی یک شخص با دو ماهیت است؛ الهی و انسانی.

اعتقادنامۀ نیقیه که در قرن چهارم میلادی نوشته شد، تعلیم کتاب​مقدس دربارۀ شخص مسیح را چنین خلاصه می​کند که پسر خدا «مولود ازلی پدر؛ او خداست از خدا، نور از نور، خدای راستین از خدای راستین، که زاده شده و آفریده نشده است، هم​ذات با پدر، و از طریق او همه​چیز هستی یافت.»

نوایمانان باید در شناخت خود از کیستی عیسی رشد کنند؛ و این به​معنای تأمل دربارۀ آموزه​ای معروف به مسیح​شناسی است. مطالعۀ کتاب​مقدس بر پایۀ سنت دیرینۀ اعتقادی مسیحی، ما را به تأیید یک شخص و دو ماهیت عیسی رهنمون خواهد کرد. زیرا ما فقط مفهوم یک شخص با یک ماهیت را درک می​کنیم، ما باید مکاشفۀ کتاب​مقدس را دربارۀ کیستی عیسی بپذیریم. اعتراف صحیح مسیحی، الوهیت سازش​ناپذیر و انسانیت حقیقی عیسی را تصدیق خواهد کرد.

مسیحیان با توجه به کیستی عیسی، به خداوندی او اعتراف می​کنند. عیسی رب​الارباب و شاه شاهان است (مکاشفه 16:19). ما به حاکمیت کامل او اعتراف می​کنیم (متی 18:28)، داوری عادلانۀ او (یوحنا 22:5)، سلطنت والای او (فیلیپیان 9:2) و حکمت کاوش​ناپذیر او (کولسیان 3:2). ما با کار روشنگرانۀ روح​القدس اعتراف می​کنیم که «عیسی خداوند است» (اول قرنتیان 3:12).

دربارۀ نجات

علاوه بر تأمل دربارۀ شخص مسیح، باید کار مسیح را نیز در نظر بگیریم. شخص و کار مسیح، ستون​های دوقلوی اعتراف مسیح​شناختی ما هستند.

مسیحیان معتقدند که تجسم پسر باکار روح​القدس بر مریم باکره تحقق یافت و این بارداری باکره​، ماهیت انسانی بی​گناه عیسی را تضمین کرد. عیسی درحال رشد، وسوسه شد، اما هرگز گناه نکرد (عبرانیان 15:4). چهار انجیل، خدمت زمینی عیسی را روایت می​کنند که در طی آن بیماران را شفا داد، نیروهای شیطانی را مطیع ساخت و مأموریت زمینی خود را به ​انجام رساند.

اوج مأموریت او کار صلیب بود. آن بی​گناه برای ما گناه شد (دوم قرنتیان 21:5). پسر خدا که به​جای ما مصلوب شد، غضب خدا را بر خود گرفت تا ما بتوانیم فرزندان خدا شویم (رومیان 25:3). مزد گناه مرگ است (رومیان 23:6)، اما پیام انجیل این است که عیسی این بها را برای ما پرداخته است. ازاین​رو مسیحیان اعتراف می​کنند که عیسی جایگزین وفادار ما، حامل گناه و اجراکنندۀ عدالت است.

پس مرگ عیسی بر صلیب، شکست نیست، بلکه پیروزی است. کار صلیب به​خاطر این نبود که همه​چیز از مسیر خارج شده بود، بلکه همه​چیز در خدمت او، به همان نقطه، به همان مکان در خارج از شهر اورشلیم رهنمون می​شد. او که پادشاه و رهانندۀ موعود بود، «به​جهت تقصیرهای ما لِه گشت؛ تأدیبی که ما را سلامتی بخشید بر او آمد، و به زخم​های او ما شفا می​یابیم. همۀ ما چون گوسفندان، گمراه شده بودیم، و هر یک از ما به راه خود رفته بود، اما خداوند تقصیر جمیع ما را بر وی نهاد.» (اشعیا 5:53-6).

خداوند عیسی به​واسطۀ صلیب، نجات را برای گناهکاران به ​ارمغان آورد. او چگونه این کار را انجام داد؟ او با جسم و خون خود، عهدی تازه برقرار ساخت (عبرانیان 6:8-12).

در این عهد تازه، رهایی از غضب وجود دارد. پیروزی صلیب او با اثبات حقانیتش همراه بود. این اثبات حقانیت عیسی، همان رستاخیز او از مردگان بود. پسر تجسم​یافته، در انسانیت جلال​یافته، بدنی که نمی​توانست بمیرد، بدنی باجلال و جاودانگی مجسم​شده قیام کرد. مسیحیان، مرگ و رستاخیز عیسی را اعتراف می​کنند و می​سرایند. صلیب، قدرت نجات و حکمت خداست (اول قرنتیان 18:1-25). ما صلیب را موعظه می​کنیم، در صلیب شادی می​کنیم و به صلیب فخر می​کنیم، زیرا «صلیب» خلاصه​ای از پیروزی مسیح در اوج خدمت زمینی اوست. او با بر خود گرفتن گناه و شرم ما، کفارۀ نیابتی را به انجام رساند.

با توجه به کیستی عیسی و کاری که انجام داده، او به ما می​گوید: «من راه و راستی و حیات هستم؛ هیچ​کس جز به​واسطۀ من، نزد پدر نمی​آید.» (یوحنا 6:14). ادعای او انحصاری است: هیچ راه دیگری برای نجات یا حیات جاودان، جز از طریق مسیح وجود ندارد. رسولان نیز این را اعلام کردند؛ همچنین پطرس به شنوندگان خود گفت: «در هیچ​کس جز او نجات نیست، زیرا زیر آسمان نامی دیگر به آدمیان داده نشده تا بدان نجات یابیم.» (اعمال 12:4).

ظفر صلیب و قبر خالی، برهانی استوار برای آن کسی است که خدا برای نجات و حیات جاودان به ما عطا کرده است. مسیح چهل روز پس از رستاخیز، نزد پدر صعود کرد (اعمال 9:1-11؛ عبرانیان 3:1)، جایی که بر همه​چیز سلطنت می​کند، دشمنان خود را مغلوب می​سازد و برای بازگشت پرجلالش آماده می​شود (متی 31:25-46؛ اول قرنتیان 25:15-28).

مسیحیان به حقیقت کیستی عیسی اعتراف می​کنند و شگفتی کاری را که انجام داده جشن می​گیرند. ما همراه با اعتقادنامۀ نیقیه می​گوییم که عیسی «انسان گردید؛ و در زمان پنطیوس پیلاطس برای ما مصلوب شد؛ رنج کشید، مرد و مدفون گشت؛ و بر حسب کتاب​مقدس، در روز سوم رستاخیز نمود؛ و به آسمان صعود کرد، و به ​دست راست پدر نشسته است».

دربارۀ ایمان

مسیحیان کسانی هستند که ایمان دارند؛ آن​ها ایمان​دارند. بااین​حال، صرفاً به​طور انتزاعی ایمان ندارند. ممکن است کسی به وجود چیزی باور داشته باشد، بدون اینکه آن را ملجای خود بداند. ایمان کتاب​مقدسی، پاسخی از اعتماد به آن چیزی است که خدا مکشوف ساخته است؛ با دستان خالی نزد مسیح می​آید و آمادۀ دریافت تمامیت مسیح برای قومش می​باشد.

مسیحیان قوم ایمانی هستند و موضوع ایمان ما مسیح است. ما به ادعاهای او، کارهای او، پیروزی او، قدرت او، وعده​های او و عهد او اعتماد می​کنیم. ایمان کتاب​مقدسی، به عیسی می​نگرد.

مسیحیان به اعمال نیز اهمیت می​دهند؛ که به​عنوان اطاعت نیز شناخته می​شود؛ اما اینها ثمرۀ ایمان حقیقی هستند. ایمان، وابستگی و تکیه بر مسیح به​عنوان نجات​دهنده و رهاننده است. این ایمان کورکورانه نیست؛ بلکه پاسخ به چیزی است که خدا دربارۀ پسرش گفته است. بنابراین ایمان یعنی جدی گرفتن سخن عیسی.

