مباشرت مالی

بخش اول: ثروتی که زنگ نخواهد زد

این چند واژۀ چالش​برانگیز است که از همان ابتدا بیان می​کند:

«برای خود میندوزید…»

خوب، من ایده​ای برای کسب​وکاری بسیار جالب دارم. در واقع، به دنبال یک شریک مالی هستم و امیدوارم بتوانم شما را متقاعد کنم که به من بپیوندید.

ایده این است: آمریکایی​ها آن​قدر وسایل دارند که توان استفاده از آن​ها را ندارند. در واقع، مقدارشان آن​قدر زیاد است که دقیقاً نمی​دانند چه چیزهایی دارند. پس بیایید به آن​ها این فرصت را بدهیم که برای مکانی خنثی و خارج از خانه​شان پول بپردازند تا وسایل​شان را در آنجا نگه دارند. ما ساختمان​هایی؛ انبارهای کوچک؛ را می​سازیم تا این افرادی که وسایل زیادی دارند، اموال خود را در آنجا بگذارند و به ما پول بدهند. لازم نیست که ما کاری انجام دهیم، جز اینکه دسترسی خصوصی مردم به وسایلی را فراهم کنیم که مالک​شان هستند، اما به​ندرت آن​ها را به یاد می​آورند.

این احمقانه است، درست است؟

در دهۀ ۱۹۵۰، این ایده که «انبارداری شخصی» نامیده می​شد، در آمریکا مطرح شد. نخستین مرکز انبارداری که در آن مستأجر حق انحصاری بر فضای قفل​شده​ای را داشت که برای استفاده از آن پول می​پرداخت، در سال ۱۹۵۸ توسط خانوادۀ کولوم در فورت لادردیل، فلوریدا گشایش یافت. این شرکت صرفاً «انبار لادردیل» نامیده می​شد.

تا دهۀ ۱۹۶۰، این ایده در سراسر آمریکا گسترش یافت. در همین دهه، مردی به نام راس ویلیامز از اودسای تگزاس به​ طرز مشهوری کسب​وکار انبارداری A1 U-Store-It را بنیان نهاد. اگرچه او در صنعت نفت کار می​کرد، اما در اوقات فراغت از ماهیگیری لذت می​برد. او به مکانی برای نگهداری تجهیزات ماهیگیری خود نیاز داشت و به این فکر کرد که دیگران هم از جایی برای انبار کردن چیزهایی که هر روز از آن​ها استفاده نمی​کنند، سود خواهند برد.⁴ او آپارتمان​های متعددی را خرید و فضای آن را برای انبار کردن وسایل به دیگران اجاره داد. در آن زمان این​چنین بود. اکنون بیش از پنجاه​هزار کسب​وکار واحدهای انبارداری رونق گرفته​اند.⁵ این یک ایدۀ عالی است، درست است؟

مدت​ها پیش، عیسی به ما هشدار داد که برای خود «گنج​ها بر زمین میندوزیم». این را چگونه می​توان نمونه​ای از نافرمانی جدی دانست؟

«… گنج​ها بر زمین…»

در طی سه سالی که عیسی بر روی زمین گام برداشت، دربارۀ پول سخنان بسیاری گفت. در واقع، پانزده درصد از سخنانش، به​طور مستقیم یا غیرمستقیم با این موضوع مرتبط بود. روشن است که این موضوع برای او اهمیت داشت. در بخشی از موعظۀ بالای کوه که پیش​تر به آن اشاره کردم، او پول را «گنج​ها» می​نامد؛ تعبیری که هم به ماهیت پول اشاره دارد و هم به کارکرد آن.

داشتن پول به ما این امکان را می​دهد که آسوده زندگی کنیم، خرید کنیم و به جاهای مختلف برویم. این همان کاری است که پول انجام می​دهد. اما گاهی داشتن پول احساس امنیت ایجاد می​کند. این بخش ناملموس کاری است که پول انجام می​دهد و می​تواند خطرناک باشد.

به گفتۀ رندی آلکورن در اثر کلاسیک خود، اصل گنج، (برگرفته از The Treasure Principle, Randy Alcorn) «نحوۀ برخورد ما با پول، با طرز فکرمان دربارۀ سایر مسائل ارتباط کاملی دارد» او می​افزاید: «بین زندگی روحانی و طرز فکر و برخورد ما نسبت به پول، ارتباطی اساسی وجود دارد.»⁶

برای نمونه، سه انجیل متفاوت، داستان ملاقات عیسی با یک وکیل جوان را بازگو می​کنند.⁷  در این روایت، مردی ثروتمند و تحصیل​کرده که عادت داشت از طریق قدرت خرید خود به رضایت دست یابد، پرسشی را مطرح کرد که صادقانه به نظر می​رسید. عیسی با محبت، اما بسیار صریح، با جدا ساختن امور روحانی از امور مالی، حقیقت را به او گفت. در اصل، مسیحا به او فهماند که ثروتش بلیط او برای دستیابی به حیات جاودان نخواهد بود. آن زمان درست بود. اکنون نیز درست است.

اما «گنج​ها» چه می​شوند؟ آن​ها دقیقاً چه چیزهایی هستند؟

همسر مرحوم من، بابی، عاشق حراج​های خانگی بود. منظورم این است که واقعاً آن​ها را دوست داشت. یکی از راه​هایی که می​توانستیم سلامت ترمز خودروی خود را امتحان کنیم، این بود که وقتی تابلوی دست​ساز «امروز اینجا حراج خانگی است» را می​دیدیم، ترمز کنیم.

پس به​عنوان شوهری وظیفه​شناس، او را پیاده می​کردم، خودرو را پارک می​کردم؛ گاهی چندین کیلومتر پایین​تر در خیابان؛ و سپس در بین این همه چیزهایی که برای فروش بود، به او می​پیوستم. اغلب، برچسب​های کوچک سفیدرنگ قیمت با یک نخ آویخته شده بود که مقدار پولی را اعلام می​کرد که صاحب​شان حاضر بود در برابر آن، از آن​ها جدا شود.

وقتی بابی به این دادوستد می​پرداخت، اغلب چانه​زنی وجود داشت؛ یادآور بازارهای پرهیاهوی خیابانی در سایر بخش​های دنیا. هنگامی که در مورد قیمت توافق حاصل می​شد، من همچون سربازی مطیع، غنیمت​ها را تا خودرو حمل می​کردم.

