31# ماندن در مسیح

بخش اول: در رَحِم

«ماندن» یعنی درون چیزی زیستن. عیسی می​گوید که می​خواهد شما درون او زندگی کنید و او درون شما زندگی کند. به نظر من این چیزی بیش از یک رابطه است.

فرض کنید با نوزادی که در رحم مادرش است، مصاحبه کنید و بپرسید: «آیا با مادرت رابطه داری؟»

کاملاً مطمئنم که نوزاد با سردرگمی به شما نگاه می​کند. نوزادان در رحم، شبیه موجودات فضایی هستند، پس شاید متوجه نشوید که نوزاد سردرگم شده است، اما واقعاً چنین است.

نوزاد می​گوید: «بله، ما رابطه داریم، اما این فراتر از آن است. شاید متوجه شده​اید که من درون او زندگی می​کنم. شاید این موضوع را درک نکنید، اما واقعاً بدون او نمی​توانم زندگی کنم. من برای هر چیزی که مرا زنده نگه می​دارد، کاملاً به او وابسته​ام.

نوزاد می​گوید: «بله، ما رابطه داریم، اما اگر فقط آن را رابطه بنامید، به نظر می​رسد که آن را خیلی کوچک شمرده​اید.»

اگر از خدا بپرسید که آیا واقعاً خواستار رابطه با شماست، می​توانم تصور کنم که بگوید: «هر نامی که می​خواهید روی آن بگذارید، اما چیزی که شما را به آن دعوت می​کنم، فراتر از یک رابطه است. من می​خواهم همان رَحِمی باشم که در درون آن هستی می​یابید و خونی باشم که در رگ​هایتان جریان می​یابد. من می​خواهم همان بند نافی باشم که مایعات حیات​بخش را به شما می​رساند، و خودِ آن مایعاتی باشم که شما را زنده نگه می​دارند. من می​خواهم همان نفسی باشم که وارد شش​هایتان می​شود و می​خواهم شش​های شما باشم. از شما می​خواهم که زندگی​تان را در درون من بیابید. آرزوی من این است که ما یکی باشیم.»

روابط، خوب است، اما گاهی هستند و گاهی نیستند؛ ما در آن​ها ورود و خروج می​کنیم. ما با خدا به چیزی عمیق​تر نیاز داریم، به چیزی پایدارتر.

به آن نیاز داریم، زیرا برای آن آفریده شده​ایم. بدون آن، احساس خلأ می​کنیم.

همچنین به آن نیاز داریم، زیرا این تنها راهی است که می​توانیم زندگی​ای را که برایش آفریده شده​ایم، زیست کنیم. ما قرار است شبیه عیسی شویم، زندگی​مقدس و پرباری داشته باشیم. به​تنهایی از عهدۀ آن برنمی​آییم، اما خدا در درون ما زندگی می​کند (و در عین حال، ما نیز در درون او زندگی می​کنیم). ساکن بودن خدا در ما باعث می​شود که مانند او زندگی کنیم.

خدا پیشنهاد داده که در ما ساکن شود. ما باید مطمئن شویم که در او می​مانیم. عیسی نگفت: «وقتی در من بمانید»، بلکه گفت: «اگر در من بمانید.» ما حق انتخاب داریم. او به ما گفت گزینۀ درست را انتخاب کنیم: «در محبت من بمانید.»

ماندن در عیسی به چه صورت می​باشد؟

گمان می​کنم که دربارۀ این موارد است:

اما چگونه می​توانیم به آنجا برسیم؟

عیسی هنگام سخن گفتن دربارۀ تاک، در نزدیکی یک تاکستان بود. من نمی​دانم که شما یک تاکستان را از نزدیک دیده​اید یا نه، اما تاک از زمین بیرون می​آید، شاخه​ها از تاک می​رویند و انگورها از شاخه​ها. شاخه پیوندی حیات​بخش با تاک دارد. اگر به تاک متصل بماند، مواد مغذی لازم را برای میوه آوردن دریافت می​کند. اگر شاخه به تاک متصل نباشد، هیچ کاری نمی​تواند انجام دهد. مواد مغذی را دریافت نخواهد کرد. میوه نخواهد آورد. شاخه می​میرد.

همان​طور که گفتم، «ماندن»، یعنی در درون چیزی زیستن. شما در خانه یا آپارتمان خود ساکن می​شوید. عیسی در یوحنا 4:15 می​گوید: «در من بمانید، و من نیز در شما می​مانم.» پس عیسی می​گوید: «من می​خواهم شما در درون من زندگی کنید و من در درون شما زندگی کنم.» عیسی به ما می​گوید که او سرچشمۀ حیات است. اگر ما حیات را می​خواهیم، باید به او متصل بمانیم.

پس باید پیوند با عیسی را بالاتر از هر چیز دیگری بدانیم. ما عادت​ها یا ریتم​های روحانی که ما را به عیسی متصل می​کنند، در اولویت قرار می​دهیم و این باعث می​شود که در او بمانیم.

یکی از راه​هایی که در انجام این کار می​تواند به ما کمک کند، داشتن «قاعدهٔ زندگی» است.

نگفتم به قواعدی برای زندگی نیاز داریم. قواعدی برای زندگی وجود دارند. برخی از آن​ها مفیدند. («وسیلهٔ نقلیهٔ قرض​شده را با باکِ پُر برگردانید.» «اغلب اوقات از کلمۀ لطفاً و متشکرم استفاده کنید.» «دربِ توالت را ببندید»؛ به نظر می​رسد که این مورد علاقهٔ همسرم می​باشد.) ما قواعد دیگری را برای زندگی شنیده​ام که… چندان مفید نیستند. («اگر حیوانی شما را تعقیب می​کند، پنج ثانیه روی زمین دراز بکشید. قانون پنج​ثانیه​ای باعث می​شود که حیوان شما را نخورد»؛ تقریباً مطمئنم که این درست نیست.)

اینها قواعدی برای زندگی هستند، اما آیا چیزی دربارهٔ «قاعدهٔ زندگی» شنیده​اید؟ از زمانی که آگوستین در سال 397 میلادی، «قاعدهٔ زندگی» معروفی را برای مسیحیان نوشت، بسیاری از پیروان عیسی از این الگو پیروی کرده​اند. قاعدهٔ زندگی چیست؟ دربارهٔ قواعد نیست. این واژهٔ «قاعده» را بیشتر از «حکمران» می​گیریم تا از «قانون».

قاعدهٔ زندگی، مجموعه​ای از عادت​ها یا ریتم​های آگاهانه است که به ما کمک می​کند تا در پیوند با عیسی بمانیم. اینها می​توانند اعمال روحانی، ارتباطی یا شغلی باشند. این اعمال به ما کمک می​کنند تا عمیق​ترین اولویت​ها، ارزش​ها و اشتیاق​های خود را با شیوهٔ واقعی زندگی​مان هماهنگ کنیم. داشتن یک «قاعده» به ما کمک می​کند تا بر عوامل اختلال​آمیز غلبه کنیم؛ تا این​قدر پراکنده، شتاب​زده، واکنشی و فرسوده نباشیم.

اینها عادت​هایی هستند که در اولویت می​گذارید و بارها آن​ها را انجام می​دهید، زیرا می​دانید که به شما کمک می​کنند تا در پیوند با عیسی بمانید.

قاعدهٔ شما احتمالاً شامل اعمالی خواهد بود که به ساختن رابطه​تان با خدا کمک می​کند، همچون خواندن کتاب​مقدس، دعا، هدیه دادن و روزه​داری. ممکن است اعمال تقویت​کنندۀ زندگی جسمانی​تان را نیز دربربگیرد، همچون خوابیدن یا شبّات یا ورزش کردن. شاید عناصر ارتباطی داشته باشید که بر دوستی​ها و خانواده تمرکز دارد. همچنین باید اعمال مربوط به مشارکت در کلیسا را نیز داشته باشید.

اگر می​دانید که شما شاخه​هستید و عیسی تاک است؛ یعنی سرچشمهٔ حیات شماست؛ این عادت​های روحانی را اختیاری به​شمار نمی​آورید. باید در پیوند بمانید.