یوحنا 16:3 خواننده را به​سوی ایمان به مسیح رهنمون می​سازد، با این وعده که «هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودان یابد». مسیحیان کسانی هستند که به مسیح ایمان آورده​اند. حضور چنین ایمانی، عطیۀ خداست، چنان​که پولس در افسسیان 8:2-9 توصیف می​کند: «زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته​اید – و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست – و نه از اعمال، تا هیچ​کس نتواند به خود ببالد.»

ایمان یک مسیحی را نمی​توان صرفاً به یک تصمیم، عملی ارادی تقلیل داد. ما با درک صحیح کیستی عیسی و کاری که انجام داده، به او اعتماد می​کنیم. چنین درکی از مسیح، نتیجۀ کاری است که روح​القدس پیش از آن انجام داده است. عیسی دربارۀ کار روح و پاسخ ما به​لحاظ «جذب شدن» سخن گفت. او گفت: «هیچ​کس نمی​تواند نزد من آید مگر آنکه پدری که مرا فرستاد او را جذب کند» (یوحنا 44:6). به​علاوه، «هیچ​کس نمی​تواند نزد من آید، مگر آنکه از جانب پدر به او عطا شده باشد» (یوحنا 65:6).

ایمان، آمدن نزد مسیح است؛ و آمدن نزد مسیح، کاری است که گناهکاران هنگامی که روح خدا به آنان تولد تازه می​بخشد، انجام می​دهند. ایمان، پاسخ اعتقادی به رحمت خداست: «امّا به همۀ کسانی که او را پذیرفتند، این حق را داد که فرزندان خدا شوند، یعنی به هر کس که به نام او ایمان آورْد؛ آنان که نه با تولدی بشری، نه از خواهشِ تن و نه از خواستۀ یک مرد، بلکه از خدا تولد یافتند» (یوحنا 12:1-13). هنگامی که گناهکاران به مسیح ایمان می​آورند، خدا باید به​سبب کار تولد تازه و رحمتش در ایشان جلال یابد.

دربارۀ توبه

دو واژه​ای که اغلب در کنار یکدیگر اعلام می​شوند، «ایمان» و «توبه» است. پس از اندیشیدن به واژۀ نخست، باید به دومین واژه نیز بیندیشیم.

هنگامی که عیسی در مرقس 1 در سراسر جلیل موعظه می​کرد، گفت: «زمان به کمال رسیده و پادشاهی خدا نزدیک شده است. توبه کنید و به این خبر خوش ایمان آورید» (مرقس 15:1). پس از آنکه پطرس در اعمال 2 موعظه​کرد، شنوندگان در دل خود متأثر شدند و پرسیدند که باید چه کار کنند. پطرس گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان خود تعمید گیرید که عطای روح​القدس را خواهید یافت» (اعمال 38:2).

اگر ایمان به​معنای روی​آوردن است، توبه به​معنای روی​گردانیدن است. هنگامی که به مسیح به​عنوان نجات​دهنده و خداوند خود اعتماد می​کنیم، ​ناگزیر از بت​های دروغین و طرز زندگیِ بی​حرمت​کنندۀ خدا روی می​گردانیم. بنابراین مفاهیم ایمان و توبه با یکدیگر در ارتباط هستند؛هرچند یکسان نیستند. پولس از گزارش دربارۀ تسالونیکیان آگاه بود که چنین می​گفت: «زیرا آنان خود از استقبال گرم شما از ما سخن می​گویند، و از اینکه چگونه از بتها دست کشیده، به سوی خدا بازگشتید تا خدای زنده و حقیقی را خدمت کنید» (اول تسالونیکیان 9:1).

از آنجا که ایمان​آوردن به​معنای کمال اخلاقی فوری نیست، زندگی مسیحی همچنان با دام​ها و دروغ​های گناه روبه​رو خواهد شد؛ و ازاین​رو توبه عملی یک​باره نیست. مسیحیان فقط گناهکاران توبه​کار نیستند؛ آنان گناهکاران درحال توبه​ هستند. مارتین لوتر این اندیشه را در نخستین ماده از نود و پنج مادۀ خود چنین بیان کرد: «هنگامی که خداوند و استاد ما عیسی مسیح گفت: «توبه کنید» (متی 17:4)، می​خواست کل زندگی ایمانداران با توبه همراه باشد.»

ایمانداران در ایمان و توبه پایداری می​کنند. ما پیوسته به مسیح می​نگریم و پیوسته از گناه روی می​گردانیم. ما پیوسته به وعده​های مسیح اعتماد می​کنیم و پیوسته بت​های این عصر را رد می​کنیم. بنابراین ایمان و توبه، نه​تنها نشانۀ زندگی مسیحی در هنگام ایمان​آوردن، بلکه در شاگردی نیز می​باشد.

مسیحیان اعتراف می​کنند که خدا کسانی را نجات می​دهد که با ایمان نزد مسیح می​آیند و از گناه خود توبه می​کنند. چنان​که پولس در رومیان 9:10 بیان می​کند: «اگر به زبان خود اعتراف کنی «عیسی خداوند است» و در دل خود ایمان داشته باشی که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت.»

—

بحث و تأمل:

۱. آیا راه​هایی وجود دارد که نیاز داشته باشید در شناخت خود از عیسی، نجات، ایمان و توبه رشد کنید؟ برای رشد در این مسیر چه کار می​کنید؟
۲. سعی کنید خلاصۀ کوتاهی برای هر یک از موضوعات بالا بنویسید تا ببینید که آیا می​توانید این حقایق را به​روشنی و به​اختصار بیان کنید.
۳. چه حوزه​های دیگری از حقیقت مسیحی را می​خواهید دنبال کنید؟

—

بخش دوم: تصویرهایی از نجات خود

علاوه بر اندیشه و ایمان درست دربارۀ عیسی، نجات، ایمان و توبه، مسیحیان باید به شیوۀ توصیف کتاب​مقدس دربارۀ کار نجات​بخش خدا در زندگی خود توجه کنند. کتاب​مقدس توصیف​ها و تصویرهای بسیاری را برای تصور کردن به ما ارائه می​دهد. برای بررسی واقعیت نجات خود بیایید پنج تصویری را که نشان​دهندۀ هویت جدیدتان در مسیح است، در نظر بگیریم.

از تاریکی به نور

به​سبب رحمت الهی، وضعیت روحانی ما تغییر کرده است. پیش​تر به تاریکی روحانی تعلق داشتیم، اما کار روح​القدس ما را وارد نور کرده است. تغییری در قلمروهای روحانی رخ داده است.

پولس نوشت که خدا «ما را از قدرت تاریکی رهانیده [است]» (کولسیان 13:1). اکنون «شما همه فرزندانِ نور و فرزندان روزید؛ ما به شب و به تاریکی تعلق نداریم» (اول تسالونیکیان 5:5). تاریکی قلمرو بی​ایمانی و نافرمانی است. در تاریکی روحانی، خدا را نمی​شناختیم.

مسیح از طریق پیام انجیل، «شما را از تاریکی به نور حیرت​انگیز خود فراخوانده است» (اول پطرس 9:2). نور را به​عنوان قلمرو نجات در نظر بگیرید؛ رحمت خدا ما را به چنین جایی آورده است. این «نور»، قلمرو دائمی ماست. ما میان قلمروها رفت​وآمد نمی​کنیم. فیض نجات​بخش خدا، ما را به​لحاظ روحانی پیوند زده است. تاریکی، گذشتۀ ما بود؛ اما نور، زمان حال و آیندۀ ماست.

از مرگ به حیات

تاریکی روحانی، قلمرو مرگ روحانی است. گناهکاران پیش از ایمان​آوردن، در گناهان خود مرده​اند، زیرا عاری از حیات روحانی هستند.

گناهکاران با آنکه از نظر جسمانی زنده​اند، اما در وضعیت روحانی​ای هستند که پولس در افسسیان 2 توصیف می​کند. او نوشت: «و امّا شما به سبب نافرمانیها و گناهان خود مرده بودید، و زمانی در آنها گام می​زدید، آنگاه که از روشهای این دنیا و از رئیس قدرت هوا پیروی می​کردید» (افسسیان 1:2-2). این مرگ روحانی، درماندگی​ای است که فرد نمی​تواند بر آن غلبه کند.