اما به آن برچسب کوچک قیمت برگردیم. چه کسی قیمت یک کالا را تعیین می​کند؟ شما می​دانید، مگر نه؟ مالک، قیمت را تعیین می​کند. بنابراین، هنگامی که عیسی به شنوندگان خود هشدار می​دهد که گنج​های زمینی برای خود میندوزند، به​خوبی می​داند که آن​ها ارزش این چیزها را تعیین می​کنند. در واقع، این کاملاً اختیاری است. اگر این حراج خانگی من باشد و بخواهم پیانوی بزرگم را به بیست دلار بفروشم، می​توانم این کار را بکنم. پیانو مال من است. اگر بخواهم دکمۀ سرآستین​های کاخ سفیدم را پنجاه​هزار دلار بفروشم، این هم در اختیار من است.

راه پرهیز از کنترل شدن توسط «گنج​های زمینی» این است که آگاهانه ارزش آن​ها را کاهش دهم. هرچه در این کار موفق​تر باشم، احتمال کنترل گنج​های زمینی​ بر قلبم کمتر خواهد بود.

بید، زنگ و دزدان

ذخیرۀ گنج​هایم در جایی «امن»، به من احساس کنترل بر آن​ها را می​دهد. می​توانم آن​ها را همان​جا رها کنم یا هر زمان که بخواهم، آن​ها را بردارم.

اما یکی از واقعیت​های پذیرش «گنج​های زمینی» این است که گاهی امنیت آن​ها در دست من نیست. من قدرت ندارم که بیدها را از خوردن ژاکت​های پشمی قدیمی​ام بازدارم. من بر آن مادۀ قهوه​ای سوخته که ابزارهایم را از کار می​اندازد یا از باتری ساعت قدیمی​ام نشت می​کند، کنترلی ندارم. حتی اگر در خانه​ام پیشرفته​ترین سامانۀ امنیتی را نصب کنم، غارتگران بدکار ممکن است خانۀ مرا هدف قرار دهند.

بر این امور کنترل اندک یا هیچ کنترلی ندارم.

ازاین​رو، به سبب آسیب​پذیری گنج​های زمینی، عیسی به ما هشدار می​دهد که آن​ها را انبار نکنیم یا دوست نداشته باشیم. سرانجام علاقۀ ما به ناامیدی بدل خواهد شد.

گنج​ها در آسمان

باز هم، این یکی از شیوه​هایی است که دوست ما رندی آلکورن این گنج​ها را دقیقاً به ما نشان می​دهد:

این​ها گنج​های آسمانی​ هستند و در برابر بید، زنگ، یا دزدان آسیب​پذیر نیستند.

خشونت محضِ چکش زدن بر قلک سفالی یا چینیِ بی​نقصی که به​شکل خوک بود، همواره مرا می​ترساند. در کودکی، انداختن پولم از طریق شکاف بالای یک قلک خوکِ شکستنی و تصمیم​گیری برای بیرون آوردن آن پول​ها از طریق شکستن این قلک⁹ به تکه​های ریز، هرگز برایم جذابیتی نداشت.

اما من پناهگاهی برای پولم داشتم و پولم را در مکانی امن پس​انداز می​کردم. اکنون پس از سپری شدن زمان، می​توانم بگویم که پول نقدم را در کجا پنهان می​کردم.

از زمانی که در کلاس سوم دبستان بودم، به​طور رسمی کار می​کردم. به​عنوان تنها پسر یک کشاورز که برای خانوادۀ خود کار می​کرد،¹⁰ پدرم انتظار دیگری از من نداشت. نه قرار ملاقات شرکتی داشتم که در آن شرکت کنم و نه فرصت​های تجاری، پس کارت ویزیت به همراه نداشتم.

اگر کارتی داشتم، این شکلی می​شد:

بابی وولگموت

روزنامه​فروش

«دوچرخه دارم، تحویل می​دهم.»

با دستمزد یک سنتی برای هر روزنامه، روزهای دریافت حقوقم، بهترین زمان برای جشن گرفتن بود. بر روی دوچرخه وفادارم می​پریدم و با شتاب به​سوی بانک در مرکز شهر ویتون می​رفتم. وقتی اسکناس​های کوچک و مچاله​شده​ای را که به ارزش صد دلار بود، روی پیشخوان متصدی می​گذاشتم، می​پرسیدم: «ممکن است لطفاً یک اسکناس صد دلاری به من بدهید… و آیا اسکناس کاملاً نو دارید؟»

متصدیان همیشه لبخند می​زدند و «یک اسکناس صد دلاری با تصویر بنجامین فرانکلین» را به من می​دادند.

آن را با دقت یک​بار تا می​کردم و اسکناس را در جیب پشتی​ام می​گذاشتم. سپس به​طرف دوچرخه​ام که جلوی بانک پارک شده بود، بازمی​گشتم و اسکناس نو را به خانۀ والدینم که در آن زندگی می​کردم، می​بردم. مستقیماً به حمامِ کنار اتاق​خوابی که من و برادرم، کِن، شریک بودیم، می​رفتم. مطمئن می​شدم که در پشت سرم بسته و قفل است، حلقۀ آویز دستمال توالت را که یک فنر در داخلش بود، فشار می​دادم و آن را بیرون می​آوردم. روکش​های کرومیِ درهم​تنیده را کنار می​زدم و فنر را نمایان می​ساختم، سپس اسکناس صد دلاری را لوله می​کردم و درون آن جا می​دادم و همه​چیز را به حالت پیشین بازمی​گرداندم. این راز من بود. هیچ​کس شک نمی​کرد. پولم امن بود. قلک را فراموش کنید.

من فرزند چهارم بودم. دو برادر و یک خواهر بزرگترم که هریک دو سال با هم فاصله داشتیم، با ماشین به مدرسه می​رفتند. روث در کالج بود و پدرم زیر فشار شهریه​ها قرار داشت. روزی نزد من آمد و درخواستی را مطرح کرد: «پدرت به یک وام نیاز دارد.» او در بیان این مطلب، خودش را سوم شخص خطاب کرد؛ کاری که وقتی خجالت​زده یا اندکی مضطرب بود، انجام می​داد. با لبخندی کم​رنگ ادامه داد: «تمام تلاشم را می​کنم که وقتی به کالج می​روی، جبران کنم؛ اما اکنون به کمی کمک نیاز دارم.»

من به​سراغ گنجِ لوله​شده​ام در حمام رفتم و هرچه داشتم به او دادم. تا زمانی که به دبیرستان رفتم و ​توانستم شغل پردرآمدتری پیدا کنم، بارها با یک​ سنت ​به​ازای ​هر ​روزنامه، پشتوانۀ مالی پدرم بودم.

پدرم هرگز پیشاپیش خبر نمی​داد که به​طرف اتاقم می​آید تا «وام» بگیرد. این موضوع در سنین بسیار پایین به من آموخت که اندوخته​ام را با دستی گشاده نگاه دارم. هرگز شادیِ کمک​رسانی به خواهر و برادران بزرگ​ترم را فراموش نخواهم کرد.