آیا می​خواهید چیز شگفت​انگیزی بشنوید؟

به یاد دارید که عیسی گفت او تاک است و ما شاخه​ها هستیم؟ اگر به یک تاکستان نگاه کنید، تاک و شاخه​ها را خواهید دید و یک داربست هم خواهید دید. بدون داربست، شاخه​ها به​طور بی​نظم روی زمین رشد می​کنند. روی زمین، بیشتر در معرض بیماری​هستند و نسبت به آفت​هایی که میوه را می​خواهند، آسیب​پذیرترند. وقتی بالای زمین باشند و به داربست تکیه کنند، شاخه​ها سالم​تر رشد می​کنند و میوهٔ بیشتری تولید می​کنند. داربست، تاکستان زیباتری هم می​سازد؛ به​جای رشد آشفته بر روی زمین، تاک و شاخه​ها درهم​تنیده شده و به​طور عمودی رشد می​کنند.

اگر شاخه​های سالم و محصولی خوب می​خواهید، به ساختار حمایت​کنندۀ استوار نیاز دارید.

پس چه چیزی شگفت​انگیز است؟

واژهٔ «قاعده» در «قاعدهٔ زندگی»، از واژهٔ لاتین regula می​آید، که به​معنای داربست است.¹ قاعدهٔ زندگی همانند داربست، ساختاری از اعمال روحانی پدید می​آورد. به​جای احساس آشفتگی، با ریتمی روحانی زندگی می​کنید. آسیب​پذیری​کمتری را احساس می​کنید، سالم​تر می​شوید و میوهٔ بیشتری تولید می​کنید. زندگی​ زیباتر، خداپسندانه​تر و بشردوستانه​تری خواهید داشت.

همهٔ ما به قاعدهٔ زندگی نیاز داریم؛ ساختاری از اعمال روحانی که آن​ها را در اولویت می​گذاریم، زیرا ما را در پیوند با عیسی نگه می​دارند. ما باید در پیوند با عیسی بمانیم، زیرا او سرچشمهٔ حیات است.

پس، چگونه؟ چگونه به جایی برسیم که در عیسی بمانیم؟

ما خدا را با اشتیاق دنبال می​کنیم، این همان چیزی است که در بخش بعدی به آن خواهیم پرداخت.

ما متعهد می​شویم که به​طور پیوسته برخی اعمال روحانی که ما را در پیوند با عیسی نگه می​دارند، در اولویت قرار دهیم. در بخش​های سوم تا پنجم، سه مورد حیاتی را بررسی خواهیم کرد.

—

بحث و تأمل:

۱. خدا ما را به «هم​یوغ» شدن با خودش دعوت می​کند؛ که نزد او برویم تا بارهای خود را زمین بگذاریم و آرامی بیابیم. چه بارهایی بر شما سنگینی می​کنند؟ برای شما سپردن این بارها به خدا، به چه صورت خواهد بود؟

۲. چه زمانی می​توانید چند دقیقه​ای را در دعا سپری کنید تا نزد خدا بروید و بارهای خود را به او بسپارید؟ این را امتحان کنید.

—

بخش دوم: تعقیب​کنندگان خدا

«در آسمان جز تو کِه را دارم؟ و بر زمین، هیچ چیز را جز تو نمی​خواهم» (مزمور 25:73).

من می​خواهم شما را تشویق کنم که به یک تعقیب​کننده تبدیل شوید.

شاید این عجیب به نظر برسد، زیرا همهٔ ما داستان​های ترسناکی دربارهٔ افرادی مانند جان هینکلی کوچک شنیده​ایم که به​سبب وسواس خود، جودی فاسترِ بازیگر را تعقیب کرد و سپس سعی کرد که برای تحت​تأثیر قرار دادن او، رئیس​جمهور، رونالد ریگان را ترور کند.

داستان​های ترسناک و عجیب دیگری نیز وجود دارند. کریستین کلهر چنان شیفتهٔ جورج هریسون، عضو پیشین بیتلز، شد که وارد خانهٔ او شد،² و درحالی​که منتظر او بود، برای خودش یک پیتزای یخ​زده آماده کرد.³

ویلیام لپسکا آن​قدر مشتاق دیدن ستارهٔ تنیس، آنا کورنیکووا بود که برای رسیدن به خانهٔ او، شناکنان از خلیج بیسکین عبور کرد.⁴ متأسفانه، او به خانهٔ اشتباهی رفت و همان​جا دستگیر شد.

گونه​های ترسناکی از تعقیب وجود دارد، اما نوع کم​خطرتری هم هست. به دختر سیزده​ساله​ای فکر می​کنم که شیفتهٔ پسری در مدرسه می​شود. او همیشه به این پسر فکر می​کند. نام او را در همه جای دفترهایش می​نویسد. شاید این پسر حتی از وجود او خبر نداشته باشد، اما این دختر پیشاپیش نام فرزندانشان را هم انتخاب کرده است.

او برای کل روز برنامه​ریزی می​کند؛ چگونه به کلاس​هایش برود، چه زمانی به دستشویی برود؛ تا هرچه بیشتر این پسر را ببیند. این دختر شیفتهٔ آن پسر است، نمی​تواند از فکر کردن به او بازایستد، باید او را ببیند و احساس می​کند بدون او نمی​تواند زندگی کند. بنابراین او را تعقیب می​کند.

تعقیب​کنندهٔ خدا

بسیاری می​خواهند خدا در زندگی​شان باشد. اکثر افراد برکات خدا را می​خواهند؛ اما آنچه که باید بخواهیم، خودِ خداست.

تعقیب​کنندهٔ خدا کسی است که بیش از هر چیزی خدا را می​جوید، کسی که بیشتر و بیشتر او را می​خواهد، کسی که درمی​یابد خدا همان چیزی است که به آن نیاز دارد، بنابراین در پی او می​رود. تعقیب​کنندهٔ خدا کسی نیست که به مقام «مسیحیِ برتر» دست یافته باشد. بر اساس آنچه که خدا به ما می​گوید، هر مسیحی باید تعقیب​کنندهٔ خدا باشد. برای نمونه: «این است فرمودۀ خداوند. آنگاه که مرا بجویید، مرا خواهید یافت؛ اگر مرا به تمامی دلِ خود بجویید، از سوی شما یافت خواهم شد» (ارمیا 13:29-14) و «خداوندْ خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی فکر و با تمامی قوّت خود محبت کن» (مرقس 30:12).

هر مسیحی باید تعقیب​کنندهٔ خدا باشد، و اگر چنین نباشیم، هرگز واقعاً در عیسی نخواهیم ماند.

شاید بهترین نمونهٔ تعقیب​کنندهٔ خدا در کتاب​مقدس، مردی از عهد عتیق به نام داوود باشد. همان کسی که با جلیات جنگید و بعدها پادشاه گردید. داوود تعقیب​کنندهٔ خدا بود. او مرد کاملی نبود. او همانند ما خطا کرد و گناه ورزید، اما می​دانست که خدا بزرگ​ترین گنج اوست، پس برمی​خاست و همچنان در پی او می​رفت.

به سرود عاشقانه​ای که داوود دربارهٔ خدا نوشته نگاه کنید:

« خدایا، تو خدای من هستی، با تمام وجود، تو را می​جویم؛
جان من تشنۀ توست، و پیکرم مشتاق تو،

در زمین خشک و بی​طراوت و بی​آب!
من در قُدس بر تو نگریسته​ام و قدرت و جلالت را نظاره​گر شده​ام.