تنها چیزی که می​تواند بر مرگ روحانی غلبه کند، حیات روحانی است؛ و عطاکنندۀ این حیات، خداست. بنابراین شهادت هر مسیحی، کلمات افسسیان 4:2-5 است: «اما خدایی که در رحمانیت دولتمند است، به​خاطر محبت عظیم خود به ما، حتی زمانی که در نافرمانیهای خود مرده بودیم، ما را با مسیح زنده کرد – پس، از راه فیض نجات یافته​اید.»

خداوند عیسی ادعا کرد که حیاتی را که ما بدان نیاز داریم در خود دارد. او گفت: «نان حیات من هستم» (یوحنا 35:6). «هر کس از این نان بخورد، تا ابد زنده خواهد ماند» (یوحنا 58:6). نجات یعنی دیگر از نظر روحانی نمرده​اید. زیرا مسیح را دارید، حیات دارید؛ حیات جاودان در او. «در او حیات بود، و آن حیات، نور آدمیان بود» (یوحنا 4:1).

از بردگی به آزادی

گناهکاران در قلمرو تاریکی و مرگ روحانی، در بند هستند. بردگی نسبت به گناه، وخامت مشکل ما و فشار نافرمانی را تأیید می​کند. ارادۀ ما سرسپردۀ شرارت است. ارادۀ ما خنثی نیست، بلکه با خدا دشمنی دارد.

ما به آزادی نیاز داریم. ما به خروج روحانی از بندگی نیاز داریم. پولس نجات را دقیقاً این​گونه توصیف می​کند. او می​گوید: «زیرا می​دانیم آن انسانِ قدیم که ما بودیم، با او بر صلیب شد تا پیکرِ گناه درگذرد و دیگر گناه را بندگی نکنیم. چون آن که مرده است، از گناه آزاد شده است» (رومیان 6:6-7).

قوم اسرائیل، مفهوم قومی را که به​واسطۀ خروج شکل گرفته درک می​کردند. در کتاب خروج، خدا بر اسارت آنان غلبه کرد و ایشان را آزاد ساخت. آن الگوی عهدعتیق، نجاتی را شکل می​دهد که گناهکاران در مسیح تجربه می​کنند. زمانی اسیر گناه بودیم، اما به​وسیلۀ خداوند عیسی آزاد شده​ایم. ما از گناه آزاد شده​ایم (رومیان 18:6).

در گذشته، گناه ارباب ما بود و مزد گناه مرگ بود. اما خدا، با قدرت عظیم و رحمت فراوان، ما را از اسارت خارج کرد و به آزادی نور و حیات خود آورد. «زیرا در مسیحْ عیسی، قانونِ روحِ حیاتْ مرا از قانون گناه و مرگ آزاد کرد» (رومیان 2:8).

از محکومیت به عادل​شمردگی

هنگامی که در تاریکی مرگ روحانی و اسارت بودیم، سزاوار محکومیت، یعنی داوری عادلانۀ خدا بودیم. بااین​حال، پیام انجیل این است که خدا در مسیح گناهکاران را می​بخشد و آنان را با فیض خود پارسا می​شمارد.

این عادل​شمردگی بر مبنای شایستگی گناهکار نیست. گناهکار سزاوار داوری است، نه عادل​شمردگی. خبر خوش اساسی صلیب این است که برای مجرمان آمرزش هست، زیرا مسیح قربانی کفاره​کنندۀ گناهان ماست.

عادل​شمردگی هنگامی رخ می​دهد که خدا دیگر گناهان ما را بر ضد ما به​حساب نمی​آورد. او ما را عادل اعلام می​کند؛ نه از آن​رو که بی​گناه هستیم، بلکه مسیح به​وسیلۀ ایمان پناهگاه ما شده است. خدا با فیض و به​واسطۀ ایمان بی​دینان را پارسا می​شمارد. هیچ گناهکاری نمی​تواند با اعمال خود، تلاش​های خود، یا پیشرفت​های خود پارسا شمرده شود. عادل​شمردگی فقط به​واسطۀ فیض، فقط به​واسطۀ ایمان و فقط در مسیح است.

در رومیان 3:4 پولس از پیدایش 6:15 نقل​قول می​کند؛ و در رومیان 7:4-8 از مزمور 1:32-2 نقل​قول می​کند تا نشان دهد که عادل​شمردگی به​واسطۀ فیض، برای گناهکاران در عهدعتیق و  عهدجدید خبر خوش بوده است. گناهکاران به​وسیلۀ اعمال خود پارسا شمرده نمی​شوند؛ بلکه با ایمان نزد مسیح می​آیند و با فیض، نجاتی را دریافت می​کنند که آنان را در نظر خدا پارسا می​شمارد. گناهان ما بر ضد ما به​حساب نمی​آیند، زیرا بر صلیب به حساب مسیح گذاشته شده​اند. اکنون خدا در پسرش «مقام پارسایی» را برای ما به​حساب می​آورد.

از دشمنی به دوستی

ما به​عنوان کسانی که از تاریکی به نور و از مرگ به حیات آورده شده​ایم، از اسارت گناه آزاد شده و با فیض و به​واسطۀ ایمان پارسا شمرده شده​ایم، دیگر دشمنان صلیب نیستیم. خدا به​وسیلۀ قدرت مصالحه​کنندۀ انجیل، دشمنان خود را دوستان خود ساخته است.

پولس نوشت «وقتی ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح در راه ما مرد» (رومیان 8:5) و پیش از آنکه خدا ما را به​وسیلۀ مسیح با خود آشتی دهد، «دشمنان» او بودیم (10:5). چون ارادۀ ما تازه شده و چشمان ما گشوده شده، به​جای دشمنیِ رابطۀ مصالحه​نیافته، دوستیِ مشارکت​کننده با خدا را تجربه می​کنیم. ابراهیم دوست خدا بود (اشعیا 8:41) و هر کس که ایمان ابراهیم را دارد، این​چنین است؛ یعنی ایمانی که بر خداوند اعتماد می​کند.

هدف آمرزش این است که رابطه​ای درست با خدا داشته باشیم. هدف نجات رحیمانۀ خدا این است که گناه ما را که ما را از برکت و لطف او جدا ساخته بود، بپوشاند. پطرس چنین بیان می​کند: «زیرا مسیح نیز یک بار برای گناهان رنج کشید، پارسایی برای بدکاران، تا شما را نزد خدا بیاورد.» (اول پطرس 18:3). اکنون که نزد خدا آورده شده​ایم، در مسیح با او مشارکت داریم.

سخنان عیسی خطاب به ما را بشنوید: «دیگر شما را بنده نمی​خوانم، زیرا بنده از کارهای اربابش آگاهی ندارد. بلکه شما را دوست خود می​خوانم…» (یوحنا 15:15).

—

بحث و تأمل:

۱. آیا تصاویر بالا دربارۀ نجات​تان، تجربۀ شما را به​طور خاص توصیف می​کنند؟ هنگامی که شهادت خود را بازگو می​کنید، آیا از این تصاویر کتاب​مقدسی بهره می​برید؟
۲. زمانی را به ستایش و شکرگزاری از خدا به​خاطر کاری که در زندگی شما انجام داده و به​خاطر انجام تمام آنچه که این تصاویر پرجلال توصیف می​کنند، اختصاص دهید.

—

بخش سوم: ثمرۀ ایمان

با یادآوری تصویر پیشین از نجات، قلمرو نور جایی است که ما در آن زندگی می​کنیم. خدا ما را از تاریکی روحانی نجات داده است. اگرچه کار رحیمانۀ روح خدا چیزی است که او در ما انجام داده است، اما زندگی شاگرد منفعل نیست. اکنون باید «در نور گام برداریم، چنان​که او»؛ مسیح؛ «در نور است» (اول یوحنا 7:1). در نور گام برداشتن چه معنایی دارد؟ بدین معناست که در اطاعت گام برداریم.