اکنون خیلی سریع بگذارید به شما اطمینان بدهم که این نگرش، «یک​بار برای همیشه» نبود. از آن زمان تاکنون، بارها به آن بازگشته​ام و آن را پذیرفته​ام. هرچه بزرگ​تر شدم، خرج نکردن پولم دشوارتر شد.

به​سختی می​توانم صبر کنم

خوب، اکنون نوبت پرتاب سریع توپ است که شاید به​طرزی خطرناک به چانه​تان نزدیک شود.

می​خواهم چیزی را به شما بگویم که ممکن است شما را خشمگین کند؛ چیزی که شاید حال​تان را به هم بزند.

به دلایلی قابل​درک، احتمالاً هم​اکنون این کتابچۀ راهنما را کنار گذاشته و بیش از این ادامه نخواهید داد. به من می​گفتید که این خبر بد را نگویم و این چیزها را برای خودم نگه دارم.

درست است؟ درست است.

خب، از آنجایی که هنوز در حال خواندن هستید، می​خواهم چیزی را بگویم که ممکن است برای شما ناراحت​کننده باشد. از اینکه همراه من ماندید، سپاسگزارم.

آماده​اید؟

«وقتی به امور مالی خود؛ خرج​کردن پول​مان؛ می​رسیم، من و شما اغلب انتخاب​های نادرست می​کنیم.»

این حقیقت دارد.

آیا هنوز با من هستید؟ خوب است.

چرا آنچه دربارۀ عادت​های خرج​کردمان گفتم، احتمالاً درست است؟

زیرا من و شما در فرهنگی زندگی می​کنیم که خواهان ارضای فوری است. حتی لازم نیست برای «خرید کردن» به جایی برویم. مرکز خرید درست در دستان ماست. اگر چیزی بخواهیم، می​توانیم آن را به​دست آوریم. فردا. شاید حتی امروز.

بسیاری از بزرگسالان، در بخش انتظار، نمرۀ بالایی نمی​گیرند. این در مورد من هم صدق می​کند. در مورد شما چطور؟ چراغ​های راهنمایی که تغییرشان از قرمز به سبز بسیار طول می​کشد. پاپ​کورن مایکروویوی که خیلی دیر آماده می​شود. وقتی فرزند یا نوه​مان سعی می​کند داستانی را به پایان برساند که در واقع، ارتباطی با زندگی ما ندارد، عجولانه این​طرف و آن​طرف می​رویم.

پس، بله، ما عجول هستیم. یک راه برای نشان​دادن این موضوع، این است: وقتی به خرج​کردن می​رسد، به نظر من دو نوع انسان وجود دارد؛ بال​زنندگان و خورندگان. پیشنهاد می​کنم نخست بال​زننده باشید، سپس می​توانید خورنده باشید.

اجازه بدهید توضیح بدهم.

سال​ها پیش که نوجوان بودم و در ویتونِ ایلینوی زندگی می​کردم، دوستان ما، خانوادۀ هالین، چند بلوک پایین​تر از ما زندگی می​کردند. یکی از ویژگی​های حیاط پشتی بزرگ​شان، برکه​ای کوچک بود. نخستین باری که این ملک را دیدم، یکی از سردترین زمستان​های ثبت​شده در منطقۀ شیکاگو را تجربه می​کردیم. یخ روی آن آبگیر کوچک چنان ضخیم بود که می​توانست خودروی سنگین​شان را به​راحتی نگه دارد. آن​ها با درایت، خودروی​شان را در پارکینگ نگه ​داشتند، همان جایی که به آن تعلق داشت.

چرا خودروی​شان را روی برکه نگه نداشتند؟ زیرا نیمی از آن دریاچۀ کوچک یخ نبسته بود و تلاش برای پارک​کردن خودرو بر روی آن، می​توانست خودروی​شان را غرق کند.

از خانم هالین پرسیدم که چرا برکه​اش نیمه​جامد و نیمه​مایع است.

او پاسخ داد: «به​خاطر اردک​های وحشی.» من گوش دادم، اما ذهنم ارتباطش را درک نمی​کرد. نمی​توانستم ارتباط بین اردک​ها و یخ را بفهمم. تا زمانی ​که در حیاط پشتی خود برکه​ای یخ​زده نداشته باشید یا دربارۀ عادت​ها و خوراک اردک​ها پژوهش نکرده باشید، شما نیز چنین ارتباطی را درک نخواهید کرد.

او پاسخ را برایم توضیح داد و هرگز آن را فراموش نکرده​ام. اصل مطلب این است: اردک​های وحشی از انواع گوناگون گیاهان آبزی و ماهی​های کوچک یا صدف​ها تغذیه می​کنند. اما برای دستیابی به این نیازها در زمستان، غذای​شان باید در دسترس باشد. مخزن پوشیده از یخ، چیزی برای رفع اشتهای این جانوران فراهم نمی​کند.

پس حتی در سردترین روزها، در حیاط پشتی دوستان ما، اردک​های وحشی به​نوبت با بال​ها و پاهای پرده​دار کوچک خود آب را به حرکت درمی​آوردند. تنها زمانی که آب کاملاً ساکن می​شد، یخ می​بست؛ بنابراین این اردک​ها؛ که من تصمیم گرفته​ام آن​ها را «بال​زنندگان» بنامم؛ سطح آب را متلاطم نگاه می​داشتند و خود را از آسایشِ هیچ کاری ​نکردن یا تلاش نافرجام برای خوردن بدون انتظار کشیدن، محروم می​ساختند. به​جای خوردن، بال می​زدند. این کارشان آشپزخانه را باز نگه می​داشت.

اگر فقط چند دقیقه همراه من بمانید، دوستان اردکی من به استعاره​ای بدل می​شوند که ما را پیش می​برد. آب در سطح یک برکۀ کوچک و پول شما، یک وجه اشتراک دارند. غذایی که پیش​تر گفتم، تنها زمانی در دسترس و درنتیجه رضایت​بخش بود که این اردک​ها میل به ارضای فوری را کنار می​گذاشتند و به نوبت بال می​زدند. مطمئنم که آن​ها ترجیح می​دادند به​جای بال​زدن، غذا بخورند؛ زیرا این کار لذت​بخش​تر است. اما اگر بال نمی​زدند، برکه یخ می​زد و آن​ها از گرسنگی می​مردند.

مفهومش این است: من بیشتر ترجیح می​دهم که اکنون پولم را خرج کنم؛ و چیزی را بخورم که می​توانم با این پول بخرم. اما اگر امیالم را برای خوردن در این لحظه مهار نکنم، هنگامی که زمان شام فرا برسد، شاید پولم پیش​تر خرج شده باشد؛ یا تمام شده باشد؛ یا یخ​زده باشد.