از آن رو که محبت تو از حیات نیکوتر است، لبهایم تو را خواهد ستود.
پس تا زنده​ام تو را متبارک خواهم خواند،

و در نام تو دستهایم را بر خواهم افراشت.
جان من سیر خواهد شد چنانکه از مغز و چربی،

و دهانم با لبهایی شادمان تو را خواهد ستود.
در بستر خود تو را یاد می​کنم؛

و در پاسهای شب به تو می​اندیشم.
در سایۀ بالهایت شادمانه می​سرایم،

زیرا تو یاور من بوده​ای. جان من به تو چسبیده است،
و دست راستت مرا حمایت می​کند.» (مزمور 1:63-8)

منظورم را درک می​کنید؟

مسیحیان اغلب دربارهٔ دوستی با خدا سخن می​گویند، و درست است که خدا با ما رابطۀ دوستانه برقرار می​کند. اما من دوستان بسیاری دارم و با هیچ​یک از آن​ها این​چنین سخن نمی​گویم! هرگز نزد دوستی نرفته​ام که بگویم: «رفیق، با تمام وجود، تو را می​جویم؛ جان من تشنهٔ توست. زیرا تو پرجلالی. در واقع، دیشب که در بسترم به تو می​اندیشیدم، ناگهان شروع کردم به سرود خواندن…»

این زبانِ دوستی نیست؛ این زبانِ تعقیب​کننده است. به همین​جا ختم نمی​شود. داوود این را هم نوشت:

«خداوندا، مرا به​زودی اجابت فرما،
زیرا که روح من هوش از کف می​دهد.

روی خود را از من مپوشان،
مبادا همچون کسانی شوم که به گودال فرو می​روند» (مزمور 7:143).

متوجه می​شوید که چرا داوود را تعقیب​کنندهٔ خدا می​نامم؟ خدا داوود را «دلخواه خویش» خواند (اعمال رسولان 22:13).

این همان چیزی است که برای خودم و شما می​خواهم.

خبر خوش این است: خدا از ما دوری نمی​کند. در واقع، خدا وعده می​دهد که همواره با ما باشد (برای نمونه به یوحنا 16:14-17 و متی 20:28 مراجعه کنید). پس لازم نیست در بیرون به جستجوی او بپردازیم؛ فقط باید توجه کنیم. مردم این را «تمرین حضور خدا» نامیده​اند. ما به یاد می​آوریم که او با ماست، ذهن خود را بر او متمرکز می​کنیم و می​کوشیم در ارتباطی پیوسته باقی بمانیم. ما می​مانیم.

چگونه؟ من اندرز Max Lucado (مکس لوکادو) در کتاب Just Like Jesus (دقیقاً مانند عیسی) را دوست دارم.⁵ او پیشنهاد می​کند که نخستین اندیشه​های خود در هنگام بیدارشدن را به خدا بسپارید. هنگامی که صبح بیدار می​شوید، نخستین افکار خود را بر او متمرکز کنید. سپس، در مرحلۀ دوم، اندیشه​های منتظر خود را به خدا بسپارید. زمانی را در رازگاهان با خدا سپری کنید، حرف دل خود را با او در میان بگذارید و به صدای او گوش بسپارید. سوم، اندیشه​های نجواگر خود را به خدا بسپارید. در طول روز مرتباً دعاهای کوتاه را به خدا تقدیم کنید. شما می​توانید همان دعای کوتاه را تکرار کنید: «خداوندا، آیا تو را خشنود می​کنم؟» «آیا در ارادهٔ تو هستم، ای خداوند؟» «عیسی، تو را دوست دارم و می​خواهم از تو پیروی کنم.» سرانجام، اندیشه​های فروکش​کنندهٔ خود را به خدا بسپارید. هنگامی که به خواب می​روید، با خدا صحبت کنید. روز خود را با او مرور کنید. روز خود را با گفتن دوستت دارم به خدا، به پایان برسانید.

این کاری است که می​توانید انجام دهید. شما می​توانید در پی قلب خدا باشید. می​توانید تعقیب​کنندهٔ خدا باشید. اگر این​چنین باشید، در او خواهید ماند.

—

بحث و تأمل:

۱. متی 44:13-46 را بخوانید. عیسی می​گوید اگر لازم باشد برای داشتن خدا در زندگی​تان همه​چیز را رها کنید، این بهترین معاملۀ زندگی​تان خواهد بود. شما برای داشتن خدا در زندگی​تان باید چه چیزهایی را رها می​کردید؟ چه چیزهایی را ممکن است رها کنید؟ رها کردن چه چیزهایی سخت​تر خواهد بود؟ به نظر شما چرا خدا ارزش رها کردن همه​چیز را دارد؟

۲. به​طور کلی ما می​خواهیم از دل خود و با واژگان خود دعا کنیم. اما برخی افراد، گاهی دعای نوشته​شده توسط دیگران را ارزشمند می​دانند. مردم به​طور خاص، چنین کاری را با مزامیر در کتاب​مقدس انجام داده​اند. امروز بر اساس مزمور 1:63‎-8 و/یا مزمور 40 دعا کنید، واژگان آن را از آنِ خودتان بسازید و آن​ها را با تمام قلب خود دعا کنید.

—

بخش سوم: سر خود را روی زمین بگذارید

«و در همه وقت، با همه نوع دعا و تمنا، در روح دعا کنید و برای همین بیدار و هوشیار باشید و پیوسته با پایداری برای همۀ مقدسین دعا کنید» (افسسیان 18:6).

مسیحی کسی است که تصمیم گرفته در راه​های عیسی گام بردارد. شما انتخاب می​کنید که همانند عیسی زندگی کنید. عیسی چگونه زندگی کرد؟

وقتی زندگی او را مطالعه می​کنید، به نظر می​رسد که هیچ​چیزی برای او مهم​تر از پیوندش با پدر آسمانی​اش نبود. ریچارد فاستر می​نویسد: «هیچ​چیز در زندگی عیسی چشمگیرتر از صمیمیت او با پدر نیست… همانند الگویی تکرارشونده در یک تکه​دوزی، دعا نیز سراسر زندگی عیسی را دربرمی​گیرد.»

همان​طور که گفتیم، عیسی آن را «ماندن» یا «در درون زیستن» نامید. عیسی در پیوندی بسیار صمیمانه و پیوسته با پدرش زندگی کرد، گویی در او زندگی می​کرد. عیسی در پدرش ماند و از ما دعوت می​کند که در او بمانیم.

عیسی از ما دعوت می​کند ریتمی را تنظیم کنیم که در آن عوامل اختلال​آمیز را کنار بگذاریم و سکوت کنیم، تا بتوانیم بر خدا تمرکز کنیم؛ تا بتوانیم با او سخن بگوییم و به او گوش بسپاریم؛ تا با او به زندگی بپردازیم. این​طور نیست که ما از باقی زندگی​مان دست می​کشیم، بلکه می​آموزیم که بمانیم. ما ریتمی برای دعا داریم، برای کناره​گیری از عوامل اختلال​آمیز، تا بتوانیم به خدا نزدیک​تر شویم.

ما این ریتم را در زندگی عیسی می​بینیم. یک نمونه را به شما نشان می​دهم.

ما از سی سال نخست زندگی زمینی عیسی چیز زیادی نمی​دانیم، اما بعد از آن به عرصۀ عمومی گام می​نهد و اعلام می​کند که کیست و برای چه کاری آمده است.

سپس عیسی تعمید می​گیرد. در هنگام تعمیدش، خدا از آسمان سخن می​گوید و تأیید می​کند که عیسی پسر اوست.

و سپس… عیسی می​رود و چهل روز دعا می​کند.

او به بیابان می​رود، کاملاً تنها، و چهل روز دعا می​کند. این معمولاً روش شما برای راه​اندازی و حرکت بخشیدن به چیزی نیست؛ اینکه تنهایی به جایی بروید. به​ویژه اگر بخواهید جنبشی جهانی را آغاز کنید و سی سال نخست زندگی​تان را در گمنامی زیسته باشید. شما دوباره برای شش هفته به گمنامی خود بازنمی​گردید! اما عیسی این کار را کرد. او با دعا آغاز کرد. به مکانی ساکت رفت تا حضور خدا را احساس کند و دعا کند؛ تا با پدرش مشارکت داشته باشد.

عیسی زمانی را با پدرش سپری کرد تا اطمینان یابد که از نظر روانی، عاطفی و روحانی، برای کاری که قرار بود انجام دهد، آماده است. کارهای او آن​قدر مهم بود که نمی​توانست بدون زانو زدن و دعا کردن کارش را آغاز کند.