تعلیم​یافتن برای اطاعت

پیش از آنکه عیسی به آسمان صعود کند، به شاگردان خود با این سخنان به​یادماندنی مأموریت داد: «پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح​القدس تعمید دهید و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده​ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم» (متی 19:28-20).

پیروی از مسیح مستلزم تعلیم​یافتن است؛ و محتوای تعالیم ماشامل نگاه​داشتن فرمان​های مسیح (اطاعت​کردن) است. به​سبب اقتدار مسیح بر همه​چیز، اطاعت، کاری صحیح در زندگی مسیحی است. او تمامی اقتدار را در آسمان و زمین در اختیار دارد (متی 18:28). با توجه به گسترۀ این اقتدار؛ که بر تمام جوانب زندگی ما گسترش می​یابد؛ باید در پیروی از مسیح، به فرمان​های او گوش فرا دهیم.

ما نه​تنها مسئولیت داریم که از مسیح اطاعت کنیم، بلکه باید دیگران را نیز به​سوی اطاعت ترغیب کنیم. مطابق متی 19:28-20، بخشی از کار شاگردسازی این است که خواستۀ مسیح برای زندگی شاگردانش را به آنان بیاموزیم. ما چگونه می​آموزیم؟ از طریق تعلیم و سرمشق​گیری می​آموزیم.

تعلیم و سرمشق​گیری

شاگردان، تعلیم​گیرندگان هستند و تعلیم​گیرندگان به تعلیم اهمیت می​دهند. ما با آگاهی از همۀ چیزهای لازم برای پیروی وفادارانه از مسیح، مسیحی نمی​شویم. مسیر یادگیریِ شاگرد، مسیر مادام​العمر است. ما به تعلیم کلیسای محلی که کتاب​مقدس را موعظه می​کند و آکنده از کلام خداست، و به مشارکت ایماندارانی که با حکمت با خدا گام برمی​دارند، نیاز داریم تا بتوانیم از آنان سرمشق بگیریم.

تعلیم نیازمند زمان است، زیرا نمی​توانیم همه​چیز را یک​باره بیاموزیم. تعلیم مسیحی دربارۀ موضوع کتاب​مقدسی «آموزه» نامیده می​شود. همۀ آموزه​ها مهم هستند، اما همۀ آموزه​ها از ارزش یکسانی برخوردار نیستند. آموزه​های اولیه وجود دارند که باید پردازش شوند؛ مانند آموزه​های مربوط به تثلیث، شخص و ماهیت​های مسیح، و فیض نجات. همچنین باید دربارۀ آموزه​های دیگری که ما را به​سوی مسائل ثانویه هدایت می​کنند، تعلیم بگیریم؛ مانند ادارۀ کلیسا و اجرای فرایض کلیسایی. برخی از آموزه​ها در جایگاه سوم قرار می​گیرند، مانند دیدگاه هزاره یا سن زمین.

در​حالیکه به​عنوان شاگردان مسیح برای یادگیری ارزش قائلیم، اما یادگیری ما نمی​تواند صرفاً ذهنی باقی بماند. کاربرد شناخت ضروری است، زیرا چنین کاربردی به زندگی حکیمانه می​انجامد. آموختن تعالیم کتاب​مقدس، تا آخر عمر به شکل​گیری جهان​بینی کتاب​مقدسی در ذهن ما کمک می​کند.

علاوه بر تعلیم رسمی، الگوی ایمانداران خداپسند پیرامون ما می​تواند بر زندگی ما تأثیر بگذارد. ایمان مسیحی تعلیم داده می​شود و درک می​شود. وقتی در زندگی کسانی که در پی گام برداشتن در نور هستند، سهیم می​شویم، مستقیماً به نحوۀ استفادۀ آن​ها از کلمات و کارهایی که انجام می​دهند، دسترسی داریم. بی​گمان همۀ شاگردان، شاگردانی ناکامل هستند، اما نباید قدرت الگو و سرمشق​گیری را کوچک بشماریم.

برداشتن صلیب

عیسی ما را به زندگی در پیروی از او فرا می​خواند و آن زندگی مقدس است. از طریق تعلیم و سرمشق​گیری، مفهوم زندگیِ جداشده برای جلال خدا را می​آموزیم.

عیسی تعلیم داد: «اگر کسی بخواهد مرا پیروی کند، باید خود را انکار کرده، صلیب خویش برگیرد و از پی من بیاید.» (مرقس 34:8). پیروی از عیسی مستلزم روی​گردانی از گناه است؛ و روی​گردانی از گناه نیازمند انکار نفس است. امیال گناه​آلود ما در پی ارضا شدن هستند، اما عیسی از انکار نفس سخن می​گوید. این انکار نفس، امتناع از زندگی بر اساس امیال ناشایست ماست.

درحالی​که دنیا به ما می​گوید «از دل خود پیروی کن»، عیسی به ما می​گوید از او پیروی کنیم و خود را انکار نماییم. اصطلاح «صلیب»، تصویری از اعدام است. در دنیای امروز ما، صلیب به​عنوان زیورآلات استفاده می​شود و بر دیوارها به​عنوان تزیین آویخته می​شود. اما به خشونت صلیب بیندیشید. صلیب شیوه​ای برای اعدام بود؛ مرگ عذاب​آور.

سخنان عیسی در مرقس 34:8 دعوتی به حیات از طریق مرگ است. دیتریش بونهوفر درست می​گوید: «وقتی مسیح کسی را فرامی​خواند، از او دعوت می​کند که بیاید و بمیرد.»

شاگرد در مسیری صلیب​گونه گام برمی​دارد. این مسیر شاگردیِ پربهاست.

به​سبب اتحاد ما با مسیح، رابطۀ ما با گناه تغییر کرده است. پولس نوشت: «به همین​سان، شما نیز خود را نسبت به گناه مرده اِنگارید، امّا در مسیحْ عیسی نسبت به خدا، زنده. پس مگذارید گناه در بدنهای فانی شما فرمان براند تا امیال آن را اطاعت کنید.» (رومیان 11:6-12). برداشتن صلیب، تصویری از مردن نسبت به گناه است. همان​گونه که مسیر مسیح، از طریق صلیب به​سوی زندگی در رستاخیز بود، مسیر شاگرد نیز حیات از طریق مرگ است. مردن نسبت به گناه یعنی زنده​بودن برای خدا؛ حیاتی که حقیقتاً حیات است.

اهمیت اعمال

به کسی که ادعا می​کند نیازی نیست از مسیحی که به او اعتراف می​کنیم اطاعت نماییم، چه باید گفت؟ باید دعوت کتاب​مقدس به اطاعت را به​روشنی تعلیم دهیم و باید هشدار دهیم که امتناع از اطاعت مسیح ممکن است نشان​دهندۀ فقدان حیات روحانی باشد. بیایید دربارۀ این دو نکته تأمل کنیم.

در افسسیان 2، پولس شهادت همۀ مسیحیان را ثبت می​کند: ما به​لحاظ روحانی از مرگ در نافرمانی​های خود برخیزانیده شده​ایم و اکنون با مسیح زنده​ایم (افسسیان 4:2-6). پولس می​گوید ما «در مسیحْ عیسی آفریده شده​ایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آن​ها گام برداریم» (10:2). چنان​که یعقوب توضیح می​دهد: «آری، همان​گونه که بدن بدون روح مرده است، ایمان نیز بدون عمل مرده است.» (یعقوب 26:2). اعمال نیکو، بنیان ایمان حقیقی نیستند، اما واقعیت ایمان حقیقی را تأیید می​کنند.

کسانی که ادعا می​کنند مسیح را می​شناسند، اما در پی اطاعت از او نیستند، باید هشدار یوحنای رسول را در نظر بگیرند. او می​گوید: «اگر بگوییم با او رفاقت داریم، حال آنکه در تاریکی گام می​زنیم، دروغ می​گوییم و به راستی عمل نمی​کنیم» (اول یوحنا 6:1). «آن که می​گوید او را می​شناسد، امّا از احکامش اطاعت نمی​کند، دروغگوست و راستی در او جایی ندارد» (4:2). این آیات از اول یوحنا نباید ایمانداران را به درون​نگری وسواس​گونه و جست​وجوی دائمیِ برای اطمینان از اعمال خود سوق دهند. بلکه این آیات بی​پرده تعلیم می​دهند که آنانی که در نور هستند، در نور سلوک خواهند کرد.