وقتی چیزی را می​بینم که می​خواهم؛ واقعاً می​خواهم؛ واکنش فوری من رفتن به​سوی آن است. در کودکی، برآوردن چنین امیالی، رؤیای دست​نیافتنی بود. اکنون که بزرگسال شده​ام، گفتن «نه» در جایی که می​توانم «بله» بگویم، می​تواند چالشی جدی باشد. متأسفانه، گاهی این شتاب​زدگی، امیدم را برآورده نمی​کند. شاید بتوانید با وضعیت من همذات​پنداری کنید.

چون در خانه​ای بزرگ شدم که در آن چیزی بلاعوض به​دست نمی​آمد؛ هر عملی؛ نیک یا بد؛ پیامدی به همراه داشت. اگر پولی در جیبم بود، آن را به​دست آورده بودم.¹¹ ازاین​رو، قمار کاملاً ممنوع بود. بی​چون و چرا.

این چیز خوبی بود، زیرا همان چند باری که به سراغش رفتم، نتایجش وحشتناک بود.

در کودکی، به نظر می​رسید که می​توانم به​تنهایی با شرط​بندی روی برد یک بازی دیگر تیم بیسبال محبوبم در لیگ برتر، روند پیروزی​های پی​درپی آن​ها را قطع کنم. اگر شما نیز هوادار کابز هستید، پوزش می​خواهم که تا سال ۲۰۱۶، من علت ناکامی همیشگی آنان بوده​ام.

این چیزی بود که برایم رخ داد: همان واکسیناسیونی که در آغاز گفتم. در دوران کالج، در طرح زنجیره​ای ثروتمندشدنِ سریع با استفاده از اوراق قرضۀ پس​انداز ایالات متحده شرکت کردم. این طرح که پیشرو پدیده​هایی بود که بعدها در اینترنت فراگیر شدند، نامه​ای بود که دریافت​کنندگان را تشویق می​کرد که آن را کپی کنند، دو اوراق قرضۀ دیگر بخرند و این نامه، فهرست و اوراق خود را به دو نفر از دوستان​شان بفروشند تا آن​ها نیز آن را کپی کنند و بین دوستان خود پخش کنند. من دو نامه و اوراق قرضۀ پیوست​شده را در مجموع به بهای ۷۵ دلار می​فروختم و درنتیجه ضرر نمی​کردم. در این مورد، این نامه، در صورت مشارکت افراد کافی در زیرمجموعه، وعدۀ ثروت یک​شبه را می​داد.

دقیقاً هنگامی که کارها به​خوبی پیش می​رفت، سام دلکمپ، رئیس امور دانشجویان ما، مرا به دفترش فراخواند و گفت این کار را متوقف کن، وگرنه از مدرسه اخراج خواهی شد. فکر کردم که دربارۀ این حکم سخت​گیرانه با او بحث کنم، اما چهره​اش به​روشنی نشان می​داد که هیچ جایی برای مذاکره وجود ندارد.

آن شب و چند شب پس از آن، یکی​یکی درِ همۀ خوابگاه​های مردانۀ دانشگاه را زدم و درخواست کردم که نامۀ زنجیره​ای متوقف شود. همچنین از هر مردی پرسیدم که با توقف فوری نامه، شخصاً چقدر پول از دست خواهد داد. اطلاعات را در دفترچۀ سیمیِ کوچکی نوشتم و وعده دادم که پول تک​تک آن​ها را بازگردانم. تقریباً کل دستمزد حاصل از کار ساختمانی در طول تابستان بعدی را صرف این کار کردم؛ یعنی هزاران دلار.

قمار معمولی و رایج برای من بسیار، بسیار زیان​بار بوده است.

به​خاطر «واکسیناسیونی» که در دوران دانشجویی دریافت کردم، وسوسه نمی​شوم که با پول واقعی قمار کنم. به​تازگی مبلغ جایزۀ بخت​آزمایی از یک میلیارد دلار فراتر رفت.

من پشت پیشخوان خدمات فروشگاه موادغذایی محلی​ام ایستادم و مردمی را دیدم که اسکناس​های بیست ​دلاری را روی میز می​کوبند تا بلیط بخرند. اما من این کار را نکردم. همان​طور که گفتم، برای خرید بلیط وسوسه نمی​شوم.

پس من در جدول امتیازی که قمار نامیده می​شود، عملکرد نسبتاً خوبی دارم. بااین​حال، پیش از آنکه وسوسه شوید مرا سرمایه​گذار بسیار منضبطی بدانید، بگذارید شما را به یک مکان مخفی ببرم. در واقع، بیایید آن را به​صورت جمع؛ یعنی مکان​های مخفی بنامیم.

اگرچه در مقایسه با اکثر ساکنان جهان، زندگی بسیار آسوده​ای داشته​ام، اما در طول سال​ها متوجه شده​ام که با احساس نارضایتی مبارزه می​کنم. بدون ​هیچ تلاشی، مانند چرخ گاری که در شکاف جادۀ روستایی می​افتد، گرایش طبیعی من این است که وقتی چیزی را می​بینم که بهتر از دارایی من است، خودم را مقایسه می​کنم؛ و رقابت می​کنم، هرچند که هیچ​کس در مورد برنده شدن در بازی سخن نمی​گوید.

این ویژگی در کسب​وکار، برایم سودمند بوده است. من طرفدار باختن بر سر میز مذاکره نیستم، پس سهم خودم را از پیروزی​ها داشته​ام. اما در روابط و زندگی، رقابت​جویی من همواره پتانسیل تبدیل شدن به یک دشمن را داشته است. در گذشته، زمانی که خیلی راکتبال بازی می​کردم، دوست داشتم حریفم را کاملاً شکست دهم. لطفاً به این نکته توجه کنید؛ اما این موضوع باعث نمی​شد که بهتر از طرف مقابلم باشم. بااین​حال، وسوسۀ فخرفروشی همیشه وجود داشت.

سپس سخنان پولس رسول در توصیف عیسی همچون چشمۀ آب​گرم در ذهنم فوران می​کرد: «همان طرز فکر را داشته باشید که مسیحْ عیسی داشت: او که همذات با خدا بود، از برابری با خدا به نفع خود بهره نجست، بلکه خود را خالی کرد و ذات غلام پذیرفته، به شباهت آدمیان درآمد. و چون در سیمای بشری یافت شد خود را خوار ساخت و تا به مرگ، حتی مرگ بر صلیب مطیع گردید» (فیلیپیان 5:2-8).

پس اینک عیسی را می​بینیم. زندگی او، محبتش را نسبت به «رقبایش» اثبات می​کرد. او آن​ها را با کلامش آفرید. می​توانست با همان کلام نابودشان کند. بااین​حال به آن​ها محبت کرد.