سپس او بازمی​گردد و در باب نخست مرقس، وصف نخستین روز خدمتش را می​بینیم. او به مردم دربارهٔ خدا تعلیم می​دهد. مردم را شفا می​بخشد.

سپس بیدار می​شود و… آیا دوباره به کار بازمی​گردد؟ نه. بیدار می​شود و «بامدادان که هوا هنوز تاریک بود، عیسی برخاست و خانه را ترک کرده، به خلوتگاهی رفت و در آنجا به دعا مشغول شد» (مرقس 35:1).

برای شفاف​سازی می​گویم: عیسی یک ماه و نیم به مکانی ساکت رفت، سپس بازگشت، یک روز فعالیت کرد و سپس دوباره به مکانی ساکت رفت؛ تا  بماند، تا حضور خدا را احساس کند و دعا کند، تا با پدرش مشارکت داشته باشد. این صمیمیت با پدر بود که به خدمت عیسی شدت می​بخشید.

ما می​بینیم که عیسی بارها و بارها این کار را انجام داد. این ریتمی در زندگی او بود. می​توان گفت که این ریتم زندگی عیسی بود.

این مانند یک خودرو است. اگر چیزی دربارۀ خودرو نمی​دانستید و کسی را می​دیدید که در باک آن بنزین می​ریزد، شاید گمان می​کردید که یک بار این کار را انجام می​دهد. «اوه، بنزین می​زنید و بعد برای همیشه آمادهٔ حرکت است.» اما اگر به نگاه کردن ادامه دهید، متوجه می​شوید که «اوه… نه. بنزین می​زنید. رانندگی می​کنید. بنزین می​زنید. رانندگی می​کنید… بدون پر کردن مکرر باک، نمی​تواند حرکت کند.» اگر به زندگی عیسی نگاه کنید، متوجه می​شوید که «اوه… او کمی زندگی کرد. در پی سکوت بود تا حضور خدا را احساس کند و دعا کند؛ دوباره پُر شد. سپس کمی زندگی کرد. دوباره در پی سکوت بود تا حضور خدا را احساس کند و دعا کند؛ دوباره پُر شد. سپس کمی زندگی کرد. در پی سکوت بود تا حضور خدا را احساس کند و دعا کند؛ دوباره پُر شد.»

این ریتم او بود. این باید ریتم پیروان او نیز باشد.

در واقع، در کتاب اعمال می​بینیم که نخستین پیروان عیسی از الگوی او پیروی کردند. اعمال رسولان 42:2: «خود را وقف… دعا کردند.» در اعمال، ایمانداران دعا کردند؛ برای هدایت در تصمیم​گیری​ها (اعمال رسولان 15:1-26)، برای جسارت در اعلام عیسی به غیرایمانداران (23:4-31)، به​عنوان بخشی منظم از زندگی و خدمت روزانه (42:2‎-47، 1:3، 4:6)، هنگامی که مورد جفا قرار می​گرفتند (55:7-60)، هنگامی که به معجزه نیاز داشتند (36:9-43)، وقتی کسی در تنگنا بود (1:12-11)، پیش از فرستادن افراد برای خدمت (1:13-3، 25:16 به بعد)، برای یکدیگر (36:20، 5:21) و برای دریافت برکت خدا (35:27). آن​ها دعا کردند و خدا حضور و قدرت خود را در میان​شان جاری ساخت.

دعا بخشی از «قاعدهٔ زندگی» آن​ها بود. آن​ها به دنبال خدا بودند و دعا به آنان این امکان را داد که در او زندگی کنند.

دعا این است

برنان منینگ، سخنران و نویسنده، داستان زنی را بازگو می​کرد که از او خواسته بود که بیاید و با پدرش که در بستر مرگ بود، صحبت کند. منینگ پذیرفت که فوراً به آنجا برود.

دختر، منینگ را به داخل خانه برد و گفت پدرش در اتاق خواب است. هنگامی که منینگ وارد شد، یک صندلی یک خالی​را در کنار تخت دید و گفت: «می​بینم که منتظر من بودید.»

مردی که روی تخت بود، گفت: «نه، شما کیستید؟» منینگ توضیح داد که دخترش او را دعوت کرده که بیاید و دربارهٔ خدا با او صحبت کند.

مرد سرش را تکان داد و گفت: «یک سؤالی از شما دارم.» او توضیح داد که همیشه به خدا و عیسی ایمان داشته، اما هرگز نمی​دانست چگونه دعا کند. یک​بار از واعظی در کلیسا سؤال کرده بود و او کتابی برای خواندن به او داده بود. در صفحهٔ نخست، دو یا سه واژه بود که معنای​شان را نمی​دانست. پس از خواندن چند صفحه، آن را رها کرده بود و همچنان دعا نکرده بود.

چند سال بعد، در محل کار با دوست مسیحی​اش، جو، صحبت کرد. او به جو گفت که نمی​داند چگونه دعا کند. جو سردرگم به نظر می​رسید. او گفت: «شوخی می​کنی؟ خب، این کار را بکن: یک صندلی خالی بردار و کنارت بگذار. تصور کن عیسی روی آن صندلی نشسته و با او حرف بزن. به او بگو که چه احساسی نسبت به او داری، از زندگی​ات بگو، از نیازهایت بگو.»

مرد به صندلی خالی در کنار تختش اشاره کرد و گفت: «سال​هاست که همین کار را می​کنم. آیا این اشتباه است؟»

منینگ لبخند زد و گفت: «نه. این عالی است. همین کار را ادامه بده.» آن دو کمی بیشتر گفت​وگو کردند و سپس منینگ رفت.

حدوداً یک هفته بعد، دختر آن مرد با او تماس گرفت و توضیح داد: «فقط می​خواستم بدانید که پدرم دیروز درگذشت. باز هم از اینکه به ملاقاتش آمدید، ممنونم؛ او از گفتگو با شما لذت برد.»

منینگ گفت: «امیدوارم با آرامش درگذشته باشد.»

دختر به او گفت: «جالب بود. دیروز مجبور شدم به فروشگاه بروم، پس پیش از رفتن به اتاق پدرم سر زدم. حالش خوب بود. شوخی ساده​ای کرد و من رفتم. وقتی برگشتم، او مرده بود. اما موضوع عجیب این است: دقیقاً پیش از مرگش، از تخت پایین آمده بود و درحالی​که سرش بر روی آن صندلی خالی بود، درگذشت.»

رابطه​ها تماماً دربارهٔ محبت هستند و بر مبنای ارتباط بنا شده​اند. اگر می​خواهیم رابطه​ای واقعی با خدا داشته باشیم، اگر می​خواهیم بمانیم، همه​چیز دربارهٔ محبت و بر مبنای ارتباط خواهد بود.

دعا، ارتباط با خداست. اما چیزی بیش از این است. دعا محبت است. خدا ما را محبت می​کند و محبت او ما را به پاسخ​دهی فرا می​خواند. دعا به​معنای «انضباط» اجباری برای انجام این کار نیست، بلکه دعا نتیجۀ عاشق شدن است. دعا صمیمیتِ مشترک با خداست. دعا، سر نهادن در آغوش پدر مهربان است. دعا، ماندن در عیسی است.

از یک سو، دعا به همین سادگی است. نیازی نیست که کتابی با واژگان دشوار بخوانید؛ فقط کافی است که یک صندلی خالی بردارید. نیازی به مجموعه​ای از سمینارها نیست؛ فقط به قلبی گشوده نیاز دارید.

از سوی دیگر، دعا از جهاتی فعالیتی غیرطبیعی است. دعا سخن گفتن با خداست، اما ما عادت نداریم با کسی که نمی​بینیم، سخن بگوییم. دعا بدین معناست که اجازه بدهیم خدا با ما سخن بگوید، اما ما عادت نداریم به کسی گوش کنیم که صدای رسایش را نمی​شنویم. من نمی​خواهم دعا را پیچیده​تر از این کنم، اما اگر دعا برای شما تازگی دارد یا با دعا در کشمکش هستید، این می​تواند اندکی گیج​کننده باشد. پس بگذارید چند تفکر را که به زندگی دعایی من کمک کرده​اند، با شما در میان بگذارم.