اگر به آتشدانی که شعله​های آتش از آن زبانه می​کشد، نزدیک شوید، می​دانید که این شعله​ها دود و گرما تولید می​کنند. تصور کنید از کسی بپرسید: «آیا این همان آتشی است که دود و گرما تولید می​کند، یا این آتش چنین چیزهایی را تولید نمی​کند؟» این پرسش خنده​دار است! همه می​دانند که آتش واقعی، گرما و دود واقعی تولید می​کند.

هنگامی که کتاب​مقدس به ما می​گوید ایمانداران حقیقی در اطاعت از مسیح پیروی می​کنند، می​توانیم رابطۀ بین ایمان و اعمال را با رابطه​ای مشابه آتش و گرما درک کنیم. همان​گونه که شعله​ها گرما پدید می​آورند، ایمان حقیقی نیز اعمال پدید می​آورد. اگر کسی ادعا کند که مسیح را می​شناسد، اما در سرکشی از خداوند زندگی کند، نویسندگان کتاب​مقدس از آن شخص می​خواهند که در این اعتراف ایمان تجدیدنظر کند.

ثمرۀ روح

نبرد با گناه، نشانۀ حیات روحانی است. پولس به غلاطیان گفت: «زیرا تمایلات نَفْس برخلاف روح است و تمایلات روح برخلاف نَفْس؛ و این دو بر ضد هم​اند، به گونه​ای که دیگر نمی​توانید هرآنچه را که می​خواهید، به جا آورید» (غلاطیان 17:5). ایماندار حضور امیال رقابت​کننده را تشخیص می​دهد. جذابیت گناه و اشتیاق برای خشنود ساختن خداوند وجود دارد.

پیگیری قدوسیت و مبارزه با گناه، به​عنوان «تقدیس​شدگی» شناخته می​شود. این فرایند، رشد ایماندار در شباهت یافتن به مسیح است؛ و این رشد، نتیجۀ نجات واقعی است. ریشۀ نجات، ثمرۀ اطاعت را به همراه می​آورد. پولس فهرست ثمرۀ روح را بیان می​کند: «امّا ثمرۀ روح، محبت، شادی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، فروتنی و خویشتنداری است» (غلاطیان 22:5-23). این فضایل به​درستی شخصیت مسیح را توصیف می​کنند و ویژگی​های مطلوب کسانی است که با او متحد شده​اند.

متحد بودن با مسیح یعنی در او می​مانیم. عیسی گفت: «در من بمانید، و من نیز در شما می​مانم. چنانکه شاخه نمی​تواند از خود میوه آورد اگر در تاک نماند، شما نیز نمی​توانید میوه آورید اگر در من نمانید. من تاک هستم و شما شاخه​های آن. کسی که در من می​ماند و من در او، میوۀ بسیار می​آورد؛ زیرا جدا از من، هیچ نمی​توانید کرد» (یوحنا 4:15-5).

شاگردان مسیح به​عنوان شاخه​های تاک، حیات روحانی خود را از خودِ مسیح دریافت می​کنند. از آنجایی که مسیح ما را فرامی​خواند که «در او بمانیم»، باید از این فرمان اطاعت کنیم. ماندن، کاری است که ما انجام می​دهیم. عیسی در ادامه در یوحنا 15 گفت: «در محبت من بمانید. اگر احکام مرا نگاه دارید، در محبت من خواهید ماند» (9:15-10). پس ماندن، با اطاعت مرتبط است. نگاه​داشتن احکام مسیح یعنی سلوک کردن در نور، چنان​که او در نور است.

ما که از مرگ به حیات آورده شده​ایم، با نشانه​های چنین حیاتی در سخنان و اعمال خود زندگی خواهیم کرد. ما می​خواهیم شاگردی را جدی بگیریم؛ و این یعنی اطاعت را جدی بگیریم. کتاب​مقدس تصویرهای گوناگونی را از معنای اطاعت خداوند به​عنوان شاگرد ارائه می​دهد: سلوک کردن در نور، به بار آوردن ثمرۀ روح، ماندن در مسیح.

یک تصویر دیگر: پولس در نامه​به افسسیان و کولسیان، زندگی مسیحی را همچون عوض​کردن لباس توصیف می​کند.

عوض​کردن لباس

زندگی گذشتۀ ما در آدم مانند جامه​ای است که باید آن را از تن بیرون کنیم و زندگی تازۀ ما در مسیح چیزی است که باید آن را بپوشیم. بیرون​کردن و پوشیدن؛ اینها تصویرهایی از تقدیس​شدگی و زندگی مقدس هستند.

پولس گفت که باید «آن انسان قدیم را که تحت​تأثیر امیالِ فریبنده دستخوش فساد بود، از تن به در آورید» (افسسیان 22:4)، و اینکه باید «انسان جدید را در بر کنید، که آفریده شده است تا در پارسایی و قدّوسیت حقیقی، شبیه خدا باشد.» (24:4).

ما باید زندگی خود را با سخنان و اعمالی آراسته کنیم که در هماهنگی با تولد تازه​ای می​باشد که از خدا دریافت کرده​ایم. باید مطابق هویت خود در مسیح زندگی کنیم. باید مطابق هویت کنونی خود باشیم.

پولس به کولسیان گفت: «به یکدیگر دروغ مگویید، زیرا آن انسانِ قدیم را با کارهایش از تن به در آورده​اید و انسانِ جدید را در بر کرده​اید، که در معرفتِ حقیقیْ هر آن نو می​شود تا به صورت آفرینندۀ خویش در​آید» (کولسیان 9:3-10). بار دیگر تصویر بیرون​کردن و پوشیدن را می​بینیم، همچون جامه​هایی که باید دور انداخته شوند، در مقابل جامه​هایی که اکنون باید پوشیده شوند.

سخنان پولس دربارۀ مفهوم پوشیدن انسان تازه مبهم نیست. او گفت: «پس همچون قوم برگزیدۀ خدا که مقدّس و بسیار محبوب است، خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و صبر ملبس سازید. نسبت به یکدیگر بردبار باشید و چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید. و بر روی همۀ اینها محبت را در بر کنید که همه چیز را به هم می​پیوندد و شما را کامل می​گرداند» (کولسیان 12:3-14).

زندگی مقدس یعنی پوشیدن جامه​های دینداری؛ طرز زندگی​ای که با حیات تازه​مان در مسیح هماهنگ است. در مسیح. این یک عبارت بسیار مهم است.

اتحاد با مسیح

دلیل اینکه مسیحیان حیات روحانی دارند و از تاریکی به نور منتقل شده​اند، این است که ما مسیح را داریم. خداوند عیسی نجات​دهندۀ ماست و کار نجات او با ایمان​آوردن ما آغاز می​شود. او ما را نجات نمی​دهد که سپس به حال خودمان رها ​کند. او با ماست و هرگز ما را ترک نمی​کند (متی 20:28). ما با مسیح متحد شده​ایم.

اتحاد با مسیح یعنی به​واسطۀ ایمان، ارتباطی جدایی​ناپذیر با شخص و حیات او داریم. هرچه بیشتر با تعلیم عهدجدید دربارۀ «اتحاد با مسیح» آشنا شویم، این مفهوم و زبان را در همه​جا خواهیم دید. در رومیان 6، ما به​لحاظ روحانی با مسیح دفن شده​ایم و با مسیح برخیزانیده شده​ایم (4:6). چون با او متحد هستیم، به​لحاظ جسمانی نیز همچون او برخیزانیده خواهیم شد (5:6).

اتحاد با مسیح، زندگی مسیحی است. همه​چیز از این واقعیت فیض​بخش جاری می​شود. ما می​توانیم در حکمت و قدوسیت رشد کنیم، می​توانیم با جسم مبارزه کنیم و از گناه روی​گردان شویم، می​توانیم شجاعانه برای حقیقت بایستیم و حتی شهید شویم. همۀ اینها به​سبب اتحاد ما با مسیح است.