آیا منِ به​عنوان انسانِ درهم​شکسته و گناهکار می​توانم کمتر از این انجام دهم؟ صرف​نظر از میزان دارایی​هایم، مقایسه و رقابت مالی در زندگی مردی که مدعی پیروی از مسیح است، جایی ندارد.

—

بحث و تأمل:

1. کدام «گنج​های زمینی» ممکن است قلب شما را از خدا دور کنند؟ چگونه می​توانید (مطابق تشویق وولگموت) برای
2. گنج​های آسمانی چیست و چگونه می​توانید در زندگی خود بر روی آن​ها سرمایه​گذاری کنید؟
3. به انتخاب​های مالی نابخردانه​ای که انجام داده​اید، بیندیشید. مبارزه با تمایل به ارضای فوری، در زندگی شما به چه صورت می​باشد؟

—

بخش دوم: آن توازن در حساب جاری من

دوست عزیزم، ران بلو، بخش زیادی از حرفۀ پربار خود را صرف یاری رساندن به مردم عادی کرده است تا دریابند که چگونه باید با پول خود به​ روش کتاب​مقدسی و با امانتداری برخورد کنند. در سال ۱۹۸۶، این افتخار را داشتم که ران را به انتشارات توماس نلسون که من به​عنوان رئیس آن خدمت می​کردم، معرفی کنم. در آنجا اثر شاخص او، بر پولت مسلط شو (برگرفته ازMaster Your Money) را منتشر کردیم.

در دهه​های بعدی، به​عنوان نمایندۀ ادبی ران در خدمت او بودم و به او کمک کردم که فهرست عناوین منتشرشدۀ خود را گسترش دهد؛ روندی که با کتاب و راهنمای مطالعه​ای با عنوان خدا مالک همه​چیز است (برگرفته از God Owns It All) که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، به پایان رسید.¹²

در این کتاب، ران حاصل یک عمر مطالعه، سخنرانی و نگارش دربارۀ اصول تغییرناپذیر کتاب​مقدسی در باب امور مالی و ثروت را خلاصه می​کند. او می​نویسد از آنجایی که من و شما برای زندگی کردن ناگزیر از خرج​کردن پول هستیم، همه​چیز در این خلاصه می​شود که در واقع تنها پنج کاربرد برای پول وجود دارد. هنگامی که این موارد را مرور می​کنید، شاید تعجب کنید که چرا من چند صفحه را به موضوعی چنین ابتدایی اختصاص داده​ام.

تقریباً می​توانم بشنوم که درحال خواندن می​گویید: «رابرت، این​ها بسیار بدیهی هستند. من این را می​دانستم؛ و این یکی را هم می​دانستم.» بااین​حال، همان​طور که گفتم، وقتی مردی با شهرت بی​نظیری همچون ران بلو، حاصل یک عمر یاری​رسانی به مردم عادی و متخصصان امور مالی را در این موارد خلاصه می​کند، تصمیم گرفتم که بیان حکمت روشن​بینانۀ او در اینجا ارزشمند است.

خلاصۀ مطالب ران در مورد پنج کاربرد پول عبارتند از: هزینه​های زندگی، بازپرداخت بدهی، پس​انداز، پرداخت مالیات و هدیه دادن. با همۀ احترامی که برای ران قائلم، این آزادی را به خود داده​ام که ترتیب این پنج مورد را تغییر دهم.

۱. هدیه دادن

هرچند این سخن طعنه​آمیز به نظر می​رسد، اما یکی از مهم​ترین کارهایی که من و شما می​توانیم با پول خود انجام دهیم، این است که بی​هیچ قید و شرطی از دست آن خلاص شویم. در جوانی، با چشمان خودم آن را آموختم.

نام کامل او ویلیام جی. زیولی بود، اما همه او را «بیلی» یا فقط «زی» صدا می​کردند. اگرچه هرگز به سندی دربارۀ میزان ثروتش دسترسی نداشتم، اما می​دانم که او مردی ثروتمند بود؛ مردی بسیار ثروتمند. این​گونه به این موضوع پی بردم.

زندگی​های ما در طول سال​ها، بارها با یکدیگر تلاقی کرد؛ به​ویژه در دوره​ای که او در (جوانان برای مسیح) «Youth for Christ» خدمت می​کرد؛ جایی که پدرم رئیس آن بود. هنگامی که بیلی در سال ۲۰۱۵ درگذشت، در آگهی ترحیم او از «حضور عظیمش» یاد شد. تجربۀ من با او این موضوع را کاملاً تأیید می​کند. اما دربارۀ مسائل مالی؛ اطمینان من از ثروتش؛ چه می​توان گفت؟

من از اینجا این موضوع را می​دانم. یک بار، بیش از پنجاه سال پیش، همراه بیلی با تاکسی به فرودگاه گرند رپیدز رفتم. وقتی از صندلی عقب خارج شدیم و در پیاده​رو ایستادیم، باربر مشتاقی به استقبال ما آمد و پیشنهاد داد که چمدان​هایمان را از صندوق بردارد. ما پذیرفتیم.

درحالی​که آماده می​شدیم وارد پایانه شویم، بیلی چیزی را در دست آن مرد جوان گذاشت. بدون نمایش. بدون خودنمایی. اگرچه این کار به​سرعت انجام شد، اما من توانستم ببینم که این چه چیزی بود. او به​عنوان «تشکر» برای بلندکردن چمدان​ها و گذاشتن آن​ها در کنار خودرو، یک اسکناس پنج​ دلاری در دست او گذاشت. بگذارید دوباره این را بگویم. به​عنوان «تشکر» از آن مرد برای انجام کاری که کمتر از سی ثانیه طول کشید، بیلی انعامی را به او داد که در آن زمان، از منظر تجربۀ بیست​وچندسالۀ من، مبلغ بسیار زیادی بود.¹³

چنین فکری به ذهنم رسید: «بیلی زیولی، مردی ثروتمند است. چه کسی جز یک فرد ثروتمند چنین سخاوت فراوانی را نشان می​دهد؟» ما به مقصدهای متفاوتی می​رفتیم، پس از چند قدمی که در داخل سالن برداشتیم، یکدیگر را در آغوش گرفتیم و خداحافظی کردیم. هنگامی که به​تنهایی به​سوی گِیت پروازم می​رفتم، تأثیر آنچه دیده بودم، هنوز در ذهنم تازه بود.