رشد در دعا

دعا تنها بخشی از روز ما نیست؛ این باید هوایی باشد که تنفس می​کنیم. کتاب​مقدس می​گوید: «پیوسته دعا کنید» (اول تسالونیکیان 17:5) و «در همه وقت دعا کنید» (افسسیان 18:6). دعا در میان گذاشتن زندگی خود با خداست، در میان گذاشتن افکار و لحظات​خود با خدا، پس چیزی است که می​توانیم و باید همواره انجام دهیم.

بااین​حال، لازم است که هر روز زمان خاصی را به دعا اختصاص دهیم. چرا؟ زیرا متمرکز شدن بر خدا، به ما کمک می​کند که باقی روزمان را نیز در تمرکز به او سپری کنیم. چون در این زمان خاص رازگاهان می​توانیم عمیق​تر شویم، نه در هیاهوی ساعات باقیماندۀ روز. در ازدواج نیز به همین شکل است. ممکن است من و همسرم تمام روز را با هم سپری کنیم و دربارهٔ هزاران چیز مختلف صحبت کنیم، اما تا زمانی که از کارهای دیگر دست نکشیم و رو​به​روی یکدیگر ننشینیم و به یکدیگر نگاه نکنیم، احتمالاً دربارهٔ هیچ​چیز عمیقی سخن نخواهیم گفت.

چه زمانی باید دعا کنید؟ از آنجایی که این مهم​ترین بخش روز شماست، پس باید بهترین زمان روزتان را به آن اختصاص دهید. آیا سحرخیز هستید؟ پس هنگامی که بیدار می​شوید، زمانی را به خدا اختصاص دهید. یا مغزتان تا زمانی که دوازده فنجان قهوه نخورده​اید، شروع به کار نمی​کند؟ در این صورت، شاید زمان ناهار انتخاب بهتری باشد. برخی ترجیح می​دهند بخش پایانی روز خود را با تمرکز بر خدا در دعا بگذرانند.

در مورد این زمان می​توانید خلاق باشید. من گاهی در ذهنم دعا می​کنم. گاهی با صدای بلند سخن می​گویم. بیشتر وقت​ها دعاهایم را در دفترچه​ای می​نویسم. همچنین در حین قدم زدن دعا می​کنم. گاهی اوقات موسیقی پرستشی پخش می​کنم و بخشی از زمانم با خدا را با سرودن برای او سپری می​کنم. آنچه اهمیت دارد، محبت است؛ اینکه واقعاً با خدا ارتباط برقرار می​کنیم.

آزمایش کنید و ببینید چه چیزی به شما کمک می​کند که واقعاً با خدا ارتباط برقرار کنید.

اگر هیچ​یک از این روش​ها مؤثر نبود، همیشه می​توانید فقط یک صندلی خالی بردارید.

—

بحث و تأمل:

۱. متی 5:6-13 را بخوانید. عیسی الگو یا طرحی برای دعا به ما می​دهد، نه واژگان دقیقی که باید تکرار کنیم. واژگان ما نباید صرفاً خوانده شوند، بلکه باید از دل ما برآیند. دوباره الگوی دعای عیسی را بخوانید. او می​گوید باید دربارهٔ چه چیزهایی دعا کنیم؟

۲. امروز از الگوی دعای عیسی در متی 7:6-13 به​عنوان طرحی برای دعاهای خود استفاده کنید. یک جمله را با دعا بخوانید (مانند «ای پدر، نام تو مقدس باد») و سپس لحظه​ای مکث کنید تا دعا کردن بر اساس این جمله را با واژگان خود ادامه دهید.

—

بخش چهارم: برای یک عمر تغذیه شوید

«براستی که پس از گذشت این همه وقت، خود می​بایست معلّم باشید. و با این حال نیاز دارید کسی اصول ابتدایی کلام خدا را دیگر بار از آغاز به شما بیاموزاند. شما محتاج شیرید، نه غذای سنگین!» (عبرانیان 12:5).

وقتی این ایده به ذهنم رسید، تصور نمی​کردم یک نیروی تنومند نیروی ویژۀ دریایی آمریکا (Navy SEAL) روی پایم نشسته باشد، اما دقیقاً همین اتفاق افتاد. همان​طور که می​گویند: «وقتی زندگی یک نیروی ویژهٔ دریایی به تو می​دهد، مثل یک نوزاد کوچک به او غذا بده.»⁶

به نظر می​رسد در هر کلیسایی افرادی هستند که شکایت می​کنند: «من در این کلیسا تغذیه نمی​شوم.» یکی از دوستانم پاسخ می​دهد: «فقط دو نوع از انسان​ها نمی​توانند خودشان را تغذیه کنند؛ افراد نادان و نوزادان. تو کدام​یک از آن​ها هستی؟» کمی تند است، اما او یک هدفی دارد. کودکان خیلی زود یاد می​گیرند که خودشان غذا بخورند و مسیحیان نیز باید بیاموزند که خودشان را به​لحاظ روحانی تغذیه کنند.

این همان نکته​ای بود که با مثال نیروی ویژهٔ دریایی (Navy SEAL) بیان می​کردم. من یک موعظه​ای را با در آغوش گرفتن یک نوزاد و غذا دادن به او آغاز کردم. همۀ چهره​ها چنین چیزی را نشان می​داد: «آخ، چقدر بامزه است» و می​گفتند: «این نوزاد در آغوش شبان ما چقدر دوست​داشتنی است.» نوزاد را به مادرش بازگرداندم و پیام را دربارهٔ اهمیت خواندن روزانهٔ کتاب​مقدس آغاز کردم. به همه گفتم: «اگر به یک نفر یک ماهی بدهید، او را برای یک روز سیر کرده​اید. اگر به او ماهیگیری را بیاموزید، او را برای یک عمر سیر کرده​اید.» پیام را با این تلاش پایان دادم که نشان دهم چقدر نادرست است که افرادی که دیگر نوزادان روحانی نیستند، همچنان برای تغذیه شدن به دیگران وابسته باشند. یک داوطلب خواستم و آقای نیروی ویژهٔ دریایی (Navy SEAL) دستش را بلند کرد. کلیسایی که در ویرجینیا بیچ شبانی می​کردم، بسیاری از اعضایش از نیروهای ویژه بودند، اما به ذهنم نرسیده بود که یکی از آنان داوطلب شود. او جلو آمد و از او خواستم بر روی زانوی من بنشیند. یک شیشه غذای نوزاد داشتم و از او پرسیدم که آیا می​توانم به او غذا بدهم. همۀ چهره​ها چنین چیزی را نشان می​داد: «آخ، چقدر ناراحت​کننده است» و می​گفتند: «این مرد عضلانی در آغوش شبان ما چقدر عجیب به نظر می​رسد.»

آیا واقعاً این​قدر مهم است؟

آیا واقعاً آن​قدر مهم است که به​تنهایی کتاب​مقدس را بخوانید؟ بله، مهم است.

اگر هر هفته به کلیسا می​روید، آیا شنیدن موعظه به​تنهایی، همانند خواندن کتاب​مقدس نیست؟ نه، این کافی نیست. اگر می​خواهید بمانید، این کافی نیست.

این یک امر حیاتی است که کتاب​مقدس را بخوانیم، مطالعه کنیم، بشناسیم و به کار بندیم. چرا؟

• نخست، زیرا خدا را دوست داریم و می​خواهیم محبت او را بیشتر تجربه کنیم. کتاب​مقدس مانند نامه​ای است که خدا برای ما نوشته است. آیا می​توانید تصور کنید که نامه​های عاشقانه​ای را از کسی دریافت کنید و هرگز آن​ها را باز نکنید؟ کتاب​مقدس می​گوید خدا محبت است و ما با خواندن آنچه که او برای ما نوشته، در محبت او رشد می​کنیم.
• کتاب​مقدس، هادی ما در زندگی نیز می​باشد. به​آسانی می​توانیم احساس گم​گشتگی کنیم یا جهت خود را از دست بدهیم. خدا در کتاب​مقدس حکمتی را به ما عطا کرده که جهت مورد نیاز ما را فراهم می​کند.
• همچنین مهم است که کتاب​مقدس را به​طور پیوسته بخوانیم، زیرا به ما کمک می​کند که بدانیم چه چیزی راست است و چه چیزی راست نیست.
• دلیل دیگر برای مطالعهٔ کتاب​مقدس، این است که این کلیدی برای بلوغ روحانی است. اگر در کلام خدا کاوش نکنید، رشد روحانی خود را متوقف می​سازید.