زندگی شاگرد از این اتحاد جاری می​شود. ما نمی​توانیم از این تنظیمات عهد تازه جدا شویم. هیچ​چیزی در زمان حال یا آینده، هیچ​چیز دیدنی یا نادیدنی نمی​تواند ما را از محبت خدا در مسیح جدا سازد (رومیان 38:8-39). به​سبب اتحادمان با مسیح می​توانیم مطمئن باشیم که کاری را که او در ما آغاز کرده به کمال خواهد رسانید (فیلیپیان 6:1). به​سبب اتحادمان با مسیح می​توانیم مطمئن باشیم او که ما را با فیض خود پارسا شمرده، در آینده آن حکم را نقض نخواهد کرد (رومیان 33:8-34). به​سبب اتحادمان با مسیح، امید قطعی به رستاخیز جسمانی به​سوی جلال و مشارکت جاودانی با خدا در آسمان​ها و زمین جدید داریم (رومیان 18:8-25).

—

بحث و تأمل:

۱. کدام​یک از بخش​های بالا به روشن​تر شدن معنای زندگی به​عنوان مسیحی کمک کرد؟
۲. یکی از بخش​ها، ارزش سرمشق​گیری در زندگی مسیحی را توصیف کرد. چه کسانی در اطراف شما الگوی نیکوی زندگی خداپسندانه هستند؟

—

بخش چهارم: وسیلۀ فیض

در تلاش برای شناخت و پیروی از مسیح، خداوند چیزی را به ما عطا کرده که الهی​دانان آن را «وسیلۀ فیض» نامیده​اند. وسیلۀ فیض، اعمالی است که خداوند از طریق آن​ها قوم خود را برکت می​دهد، تقویت می​کند، حفظ می​کند و دلگرم می​نماید. به​ویژه در نوشته​ها و شهادت​های مقدسین در طول تاریخ، اعمالی همچون کتاب​مقدس، دعا و فرایض از اهمیت والایی برخوردارند.

کتاب​مقدس

خدا خود را در کلامش، یعنی کتاب​مقدس از پیدایش تا مکاشفه آشکار ساخته است. از آنجایی که این مکاشفۀ خاص در مورد چیزهای لازم دربارۀ خدا و نقشۀ او برای جهان با ما سخن می​گوید، باید انضباط خواندن و مطالعۀ آن را در خود پرورش دهیم. آشنایی با روایت بزرگ کتاب​مقدس، نیازمند زمان و شکیبایی است؛ بااین​حال شادی​ها و برکات در انتظار کسانی است که خود را وقف مطالعه و درک کلام خدا می​کنند (مزمور 1:1-3؛ 7:19-11).

مسیحیان باید ترجمه​ای خوانا و دقیق از کلام خدا تهیه کنند، مانند هزارۀ نو. به​جای اینکه کتاب​مقدس را به​طور تصادفی باز کنیم و بخوانیم، بهتر است برنامه​ریزی کنیم و در پی انجام آن باشیم. یک کتاب را از کتاب​مقدس انتخاب کنید و در چند نوبت آن را بخوانید. نوایمانان به​طور خاص می​توانند از خواندن انجیل مرقس، کتاب امثال، نامه به افسسیان، یا کتاب پیدایش بهره ببرند.

ما باید به​طور سنجیده و قابل​هضم کتاب​مقدس را بخوانیم. این ممکن است مستلزم خواندن آهسته، با صدای بلند و خواندن مکرر آیات باشد. بر روی موضوعات یا ایده​هایی که در متن توجه شما را جلب می​کنند، تأمل کنید. استفاده از نکات مطالعاتی؛ از یک کتاب​مقدس پژوهشی خوب یا کتاب​مقدس تفسیری موجود؛ می​تواند میزان بیشتری از مطالب مورد مطالعه​تان را روشن سازد. یادداشت​برداری در کنار مطالعۀ کتاب​مقدس را در نظر داشته باشید. اندیشه​ها یا پرسش​های خود را دربارۀ آیات بنویسید. از خودتان بپرسید که چه حقایقی دربارۀ خدا یا دیگران در متن دیده می​شود.

علاوه بر خواندن شخصی کتاب​مقدس، ما به موعظه و تعلیم کلام خدا در پرستش جمعی نیز نیاز داریم. جمع شدن با مقدسین برای شنیدن کلام خدا، وسیلۀ فیض است. پذیرش جمعی کلام خدا می​تواند در برابر خطاهای فردی و بدعت​هایی که شاید به​تنهایی آن​ها را تشخیص نداده​ایم، محافظت کند. ما نخستین کسانی نیستیم که کتاب​مقدس را تفسیر می​کنیم، بنابراین باید با فروتنی حکمت تفسیری هم​عصران خود و ابر شاهدانی را که پیش از ما بوده​اند، بپذیریم.

دعا

انضباط دعا در پیدایش 4 دیده می​شود، جایی که نویسندۀ کتاب​مقدس می​گوید: «در آن زمان، مردم به خواندن نام خداوند آغاز کردند» (26:4). قوم خدا با وابستگی خود به خداوند شناخته می​شوند، و وابستگی در دعا بیان می​شود. مسیحیِ​ای که دعا نمی​کند، یک تناقض محسوب می​شود.

هنگامی که پولس به تسالونیکیان گفت «پیوسته دعا کنید» (اول تسالونیکیان 17:5)، می​خواست که آن​ها نگرش و عملی در مورد دعا برای شکل​گیری زندگی​شان داشته باشند. عیسی حتی دعا «در نهان» را تشویق کرد (متی 6:6)، عملی که گرایش افراد مذهبی به نمایش عبادت برای کسب تحسین را تضعیف می​کند. مشخصاً عیسی دعای جمعی را منع نکرد، بلکه در مورد خطر دعاهای شفاهی ناشی از دلی که می​خواهد دیگران را تحت​تأثیر قرار دهد، هشدار داد (5:6-8).

ما باید دعا کنیم، نه به​خاطر اینکه خدا به اطلاعات نیاز دارد، بلکه ما به فروتنی و وابستگی نیازمندیم. ما از خداوند چیزهایی همچون آمرزش، قوت، برکت، عدالت و حکمت می​خواهیم. کتاب مزامیر نشان می​دهد که چگونه دعا می​تواند همۀ احساسات زندگی را دربرگیرد؛ از جمله نومیدی، امید، شادی، اندوه، سردرگمی، ناکامی، جشن و استیصال.

انضباط دعا در کنار مطالعۀ کتاب مقدس بسیار عالی است. این وسایل فیض می​توانند عبادت ما را غنی سازند. بیایید تصمیم بگیریم که هرگز کتاب​مقدس را بدون همراهی با دعا نخوانیم. برای فهم و لذت بردن دعا کنید، برای دلگرمی و یاری دعا کنید. بگذارید واژگان آیات کتاب​مقدس، برخی واژه​ها یا عبارت​هایی را برای دعا فراهم کنند و موضوع​های خاصی را برای دعا برانگیزند.

دعا، یک جنگ است. ممکن است خودمان را قانع کنیم که به دعا نیازی نداریم یا برای دعا وقت نداریم. شاید امور دیگری را در اولویت قرار دهیم که تمرکز قلب​مان بر خداوند را در دعا از بین می​برد. با توجه به ضعف ما و قدرت خدا، باید ضرورت و اهمیت دعا را به ​یاد آوریم. پولس می​خواهد ما برای گام برداشتن با خدا در روزهای بد تجهیز شویم و این به​معنای اندیشیدن دربارۀ اسلحۀ روحانی برای نبرد روحانی است.

پس از نام بردن اسلحۀ روحانی در افسسیان 14:6-17، می​گوید: «در همه وقت، با همه نوع دعا و تمنا، در روح دعا کنید و برای همین بیدار و هوشیار باشید و پیوسته با پایداری برای همۀ مقدسین دعا کنید.» (18:6). به تعداد دفعات دعایی که به نظر پولس بدان نیاز داریم، توجه کنید: «در همه وقت.» نه​تنها باید برای خودمان دعا کنیم، بلکه باید برای دیگران نیز دعا کنیم. امتیاز و مسئولیت ما در شاگردی این است که برای دیگران دعا کنیم؛ یا شفاعت کنیم؛ عملی که پولس می​گوید: «با پایداری برای همۀ مقدسین دعا کنید» (18:6).