اکنون بیش از پنجاه سال از آن زمان گذشته است، ولی آن لحظه را فراموش نکرده​ام. درحالی​که به​تنهایی راه می​رفتم، با وجود اعلان​های پیاپی گِیت پرواز که از بلندگوها پخش می​شد، در سکوت قلبم، دربارۀ سخاوتمند بودن تصمیمی گرفتم؛ سخاوتمندی در سکوت. تصمیمی که منقضی نشده است. چون احساس ناشی از مشاهدۀ سخاوتمندی بیلی در خودم را دوست داشتم، تصمیم گرفتم که وقتی بزرگ شدم، چنین مردی باشم. باز هم می​گویم که هیچ تصوری از دارایی خالص بیلی زیولی نداشتم. اما اهمیتی نداشت. در حقیقت، هنوز هم اهمیتی ندارد. آنچه دیده بودم، این موضوع را در دل جوانم تأیید کرد که هر اندازه که آیندۀ شغلی​ام از نظر مالی نامطمئن باشد، سخاوتمندی کاری است که می​توانم انجام دهم؛ کاری که انجام خواهم داد.

در سال​هایی که از مشاهدۀ مستقیم سخاوت بیلی گذشته است، حقیقتی را کشف کرده​ام. چیزی که شاید هنگام بازنگری در میزان هدیه​ای که می​دهید و به کسانی که می​دهید، سودمند باشد. سخاوتمندی، قدرت نفوذ پول را در زندگی من می​شکند.

پس از آنکه در سال ۲۰۱۴ همسرم را بر اثر سرطان از دست دادم، عاشق بانویی مجرد شدم که ده سال از من جوان​تر بود. پس از چند ماه آشنایی، خوشبختانه این بانوی دوست​داشتنی نیز عاشق من شد. در آشنایی با او، ابراز علاقه، پیشنهاد ازدواج و سرانجام ازدواج با نانسی لی دِموس، افتخار آشنایی با پدرش، آرتور اس. دِموس را داشتم. به​خاطر اینکه سراسر زندگی بزرگسالی​ام را صرف خدمت​های مسیحی کرده بودم، دربارۀ تأثیر زندگی آرت دِموس شنیده بودم، اما ازدواج با نخست​زادۀ او مرا در جایگاه نزدیکی قرار داد تا با زندگی، شهادت و سخاوتمندی فراوان این مرد برجسته آشنا شوم.

آرت دِموس، بنیان​گذار، رئیس و رئیس هیئت​مدیرۀ (شرکت آزادی ملی) «National Liberty Corporation» در ولی فورجِ پنسیلوانیا، از پیشگامان بازاریابی گستردۀ بیمۀ عمر و سلامت بود. روش​های نوآورانۀ او جایگاهی برجسته در تاریخ بازاریابی بیمۀ این کشور برایش فراهم ساخت.

بااین​حال، برجسته​ترین ویژگی زندگی آقای دِموس هیچ ارتباطی با بیمه نداشت. بلکه تعهد عمیق او به عیسی مسیح بود. کسانی که او را بهتر می​شناختند، او را به​عنوان مردی به یاد می​آورند که همواره زمان، توانایی​ها، انرژی و دارایی​های مالی خود را برای رفع نیازهای روحانی دیگران سرمایه​گذاری می​کرد.

در اول سپتامبر ۱۹۷۹، در سن نسبتاً جوان پنجاه​وسه ​سالگی، آقای دِموس به​طور غیرمنتظره درگذشت و به آسمان رفت. بااین​حال، تعهدهای زندگی او به فرزندانش منتقل شده است. آن​ها الگوی زندگی او با خدا و تعلیم دقیقش دربارۀ امور روحانی را ارزشمندتر از هر میراثی می​دانند، فارغ از میزان این میراث.

نانسی بارها دربارۀ پدرش سخن گفته و مطلب نوشته است. این​ها چند نکته از معروف​ترین سخنان حکیمانۀ او هستند:

«با تمام قلبم باور دارم که بین هدیه دادن و روحانیت ارتباطی قوی وجود دارد. مشاهده کرده​ام که این دو تقریباً همیشه دست در دست یکدیگر دارند. شما می​گویید که پس از پرداخت قبوض، به اندازه​ای که در توان​تان باشد، هدیه می​دهید. من شخصاً احساس می​کنم که اگر قرار باشد تنها باقی​ماندۀ اندک خود را به خدا بدهیم، پس بهتر است که اصلاً چیزی به او ندهیم… هرچه بیشتر او را دوست داشته باشیم، بیشتر می​خواهیم هدیه بدهیم.»

«پس از آنکه عیسی اندکی پیش از بیست​وپنجمین سالروز تولدم، مرا نجات داد، با وجود اینکه عادت داشتم هفت روز و پنج شب در هفته کار کنم، ده​ها هزار دلار بدهی داشتم. مانند بسیاری از بازرگانان دیگر، من هم این تصور عجیب را داشتم که باید حتماً در کسب​وکارم باشم و اگر یک یا دو روز آن را ترک کنم، هنگام بازگشت متوجه خواهم شد که دیگر کسب​وکاری وجود ندارد.»

«خداوند مرا نجات داد و وعده داد که هرآنچه را به او بدهم، با سودش به من بازمی​گرداند. متأسفانه باید بگویم که آن​طور که باید، در بهره​بردن از نیکوییِ او نسبت به خودم شتاب نکردم، اما می​توانم برای جلال خدا شهادت دهم که با وجود بی​وفایی​های مکرر من، او همواره بسیار وفادار بوده است.»

«او اندکی پس از ایمان​آوردنم، نخست مرا از بدهی آزاد کرد. این کار بسیار بی​زحمت و آسان بود. دیگر لازم نبود همچون گذشته، شب و روز و یکشنبه​ها کار کنم. تنها کاری که باید می​کردم، این بود که خدا را در جایگاه نخست قرار دهم. هرچه زمان و پول بیشتری به او می​دادم، او بیشتر به من می​داد. من هرگز به اندازۀ کافی چیزی به او نداده​ام. من از خود شرمسارم؛ او نسبت به من بسیار نیکو بوده است.»

از میان همۀ سخنانی که آرت دِموس دربارۀ سخاوتمندی گفته است، گمان می​کنم این یکی از محبوب​ترین​ها برای من باشد: «هدیه دادن برای مسیحی​ای که آن را به​درستی درک کرده است، روش انسانی برای گردآوری پول نیست؛ بلکه روش خدا برای پرورش فرزندانش است.»

این چقدر نیکوست؟

نانسی کاملاً مطمئن است که پدرش و بیلی زیولی با یکدیگر ملاقات کرده​اند، اگرچه شرایط نامشخص است. فارغ از اینکه چگونه با یکدیگر ملاقات کرده​اند، مسلم است که آن​ها دیدگاهی یکسان دربارۀ هدیه دادن و سخاوتمندی داشته​اند. من مشتاقم که دقیقاً مانند آن​ها باشم.

۲. مالیات​ها

ران این مورد را یکی از کاربردهای پول می​داند، زیرا اختیاری نیست. هر چقدر هم که تلاش کنیم، من و شما نمی​توانیم تصمیم بگیریم از پرداخت پولی که حق مقامات حاکم بر ماست، صرف​نظر کنیم.