این یک امر حیاتی است، اما پژوهش​ها نشان می​دهند که یک​سوم مسیحیان هرگز کتاب​مقدس را نمی​خوانند و یک​سوم دیگر تنها یک تا سه بار در هفته آن را می​خوانند. اما کسانی که حداقل چهار بار در هفته به کلام خدا می​پردازند، رشد می​کنند. پس از سال​ها پژوهش، این یافتهٔ «مرکز تعامل با کتاب​مقدس» (Center for Bible Engagement) است. برای نمونه، کسی که حداقل چهار بار در هفته کتاب​مقدس را می​خواند:

• ٪ بیشتر احتمال دارد که ایمان خود را با دیگران در میان بگذارد.
• ۲۳۱٪ بیشتر احتمال دارد که دیگران را شاگردسازی کند.
• ۴۰۷٪ بیشتر احتمال دارد که آیات کتاب​مقدس را حفظ کند.
• ۵۹٪ کمتر احتمال دارد که پورنوگرافی تماشا کند.
• ۶۸٪ کمتر احتمال دارد که رابطهٔ جنسی خارج از ازدواج داشته باشد.
• ۳۰٪ کمتر احتمال دارد که با تنهایی دست​وپنجه نرم کند.⁷

من باید چه کار کنم؟

کتاب​مقدس، کتابی بزرگ است. از کجا شروع می​کنید و چگونه آن را می​خوانید؟

من همیشه خواندن کامل کتاب​های کتاب​مقدس را ترجیح داده​ام. برخی به​صورت پراکنده می​خوانند، اما وقتی یک کتاب از کتاب​مقدس را به​طور کامل می​خوانید، کل زمینۀ مطالب خوانده​شده را درک می​کنید. متوجه می​شوید که چه کسی آن را نوشته، برای چه کسانی نوشته شده و به چه موضوعاتی اشاره می​شود.

همچنین پیشنهاد می​کنم که پیش از عهدعتیق، عهدجدید را بخوانید. از لحاظ ترتیب تاریخی، اول عهدعتیق آمده است، اما فهم آن دشوارتر است، زیرا زمانی دورتر از ما را توصیف می​کند. وقتی عهدجدید را می​شناسیم، درک عهدعتیق برایمان آسان​تر می​شود. عهدجدید جایی است که با عیسی ملاقات می​کنیم و همه​چیز دربارهٔ عیسی است.

پیش از خواندن، از خدا می​خواهم که از طریق کلامش با من سخن بگوید. من می​خواهم کتاب​مقدس را با روحی فروتن بخوانم و هرچه می​توانم از آن دریافت کنم.

هنگام خواندن، سه سؤال را مطرح می​کنم.

نخست، «چه می​گوید؟» مشکل من این است که معمولاً عجله دارم و ممکن است یک باب از کتاب​مقدس را بخوانم، اما ندانم که چه چیزی را خوانده​ام. اما کتاب​مقدس برای من آن​قدر مهم است که نمی​توانم آن را به​طور سطحی بخوانم. پس با پرسش​هایی مانند «چه می​گوید؟» «این چه چیزی را مطرح کرد؟» «دربارهٔ خدا چه آموختم؟» «دربارهٔ خودم چه آموختم؟»، خودم را وادار می​کنم که آهسته​تر بخوانم.

دوم، «خُب، این برای چه بود؟» تصور کنید یک نفر همان بخش کتاب​مقدس را که شما خوانده​اید، بخواند و سپس از شما بپرسد: «خُب، این برای چه بود؟ این چه ارتباطی با زندگی امروز دارد؟» شما چه پاسخی می​دهید؟ کدام اصل زندگی در این آیات مطرح شده است؟

گاهی این آسان است. آیه​ای را می​خوانید که می​گوید: «داوری نکنید.» این امروز چه معنایی دارد؟ بدین معناست که داوری نکنید. اما گاهی آسان نیست. برای نمونه، آیه​ای در کتاب​مقدس می​گوید گوشتِ قربانی​شده برای بت​ها را نخورید (مراجعه کنید به اعمال رسولان 20:15). گمان نمی​کنم چنین گوشتی در فروشگاه محلّهٔ من فروخته شود؛ پس آیا می​توانم از این آیه بگذرم؟ در واقع، نه، نمی​توانم. با توجه به زمینۀ متن و اندکی بررسی درمی​یابید که در روزهای نخست مسیحیت، دو گروه با یکدیگر مناظره می​کردند. یک گروه خریدن و خوردن گوشتی را که برای خدایانِ سایر ادیان قربانی شده بود، بی​اهمیت می​دانست. گروه دیگر آن را معادل مشارکت در آن دین می​دانست. این موضوع را نزد رهبران کلیسا بردند و آنان سرانجام حکمی را صادر کردند. در اصل گفتند گوشتی که برای بت​ها تقدیم شده با گوشتی که برای همبرگر پنیری به​کار می​رود، هیچ تفاوتی ندارد. چرا؟ زیرا بت​ها واقعی نیستند و فقط نشان​دهندۀ خدایانِ دروغین هستند. پس خوردن گوشتی که برای آن​ها قربانی شده، خدا را نمی​رنجاند؛ اما برخی از افراد را می​رنجاند. با خوردن آن گوشت، باعث لغزش آنان در سلوک روحانی​شان می​شوید. پس آن را نخورید. آماده باشید که آزادی خود را برای کمک به دیگران کنار بگذارید (مراجعه کنید به اول قرنتیان 4:8–9).

پس آیا یک اصلی برای «گوشت قربانی​شده برای بت​ها را نخورید» وجود دارد؟ قطعاً. این ما را به آخرین پرسشی می​رساند که هنگام خواندن کتاب​مقدس می​پرسم.

سوم، «اکنون چه کار کنم؟» این پرسش از درس عمومی فراتر می​رود و به کاربرد شخصی شما می​رسد. زندگی شما بر اساس مطالبی که خوانده​اید، باید چه تغییری بکند؟ در رابطه با آیهٔ مربوط به نخوردن گوشت قربانی​شده برای بت​ها، شاید شما احساس کنید که اشکالی ندارد همراه غذا یک لیوان شراب بنوشید، اما با دوستی شام می​خورید که در حال ترک اعتیاد به الکل است. این آیه می​گوید شراب ننوشید، زیرا ممکن است او را بلغزانید. یا شاید یک مایوی بسیار باز دارید که می​خواهید هنگام آفتاب​گرفتن در حیاط آن را بپوشید. اما وقتی با مردان زیادی در مهمانی کنار استخر شرکت می​کنید، این آیه می​گوید، آن مایو را نپوشید تا بیش از حد جلب توجه نکنید. پرسش «اکنون چه کار کنم؟» به ما کمک می​کند تا مطالبی را که خوانده​ایم، به​کار ببریم، زیرا اطاعت از خدا با به​کاربردن کتاب​مقدس، کلید محبت به خدا (مراجعه کنید به یوحنا 15:14) و برکت​یافتن از جانب اوست (مراجعه کنید به یعقوب 25:1).

اگر کتاب​مقدس دارید، می​توانید خودتان را تغذیه کنید و اگر این کار را انجام دهید، زندگی​تان دگرگون خواهد شد.

یا… من می​توانم شما را روی صحنه صدا بزنم و یک قاشق غذای نوزاد در دهانتان بگذارم، اما باور کنید که آن را دوست نخواهید داشت.

—

بحث و تأمل:

۱. یعقوب 22:1–25 را بخوانید.