انضباط​های خواندن کتاب​مقدس و دعا، به​لحاظ روحانی برای جان ما سودمند است؛ ازاین​رو دشمن این اعمال را خوار می​شمارد. بیایید شاگردانی باشیم که می​دانیم وسیلۀ فیض، وسیله​ای برای سرزندگی و تغذیۀ روحانی است. از طریق این انضباط​ها، در فیض و محبت خدا در مسیح لذت می​بریم و از آن بهره​مند می​شویم.

فرایض

دو فریضه در عهدجدید، تعمید و شام خداوند است. هر دو فریضه در زندگی کلیسای محلی انجام می​شوند.

عیسی در متی 18:28-20 به فریضۀ تعمید اشاره می​کند. او به شاگردان خود مأموریت می​دهد که شاگرد بسازید و «ایشان را به نام پدر و پسر و روح​القدس تعمید دهید» (متی 19:28). تعمید نشانۀ عهد جدیدی است که مسیح آغاز کرد (مراجعه کنید به ارمیا 31:31-34؛ مرقس 8:1) و بنابراین برای کسانی است که به​وسیلۀ ایمان به عهد جدید تعلق دارند.

فرو رفتن در آب تعمید، تصویری از اتحاد ما با مسیح (رومیان 3:6-4) و گامی برای اطاعت، پس از پاسخ ما با ایمان به دعوت انجیل خداوند است (متی 19:28). چه شگفت​انگیز است که تعمید خود را به​یاد آورید، زمانی که اعتراف ایمان خود را در برابر قوم خدا آشکار ساختید. تعمید یافتن، جان را تقویت می​کند؛ و مشاهدۀ تعمید، شادی می​آفریند. در حقیقت، فریضۀ تعمید، وسیلۀ فیض برای قوم خداست.

شام خداوند، فریضۀ دیگری برای مسیحیان است. در شبی که عیسی شام آخر را با شاگردان خود صرف کرد، دربارۀ نان گفت: «این بدن من است که برای شما داده می​شود؛ این را به یاد من به جا آرید» (لوقا 19:22). دربارۀ جام گفت: «این جام، عهد جدید است در خون من، که به​خاطر شما ریخته می​شود» (20:22). پولس رسول این دستورالعمل​ها را برای قرنتیان بازگو کرد و اهمیت این فریضه را در زندگی قوم خدا تأیید نمود (اول قرنتیان 23:11-26).

شرکت در شام خداوند؛ به​عنوان مشارکت یا عشای ربانی نیز شناخته می​شود؛ وسیلۀ فیض است. قوم خدا ذهن خود را بر قدرت صلیب متمرکز می​سازند، جایی که خداوند عیسی بدن و خون خود را تقدیم کرد. شاگردان عهد تازه، پیروزی مسیح و کار نیابتی او را به​یاد می​آورند. هنگامی که آگاهانه بر این امور تأمل می​کنیم، روح​القدس کسانی را که برای این یادآوری گرد هم می​آیند، تقویت می​کند.

مسیحیان برای بهره​مندی از وسیلۀ فیض در تعلیم جمعی کتاب​مقدس، عمل دعا و اجرای فرایض، باید به یک کلیسایی تعلق داشته باشند.

—

بحث و تأمل:

۱. شما چه عادت​هایی برای مطالعه و دعا دارید؟ آیا راه​هایی وجود دارد که بتوانید در این عادت​های فیض رشد کنید؟
۲. راهنمای شما چگونه می​تواند شما را برای وفاداری در کلام و دعا به چالش بکشد و پاسخگو نگاه دارد؟
۳. مطالب بالا چگونه درک شما را در مورد تعمید و شام خداوند غنی می​سازند؟

—

بخش پنجم: تعلق داشتن به یک قوم

نویسندگان کتاب​مقدس، شاگرد مطیع و شکوفا را جدا از کلیسای خداوند عیسی مسیح تصور نمی​کنند. ما باید به یک کلیسای محلی تعلق داشته باشیم تا محبت کردن به آنچه را که عیسی محبت می​کند، بیاموزیم. عیسی کلیسا را محبت می​کند.

عروس فدیه​شده

وقتی عیسی روی صلیب مرد، برای عروس خود؛ یعنی کلیسا؛ مرد (افسسیان 25:5). او «سَرِ کلیسا، بدن خویش، و نجات​دهندۀ آن است» (23:5). قوم خدا، عروس و بدن خداوند عیسی هستند؛ و او عهد خود را با قومش از طریق پیروزی صلیب تضمین کرده است. او قومی را از هر طایفه، زبان، قوم و ملت فدیه داده است (مکاشفه 9:5).

درک ماهیت جمعی قوم عیسی مهم است، زیرا فرهنگ پیرامون ما بسیار فردگرا است. بااین​حال ایمان​آوردن، واقعیت جمعی را نیز دربر دارد و فقط فردی نیست. پولس به قرنتیان گفت: «بدین قرار، شما بدن مسیح هستید و هر یک عضوی از آنید» (اول قرنتیان 27:12). همان​گونه که بدن انسان به اندام​های گوناگون خود نیاز دارد، کلیسا نیز نیاز دارد که مسیحیانِ معترف به یکدیگر بپیوندند، خدمت کنند و بدن محلی را تهذیب نمایند.

کلیسای اولیه در روز خداوند در کنار یکدیگر جمع می​شدند تا سرود بخوانند، دعا کنند، کلام خدا را بشنوند، از دارایی​های خود هدیه بدهند و فرایض را اجرا کنند. مسیحیانِ معترف، این مسئولیت و امتیاز را دارند که به جماعت محلی ایمانداران متصل شوند. سایر مسیحیان کسانی هستند که مسیح برای آنان مرد (اول قرنتیان 11:8) و بنابراین تعهد ما به خداوند، ما را نسبت به قوم او بی​تفاوت نخواهد ساخت. مسیحیان به داشتن نگرشی خاص در مورد کلیسای مسیح فراخوانده شده​اند. این نگرش چه چیزی را دربر دارد؟

یکدیگرها

برای اطاعت از آنچه نویسندگان کتاب​مقدس به مسیحیان تعلیم می​دهند، پیوندی مفروض با بدن محلی ایمانداران معترف به​عنوان بستر چنین اطاعتی وجود دارد. وقتی نامه به رومیان از راه رسید، برای یک کلیسا خوانده شد. وقتی نامه به فیلیپیان فرستاده شد، یک کلیسا آن را دریافت کرد. وقتی دو نامۀ پولس به تسالونیکیان خوانده شد، در کلیساها خوانده شد. وقتی یوحنا کتاب مکاشفه را برای خوانندگان خود فرستاد، آن را به هفت کلیسا در آسیا فرستاد.

نامه​های عهدجدید، حضور و اهمیت جوامع محلی کلیساییِ معترف به انجیل را مفروض می​دانست. این کلیساها که در آغاز در خانه​ها گرد می​آمدند، از ایماندارانی از بخش​های گوناگون جامعه تشکیل شده بودند. برده و آزاد با هم پرستش می​کردند. مردان و زنان با هم پرستش می​کردند. یهود و غیریهود با هم پرستش می​کردند. پیر و جوان با هم پرستش می​کردند. همۀ این متحدان در مسیح ترغیب می​شدند تا طوری با یکدیگر رابطه داشته باشند که ثمرۀ کار رهایی​بخش خدا را در زندگی​شان نشان دهند.

پولس مسیحیان را فراخواند که یکدیگر را تحمل کنند (افسسیان 2:4)، حقیقت را برای یکدیگر بسرایند (افسسیان 19:5)، یکدیگر را ببخشند (کولسیان 13:3)، یکدیگر را تعلیم و پند دهند (کولسیان 16:3)، از یکدیگر مراقبت کنند (اول قرنتیان 25:12)، یکدیگر را خدمت کنند (غلاطیان 13:5)، نسبت به یکدیگر مهمان​نواز باشند (اول پطرس 9:4) و یکدیگر را محبت کنند (اول پطرس 8:4). این آیات در مورد «یکدیگر»، تنها زمانی مورد اطاعت قرار می​گیرند که ایمانداران ارزش حیاتی کلیسای محلی را برای اطاعت مسیحی تشخیص دهند.