اگر می​خواهید هنگام صرف شام، گفت​وگویی زنده را با دوستان خود آغاز کنید، از آن​ها بپرسید که دربارۀ پرداخت مالیات چه احساسی دارند. در واقع، می​توانید نقل​قول​های جالبی دربارۀ مالیات در اینترنت پیدا کنید. این چند نمونۀ جالب است:

«افرادی که از مالیات شکایت می​کنند، به دو دسته تقسیم می​شوند: مردان و زنان.»

ناشناس

«ادارۀ مالیات عزیز، این را برای شما می​نویسم تا اشتراکم را لغو کنم. لطفاً نام مرا از فهرست پستی خود حذف کنید.»

اسنوپی

«تنها تفاوت بین مرگ و مالیات این است که مرگ با هر جلسۀ کنگره، بدتر نمی​شود.»

ویل راجرز

«اگر بزرگ​ترین کسر مالیات شما مربوط به پول وثیقه باشد، احتمالاً یک مجرم گردن​کلفت هستید.» — جف فاکسورثی

در طول سال​ها، افرادی را شناخته​ام که از پرداخت مالیات خرسند می​شوند. هرچند، برای آنکه کاملاً صادق باشم، باید بگویم که من از نوشتن چک برای عمو سام «لذت» نمی​برم؛ اما در این زمینه، بیشتر سپاسگزارم تا آزرده​خاطر. در این مورد با مارک کوبانِ میلیاردر هم​نظر هستم که گفت: «درحالی​که برخی ممکن است پرداخت مالیات را ناخوشایند بدانند، من آن را میهن​پرستانه می​دانم.»

نخست، پرداخت مالیات به این معناست که من شغلی دارم؛ درآمدی دارم. دوم، نشان می​دهد که در آزادی زندگی می​کنم؛ جایی که به​عنوان مالیات​دهنده می​توانم صاحبان قدرت را در انتخابات برگزینم یا کنار بگذارم. سوم، به من انگیزه می​بخشد که هرگز از مشارکت در انتخابات غفلت نکنم. به​عنوان یک آمریکایی، در این دادوستد سهمی دارم.

۳. پرداخت بدهی

وقتی در کلاس هفتم بودم، مِری جِین پِری، هم​کلاسی بسیار محبوب و زیبایی در کافه​تریای مدرسه به من نزدیک شد و پرسید که آیا می​تواند بیست​وپنج سنت از من قرض بگیرد تا بستنی ساندویچی بخرد. او قول داد؛ واقعاً قول داد؛ که پولم را پس بدهد.

من آن​قدر از فرصت سخن گفتن با همکلاسی​ای که چنین قامتی داشت، تحت تأثیر قرار گرفتم که اندیشۀ رد کردن درخواستش حتی به ذهنم خطور نکرد. متأسفانه مری جین هرگز، هرگز، پولم را پس نداد. پس از شصت​وپنج سال، کاملاً ممکن است که او فراموش کرده باشد. اما من فراموش نکرده​ام.

.(مزمور 21:37) «شریر قرض می​گیرد و بازپس نمی​دهد»

یادآوری خطای مِری جِین پِری مرا به اندیشه واداشته است: آیا کسی هست که من واقعاً به او بدهکار باشم؟

اگر کسی هست، برای تسویۀ آن مشتاق​تر از آنم که بتوانید تصور کنید.

بدهی در شکل​ها و اندازه​های گوناگون می​باشد. بدهی​های بزرگ، مانند وام مسکن یا خودرو هست. سپس بدهی​هایی که از خریدهای کوچک​تر و اختیاری پدید می​آید و معمولاً به حساب کارت​های اعتباری گذاشته می​شود (که این در زمان نگارش این مطالب، در آمریکا از یک تریلیون دلار فراتر رفته است).

در این مرحله تنها می​توانم شما را تشویق کنم که از «خرید» چیزهایی که نمی​توانید فوراً پول​شان را بپردازید، پرهیز کنید. اگر اکنون زیر بار سنگین بدهی زندگی می​کنید، این موضوع را درک می​کنید.

۴. هزینه​های زندگی

پس از ازدواج با نانسی که ساکن میشیگان بود، به شمال نقل​مکان کردم.

از آنجایی که کار من سیارتر از کار او بود، من با کامیون تقریباً هزاروششصد کیلومتراز خانه​ام در ایالت گرم فلوریدا تا ایالت گریت لِیک که اغلب به​طرزی بی​رحمانه سرد است، جابه​جا شدم. در آغاز، چون هر دو مجرد بودیم، نانسی پذیرفت که به من اجازه بدهد دوستی با او را پرورش دهم و سپس به خانه​اش بروم.

نخستین ناهار ما در اوایل بهار ۲۰۱۵، بر روی ایوانی بود که در پشت خانه​اش کشیده شده بود. با اینکه تنها ما دو نفر بودیم که از سالادهایمان لذت می​بردیم، اما گرایش ساختمانی من فعال شد. صدای خودم را شنیدم که می​گفتم: «اگر رابطه​مان ادامه یابد و ازدواج کنیم و من به اینجا نقل​مکان کنم، دوست دارم ایوان خانه​ات را گسترش دهم.»

واقعاً در عرض کمتر از یک سال، در این خانه با همسرم زندگی می​کردم. ابزارهایم آماده بودند. اما پیش از آنکه به​سراغ پروژه بروم، دربارۀ آن گفت​وگو کردیم. نانسی، بانویی بسیار خردمند بود و با صدای بلند پرسید که آیا من اطلاعات کافی دربارۀ ساخت ایوان دارم تا از عهدۀ این پروژه برآیم. به او گفتم که پیش​تر ایوان​های دیگری را ساخته​ام. پرسش دوم او دربارۀ تأمین هزینۀ ایوان گسترش​یافته¹⁴ و برنامه​ام برای تأمین هزینۀ مصالح بود.

به​طور داوطلبانه گفتم: «من هزینه​اش را می​دهم. مگر پول برای همین نیست؟» او لبخند زد، اما پاسخی نداد.

ازدواج ما هنوز آن​قدر نوپا بود که نمی​توانستیم بحثی را آغاز کنیم، پس نانسی پذیرفت. در عرض کمتر از دو ماه، اندازۀ ایوان ما دو برابر شد. این خوراک، سوخت، پوشاک، یا سرپناه نیست؛ بنابراین برخی ممکن است آن را تجملات بدانند. اما در چارچوب پنج کاربرد پول از نظر ران بلو، من این را در شمار هزینه​های زندگی قرار می​دهم؛ هزینه​ای ضروری.