۲. چه می​گوید؟ این آیه دربارهٔ نه​فقط خواندن، بلکه به​کاربردن کتاب​مقدس در زندگی شما چه می​گوید؟

۳. خُب، این برای چه بود؟ چرا گمان می​کنید به​کاربردن کتاب​مقدس برای زندگی واقعی برای خدا بسیار ضروری است؟

۴. اکنون چه کار کنم؟ چه چیزی می​تواند به شما کمک کند که به​طور پیوسته​تر در جست​وجوی «اکنون چه کار کنم؟» باشید؟ و آن را در زندگی خود به​کار ببرید؟

—

بخش پنجم: جایی که دل توست

«بر زمین گنج میندوزید، جایی که بید و زنگ، زیان می​رساند و دزدان نَقْب می​زنند و سرقت می​کنند. بلکه گنج خود را در آسمان بیندوزید، آنجا که بید و زنگ زیان نمی​رساند و دزدان نَقْب نمی​زنند و سرقت نمی​کنند. زیرا هر جا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود» (متی 19:6–21).

از وقتی صاحب فرزند شدیم، من و همسرم برای کریسمس به یکدیگر هدیه نمی​دهیم. من بیش از حد صرفه​جو هستم. اما پیش از آنکه او ثمرهٔ صلب مرا به دنیا آورد، هرکدام از ما بودجه​ای صد دلاری داشتیم تا برای دیگری در کریسمس خرج کنیم. یک سال، جن به من گفت یک دستبند تنیس الماس می​خواهد. به فروشگاه رفتم و فروشنده دستبند تنیس الماسی را که می​توانستم با صد دلار بخرم، نشانم داد. به آن خیره شدم و پرسیدم: «مطمئنی که اینها الماس​هستند؟ بیشتر شبیه تکه​های کوچک… اکلیل است.»

آن را خریدم و صبح روز کریسمس به جنیفر دادم. او گفت: «دقیقاً همان چیزی که می​خواستم، یک دستبند تنیس اکلیلی!»

چند روز بعد، قفلش شکست. تعجب نکردم. آن را برای تعمیر بردم. روز پیش از آن، مادربزرگ جن به هر یک از ما صد دلار داده بود. این هدیهٔ سالانهٔ او بود و تنها پولی که هر سال برای خرج​کردن برای خودمان داشتیم. وقتی منتظر تعمیر قفل بودم، دستبندهای تنیس دویست​دلاری را دیدم. واقعاً می​شد الماس​ها را دید!

چند ساعت بعد، دستبند را به جن دادم. او نگاه کرد و پرسید: «صبر کن؟ آیا اکلیل​ها رشد کردند؟»

لبخند زدم: «در واقع، یک دستبند بهتر برایت خریدم.»

او گیج شده بود. «پولش را از کجا آوردی؟ صبر کن، از پول مادربزرگم استفاده کردی، مگه نه؟ چرا؟ چه… چه چیزی باعث شد این کار را بکنی؟»

حقیقت را گفتم: «محبت باعث شد این کار را بکنم.»

دلایل گوناگون

من می​خواهم به هدیه دادن فکر کنید. مانند هدیه دادن… پول… به خدا، از طریق کلیسا. مردم دوست ندارند دربارهٔ هدیه دادن بشنوند، اما خدا دربارهٔ آن… بسیار سخن می​گوید. در واقع، ببینید این واژه​های مهم چند بار در کتاب​مقدس آمده​اند:

ایمان آوردن: 272 بار.

دعا کردن: 374 بار.

محبت: 714 بار.

هدیه دادن: 2,162 بار.⁸

این فقط واژهٔ «دادن» است. اغلب واژه​ای که در کتاب​مقدس می​بینید، «ده​یک» است. واژهٔ ده​یک، به​معنای «یک​دهم» است؛ ده​یک دادن یعنی نخستین یک​دهمِ هرچه را که به​دست می​آورید، به خدا بدهید. همچنین واژهٔ «هدیه» را می​بینید. هدیه، چیزی است که افزون بر ده درصد به خدا می​دهید.

ما فراخوانده شده​ایم که به​طور ​سخاوتمندانه به خدا هدیه بدهیم و دلایل مختلفی برای این کار وجود دارد. برای نمونه:

این پولِ خداست، نه پول ما. ما آن را پول خودمان می​دانیم، اما خدا می​گوید این پول اوست.⁹ تنها دلیل اینکه ما پول داریم، این است که او توانایی به​دست​آوردنش را به ما داده است. پس در واقع، ما بخشی از پول خود را به خدا نمی​دهیم؛ خدا اجازه می​دهد بیشترِ پول او را نزد خود نگه داریم و ما اندکی از آن را به او بازمی​گردانیم.

خدا فرمان داده که پول را به او بازگردانیم. در سراسر عهدعتیق به مردم فرمان می​دهد که ده درصد به او بدهند.¹⁰ در عهدجدید پسر خود عیسی را می​فرستد¹¹ تا برای ما زندگی کند و بمیرد و سپس به ما فرمان می​دهد که با سخاوتمندی هدیه بدهیم.¹² در تمام این مدت، مردم دلایل خوبی برای بازگرداندن سخاوتمندانه به خدا داشتند، اما اکنون دلیل خیلی بهتری داریم.

خدا به​خاطر هدیه دادن به شما برکت خواهد داد.¹³ اگر بین برکت​های خدا یا بخشی از پولم حق انتخاب داشته باشم، هر روز برکت​های خدا را برمی​گزینم!

هدیه دادن، ایمان مرا افزایش می​دهد. به من کمک می​کند که بیشتر به خدا اعتماد کنم و کمتر به خودم. در آغاز، ترسناک است که تصمیم بگیرید با مبلغی کمتر از کل درآمدتان زندگی کنید، اما این نه​تنها نشان​دهندۀ ایمان است، بلکه وقتی می​بینید خدا چگونه برایتان فراهم می​کند، باعث رشد ایمان​تان می​شود.

هدیه دادن به من کمک می​کند که با فناپذیری خودم روبه​رو شوم. بسیار آسان است که فقط برای این زندگی و چیزهای این جهان زندگی کنیم، اما ما برای ابدیت زندگی خواهیم کرد. تنها آنچه تا ابد باقی می​ماند، واقعاً اهمیت دارد. وقتی هدیه می​دهم، اعتراف می​کنم که چیزی مهم​تر از زندگی موقّت من وجود دارد و پولم را در چیزی سرمایه​گذاری می​کنم که فراتر از سال​های حضورم در زمین تأثیر خواهد داشت.

همچنین، هدیه دادن به تنظیم اولویت​هایم کمک می​کند. خدا به اسرائیل باستان فرمان داد که نخستین ده درصد را به او بدهند.¹⁴ نه باقی​مانده​ها، بلکه نخستین چکی که می​نویسیم. وقتی این کار را می​کنیم، روشن می​شود که خدا در زندگی ما مهم​ترین است.

هدیه دادن به خدا باعث می​شود که با پولم تأثیری ابدی به​جا گذارم. من حق انتخاب​های بسیاری برای خرج​کردن پولم دارم. بیشترِ چیزهایی که برایشان پول خرج می​کنم، سرانجام در توالت یا زباله​دان می​افتند. آنچه از طریق کلیسا به خدا می​دهم، صرف مأموریت او برای بازگرداندن فرزندان گمشده​اش به نزد او و به ابدیت در آسمان می​شود. این همان چیزی است که می​خواهم پولم را برای آن خرج کنم!

دلیل محبت

دلایل بسیاری برای بازگرداندن سخاوتمندانه به خدا وجود دارد، اما اکنون می​خواهم فقط بر یک موردی تمرکز کنید که هنوز به آن اشاره نکرده​ام: محبت. هدیه دادن بیانگر محبت من به خداست، به من کمک می​کند که محبت خدا را نسبت به خودم تجربه کنم و محبت مرا نسبت به خدا افزایش می​دهد.

شاید این برایتان عجیب به نظر برسد، اما مستقیماً از جانب عیسی است.