محبت به خدا و قوم خدا

اگر کسی بگوید «من می​توانم از عیسی پیروی کنم، اما به کلیسا نیاز ندارم»، در پی جداسازی چیزی است که کتاب​مقدس به​هم پیوند داده است؛ و او اقتداری برای انجام این کار ندارد. در نامه​ای که به اول یوحنا معروف است، در سراسر باب​های آن نصیحیت​هایی دربارۀ محبت به قوم خدا وجود دارد. به نمونه​های زیر توجه کنید.

در اول یوحنا 7:1، گام برداشتن در نور، با مشارکت مسیحی مرتبط است. محبت به «برادر» یا «خواهر» خود در مسیح، نشانۀ ساکن بودن در نور است (اول یوحنا 9:2-11). فقدان محبت به مسیحیان، نشانۀ مرگ روحانی است (اول یوحنا 10:3). در اول یوحنا 11:3، پیامی دیرینه که خوانندگان باید بدانند، این است که «باید یکدیگر را محبت کنیم». الگوی مسیح که جان خود را برای ما تقدیم کرد، باید محبت فداکارانۀ ما را شکل دهد، یعنی «ما نیز باید جان خود را در راه برادران بنهیم» (اول یوحنا 16:3).

محبت به دیگران پربهاست. اغلب نیازمند زمان، شکیبایی، سرمایه​گذاری و منابع است. در جامعه​ای که سرعت، کارایی و خویشتن را ارج می​نهد، محبت کتاب​مقدسی ضدفرهنگ است. تعلق داشتن به کلیسای محلی و محبت کردن به آن نیز ضدفرهنگ است. اما استدلال یوحنا صریح و روشن است: اگر کسی بگوید «خدا را محبت می​کنم»، اما از یک مسیحی دیگر نفرت داشته باشد، این ادعا پوچ است، زیرا «کسی که برادر خود را، که می​بیند، محبت نکند، نمی​تواند خدایی را که ندیده است، محبت نماید» (اول یوحنا 20:4).

بر اساس استدلال نویسندگان کتاب​مقدس، محبت به خدا و محبت به قوم او، با یکدیگر به رقابت نمی​پردازند. بلکه اطاعت از خدا مستلزم جهت​دهی زندگی​مان به​سوی آن چیزی است که مطابق کلام خدا اهمیت دارد. کلیسای مسیح اهمیت دارد. خدا به قوم خود مأمویت داده که انجیل را در دنیا اعلام کند.

قومی که یک گنجینه​ای دارند

ایمانداران نور مسیح و انجیل را در درون خود دارند (دوم قرنتیان 6:4-7). ما ظروفی خاکی با گنجینه​ای پرجلال هستیم. خداوند به ظروف خاکی خود مأموریت داده تا برتری​های مسیح را اعلام کنند (متی 19:28-20؛ اول پطرس 9:2). تعلق داشتن به کلیسای محلی، تعهدی به این مأموریت بزرگ​تر خدا در جهان است.

ایمانداران در کلیساهای آکنده از کتاب​مقدس و کلام​محور، انجیل را می​شنوند (در موعظه، تعلیم و دعا)، انجیل را می​سرایند (در اشعار سرودهای پرستشیِ که به​لحاظ آموزه​ای صحیح است) و انجیل را می​بینند (در فرایض تعمید و شام خداوند). مسیحیان این گنجینه را برای پنهان کردن در اختیار ندارند، بلکه باید آن را نشان دهند، با آن شادی کنند و آن را اعلام نمایند. ما به کلیسای محلی نیاز داریم تا به​لحاظ روحانی شکوفا شویم و مأموریت خدا را در میان امت​ها به​انجام رسانیم.

در میان فریب​ها و سردرگمی​های اجتماعی، مسیحیان حقیقت را می​شناسند، تعلیم می​دهند و نگاه می​دارند. گنجینۀ مسیح و انجیل در برابر تاریکی جهانی از جنس پیدایش 3 به​روشنی می​درخشد. در حقیقت، ما نور جهان هستیم، زیرا مسیح را داریم (متی 14:5؛ یوحنا 12:8). به​عنوان مسیحی مسئولیت داریم برای ایمانی «که یک​بار برای همیشه به مقدسین سپرده شده است» (یهودا 3) مجاهده کنیم. ما بر آنچه به ما سپرده شده، نظارت می​کنیم؛ و با سپردن آن به نسل بعدی، وفادارانه بر آن نظارت می​کنیم.

گنجینۀ انجیل، پیش از ما وجود داشته و پس از ما نیز باقی خواهد ماند. پس چه افتخاری نصیب ما شده که می​توانیم عضوی از قوم خدا باشیم و به مقاصد پیروزمندانۀ خدا در جهان بپیوندیم.

—

بحث و تأمل:

۱. مشارکت خود در کلیسایتان را توصیف کنید. آیا راه​هایی را برای خدمت به اطرافیان خود پیدا می​کنید؟
۲. آیا دیدگاه​های ناسالمی دربارۀ کلیسا داشته​اید؟ برای نمونه، ممکن است به​راحتی کلیسا را صرفاً چیزی برای حضور یافتن و مصرف کردن بدانیم. مطالب بالا چگونه طرز فکر ما را دربارۀ کلیسا تغییر می​دهند؟
۳. چه کسانی در کلیسای شما هستند که می​توانید برای آن​ها دعا کنید و آنان را محبت نمایید؟ آیا می​توانید به حمل برخی از بارهای سنگین کمک کنید؟

—

نتیجه​گیری

مسیحی بودن به چه معناست؟ به​معنای امور حقیقی گوناگون است. ما با قدرت روح​القدس و از طریق انجیل آمرزیده و تازه شده​ایم. ما شاگردانی هستیم که در مسیر حیات از عیسی پیروی می​کنیم. ما کسانی هستیم که به پیروزی مرگ، رستاخیز و صعود مسیح اعتراف می​کنیم. ما با ریتم ایمان و توبه گام برمی​داریم تا قلب خود را به​سوی حکمت هدایت کنیم و از حماقت دور کنیم.

مسیحی بودن یعنی با فیض خدا نجات یافتن و پایدار ماندن. یعنی به​واسطۀ ایمان پارسا شمرده شدن، به کلیسای او پیوستن و به​وسیلۀ روح او مأموریت یافتن. مسیحی بودن نتیجۀ کار رحمت خدا بر قلب مرده در تاریکی و آوردن آن به حیات در نور است.

زندگی مسیحی، ماندن در مسیح، نگاه داشتن کلام او و به بار آوردن ثمرۀ روح اوست. زندگی همراه با برداشتن صلیب است که به جلال منتهی می​شود. اتحاد با مسیح است که از طریق او نسبت به گناه مردیم و از قدرت و سلطۀ گناه برخیزانیده شدیم.

مطابق سخنان به​یادماندنی پولس در غلاطیان 20:2: «با مسیح بر صلیب شده​ام، و دیگر من نیستم که زندگی می​کنم، بلکه مسیح است که در من زندگی می​کند؛ و این زندگی که اکنون در جسم می​کنم، با ایمان به پسر خداست که مرا محبت کرد و جان خود را به​خاطر من داد.»

عیسی مرا محبت می​کند، این را می​دانم، زیرا کتاب​مقدس چنین می​گوید.

درباره نویسنده

میچ چیس کشیش واعظ کلیسای باپتیست کاسموسدیل در لوئیزویل و دانشیار دروس کتاب‌مقدس در دانشکده الهیات باپتیست جنوبی است.
او نویسنده چندین کتاب، از جمله «Short of Glory» و «Resurrection Hope and the Death of Death» است. او به‌طور منظم مطالبی را در سایت خود با عنوان «Biblical Theology» (الهیات کتاب مقدسی) می‌نویسد.