او می​گوید: «آن که احکام مرا دارد و از آنها پیروی می​کند، اوست که مرا دوست می​دارد؛ و آن که مرا دوست می​دارد، پدرم او را دوست خواهد داشت و من نیز او را دوست داشته، خود را بر او ظاهر خواهم ساخت» (یوحنا 21:14). ما فرمان یافته​ایم که با پول خود نسبت به خدا سخاوتمند باشیم. کسانی که عیسی را محبت می​کنند، این فرمان را «می​پذیرند» و «اطاعت می​کنند». چون به این شیوه خدا را محبت می​کنند، محبت خدا بر آنان آشکار می​شود. کسانی که چنین می​کنند، محبت خدا را تجربه می​کنند.

عیسی همچنین می​گوید: «زیرا هر جا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود» (متی 21:6). به بیان دیگر، پولت را صرف چیزی می​کنی که برایت اهمیت دارد و به چیزی اهمیت می​دهی که پولت را برای آن صرف کرده​ای.

آیا درست نیست که پولت را صرف چیزی می​کنی که برایت مهم است؟ در واقع، اگر دفترچهٔ چک و صورت​حساب کارت اعتباری​ات را ببینم، به چیزهای بسیاری دربارهٔ تو پی خواهم برد.

آیا درست نیست که وقتی برای چیزی پول خرج می​کنی، بیشتر به آن اهمیت می​دهی؟ مثلاً اگر خودرویی کهنه و ازکارافتاده داشته باشی، چندان برایت مهم نیست. اگر دوستی را سوار کنی که غذایش را به همراه خود آورده و می​پرسد: «می​توانم این سیب​زمینی​ها را در ماشینت بخورم؟» می​خندی و می​گویی: «حتی اگر با قاشق در ماشینم ماکارونی بخوری، اهمیتی ندارد.» اما اگر پول زیادی را صرف خودرویی نو بکنی، به دوستت می​گویی: «نه، نمی​توانی در ماشینم غذا بخوری! در واقع، حتی نمی​خواهم در ماشینم نفس بکشی!» اگر پولت را برای خدا صرف کنی، بیشتر و بیشتر به او اهمیت می​دهی.

عکس آن نیز درست است. اگر آن​قدر به پول خود اهمیت بدهیم که هدیه ندهیم، فرصت بزرگی را برای ارتباط با خدا و رشد از دست می​دهیم. در حقیقت، در جهت مخالف خدا حرکت می​کنیم. عیسی می​گوید: «هیچ غلامی دو ارباب را خدمت نتواند کرد، زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و به دیگری مهر خواهد ورزید، و یا سرسپردۀ یکی خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. نمی​توانید هم بندۀ خدا باشید، هم بندۀ پول» (لوقا 13:16). کتاب​مقدس حتی می​گوید پول​دوستی می​تواند ما را از ایمان دور کند: «زیرا پولدوستی ریشه​ای است که همه گونه بدی از آن به بار می​آید، و بعضی در آرزوی ثروت، از ایمان منحرف گشته، خود را به دردهای بسیار مجروح ساخته​اند» (اول تیموتائوس 10:6).

عیسی گفت: «زیرا هرجا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود» و گمان نمی​کنم اغراق کرده باشم، اگر این​گونه بیان کنیم: «زیرا هرجا پولت را می​گذاری، همان​جا خواهی ماند.»

با سخاوتمندی به خدا بازگردانید. تلاش نکنید کمترین حد ممکن را به او بدهید؛ ببینید چقدر می​توانید به او بدهید. آن​گاه از انجام این کار بسیار خوشحال خواهید شد. دیگران شاید گمان کنند دیوانه​شده​اید، اما وقتی با تعجب به شما نگاه می​کنند و می​پرسند، چرا، فقط لبخند بزنید و بگویید: «محبت مرا به انجام این کار واداشت.»

—

بحث و تأمل:

۱. دوم قرنتیان 1:9–15 را بخوانید. از این آیات چه چیزهایی را دربارۀ هدیه دادن می​آموزید؟ زمانی را به برنامه​ریزی برای هدیه دادن اختصاص دهید. چه مقدار به خدا خواهید داد؟ سخاوتمندی چیست؟ چه زمانی و چگونه هدیۀ خود را افزایش خواهید داد؟

۲. پول اغلب بیش از هر چیزی برای پرستش خدا به رقابت می​پردازد و معمولاً آخرین چیزی است که مردم واقعاً به خدا می​دهند. زمانی را صرف دعا دربارهٔ امور مالی خود کنید. از خدا بخواهید قلب​تان را برایتان آشکار سازد و نشان دهد که در مورد پول، در کدام قسمت نیاز به تغییر دارید. از او بخواهید کمک کند که او را بالاتر از پول و آنچه می​توانید با آن بخرید، قرار دهید.

—

بخش ششم: نتیجهگیری

شما آفریده شده​اید که بدون اضطراب زندگی کنید، با آرامش و شکیبایی و اشتیاق، بدون نگرانی، با احساس پُری، نه احساس خلأ، هدایت​شده، نه سرگردان، هدفمند، نه بی​حوصله.

اگر چنین زندگی​ای را تجربه نمی​کنید، مسئله این است که در او نمانده​اید.

در او ماندن، پاسخ کشمکش​های شماست. این همان زندگی​ای است که برای آن آفریده شده​اید.

هیچ چیز مهم​تر از این نیست که چنین زندگی​ای را داشته باشید و به آنچه برای آن آفریده شده​اید، تبدیل شوید. این همان چیزی است که در این زندگی، به شما حیات واقعی می​بخشد و همان چیزی که آن را به ابدیت خواهید برد.

عیسی شما را به چیزی بهتر دعوت می​کند. او شما را به درون خودش دعوت می​کند. این شگفت​انگیزترین دعوتی است که تاکنون عرضه شده است. بله بگویید. امروز انتخاب کنید که در عیسی بمانید و سپس هر روز، تا آخر عمرتان، دوباره این انتخاب را تکرار کنید.

یادداشت​های پایانی

https://biblegeeks.fm/podcast/daily-43

http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/6224725.stm

عجیب​ترین بخش برای من، تصور خریدن یا خوردن پیتزای یخ​زده توسط یکی از اعضای سابق گروه بیتل (Beatle) است.

http://www.cbsnews.com/news/kournikova-stalker-given-warning/

Max Lucado, Just Like Jesus (Nashville: Word Publishing, 1998), 70–73.

شاید همین حالا آن را از خودم ساخته باشم.

https://bttbfiles.com/web/docs/cbe/Scientific_Evidence_for_the_Power_ of_4.pdf

این اعداد ممکن است از ترجمه​ای به ترجمهٔ دیگر اندکی تفاوت داشته باشند، اما مقصود را درک می​کنید.

برای نمونه، مراجعه کنید به مزمور 1:24 و اول قرنتیان 2:4.

برای نمونه، مراجعه کنید به لاویان 30:27.

عیسی نیز ده​یک دادن را تأیید کرد. مراجعه کنید به لوقا 42:11 و متی 23:23.

دوم قرنتیان 9 نمونه​ای از این موضوع است.

برای نمونه، مراجعه کنید به تثنیه 6:12–7؛ ملاکی 10:3–12؛ و دوم قرنتیان 6:9.

برای نمونه، مراجعه کنید به امثال 9:3 و تثنیه 4:18.

درباره نویسنده

ونس آنتونوچی بنیان‌گذار و شبان کلیسای فورفرانت در ویرجینیا بیچ ایالت ویرجینیا است، و همچنین بنیان‌گذار کلیسای Verve (vivalaverve.org) در قلب «شهر گناه»، در نزدیکی خیابان وگاس استریپ می‌باشد. ونس نویسندۀ کتاب‌های I Became a Christian and All I Got Was This Lousy T-Shirt, Guerrilla Lovers, Renegade, God For The Rest Of Us and Restore است. او همچنین به‌عنوان نویسندۀ همکار فعالیت می‌کند و به نویسندگان کمک می‌کند تا محتوایی تأثیرگذار خلق کنند که الهام‌بخش خوانندگانشان باشد. او از گذراندن وقت با عزیزترین دوستانش – همسرش جنیفر و فرزندانش، داوسن و ماریسا – لذت می‌برد.