اکنون که به گذشته نگاه می​کنم، می​توانم به شما اطمینان بدهم که این هزاران متری که از مصالح مختلف تشکیل شده، صدها بار مکان مورد علاقۀ ما بوده است. این تجربه​های ارزشمند در مورد ایوان خانه​مان، پاسخ این پرسش را فراهم کرده است: «مگر پول برای همین نیست؟»

بله، یکی از کاربردهای پول پوشش دادن هزینه​های زندگی است؛ به​کارگرفتن پول برای خدمت به ما. این می​تواند چیز خوبی باشد.

۵. پس​اندازها

به​عنوان یک پدر، دو واژه؛ و دو مفهوم؛ مورد علاقۀ من، چاره​اندیشی و حکمت است. تا حد ممکن، توجه دخترانم را به مکان​هایی جلب می​کنم که این چیزها در زندگی روزانه نمایان می​شوند. در موارد بی​شمار، کارم را متوقف می​کردم تا چیزی را به آن​ها نشان دهم که یادآور خلاقیت شگفت​انگیز خدا و چیزهایی بود که او در مخلوقاتش گذاشته بود.

حتی امروز، دهه​ها پس از آنکه به بزرگسالی رسیده​اند، به شما خواهند گفت که در آن زمان، کارم را رها می​کردم تا مثلاً رژۀ مورچه​های کوچک را که در صفی کاملاً منظم در پیاده​رو حرکت می​کردند، به آن​ها نشان دهم. یا تپۀ شنی بی​نقصی را می​دیدم که شبیه آتشفشان بود و این موجودات ریز، دانه​به​دانه آن را ساخته بودند. من می​گفتم: «نگاه کن میسی؛ نگاه کن جولی؛ آیا خدا شگفت​انگیز نیست؟» سپس آن​ها همراه من «اوه» و «آه» می​گفتند.

گمان می​کنم سلیمان پادشاه نیز همین گرایش را داشت. به چیزی که او نوشته گوش کنید:

در امتداد همین تصویر اردک​هایی که در برکۀ خانوادۀ هالین غذا می​خوردند و بال می​زدند، ران بلو پس​انداز را یکی از کاربردهای پول می​داند. چون بخش زیادی از عمرم را در اقلیم​های بسیار سرد گذرانده​ام، همواره از این شگفت​زده شده​ام که سنجاب​ها در هوای خوش با تلاش فراوان به ذخیره کردن بلوط​ها و دانه​ها در حفره​های درختان می​پردازند تا زمانی که برف زمین را می​پوشاند و شام زیر لحاف سفیدرنگ پنهان می​شود، آن​ها از پیش انبارهایی سرشار از خوراک​های نیکو برای خوردن داشته باشند که در جاهایی پنهان شده که تنها خودشان از آن آگاه هستند.

همان​طور که کنار گذاشتن بخشی از پول​تان به​عنوان پس​انداز، جذابیت نمایشی چندانی ندارد؛ هرگز نشنیده​اید که کسی نزد دوستانش فخرفروشی کند و بگوید:

«می​خواهی موجودی حساب پس​اندازم را ببینی؟ این جالب نیست؟ »

اما ساختن صندوق​های «روز مبادا»، کاربردی اساسی برای پول من و شماست. این همان حکمت و چاره​اندیشی به ساده​ترین شکل ممکن است.

—

بحث و تأمل:

1.  برای شما مدیریت منضبط کدام​یک از پنج حوزۀ نام برده شده برای کاربرد پول (هدیه دادن، مالیات​ها، پرداخت بدهی، هزینه​های زندگی و پس​اندازها) دشوارتر است؟
2. چرا ممکن است «بین هدیه دادن و روحانیت، ارتباطی قوی» وجود داشته باشد؟ هدیه دادن پول​تان، چه چیزی را دربارۀ دیدگاه شما نسبت به آن آشکار می​کند؟
3. چگونه می​توانید در پیروی از امثال 6:6-8 رشد کنید؟

—

بخش سوم: به​کاربستن اصول

با نگاهی متفاوت به تجربه و خرد ران بلو، در اینجا فهرستی کوتاه از اعتقاد او در مورد اصول مدیریت پول بیان شده است. باز هم پنج اصل وجود دارد:

1. کمتر از درآمدتان، خرج کنید

یکی از تأثیرگذارترین داستان​های کتاب​مقدس، داستانی است که آن را به​عنوان «پسر گمشده» می​شناسیم (من همیشه ترجیح داده​ام که این روایتِ موجود در لوقا 15 را «پدرِ منتظر» بنامم، اما این گفت​وگو برای زمانی دیگر است). دلیل ذکر این داستان در پرتو اصل نخست، این است که کتاب​مقدس می​گوید این مرد خودسر «دارایی خود را بر باد داد»، درحالی​که در آغل خوک​ها بود. کاری که او نکرد، این بود که چیزی بیش از دارایی خود را تلف نکرد؛ کاری که گاهی ما وسوسه می​شویم که انجام دهیم. اگر «سقف» میزان آزادی عمل ما در خرج​کرد، مجموع دارایی​هایی باشد که مطالبه می​کنیم، موفق​تر خواهیم بود.

این امر در کسب​وکار و خدمت نیز همانند زندگی شخصی من صادق است. در واقع، هنگامی که در سال ۲۰۱۵ با نانسی ازدواج کردم و با خدمتی که او در سال ۲۰۰۱ بنیان نهاده بود، آشنا شدم، دریافتم که آن​ها پولی را که نداشتند، خرج نمی​کردند. آیا می​توانید ارزش بنیادی چشمگیرتری را برای سازمانی که ارزش​ها و حکمت کتاب​مقدسی را می​پذیرد و تعلیم می​دهد، تصور کنید؟ من هم نمی​توانم.

2. از بدهی پرهیز کنید

این مورد سایه​ای از مورد قبلی است. هنگامی که صورت​حساب کارت اعتباری​ام را دریافت می​کنم، همیشه پیامی با حروف درشت در همان جایی که «ماندۀ بدهی فعلی» درج شده، دیده می​شود. این پیام به من التماس می​کند؛ واقعاً التماس می​کند؛ که از «اعتبار موجود» در کارتم استفاده کنم. البته مسترکارت امیدوار است که من این توهم را صرف یک چیز واقعی کنم و با آن طوری رفتار کنم که گویی مال خودم است. اما این​طور نیست. این مهی بیش نیست. تندبادی خواهد آمد و آن را ناپدید خواهد کرد.

3. نقدینگی بسازید (پس​انداز کنید)

من با دو نهاد غیرانتفاعی مهم آشنا هستم. اگر از مدیر عاملان این سازمان​ها بخواهید که دارایی خالص خود را جمع​بندی کنند، هر دو خواهند گفت که از سلامت مالی برخوردارند. ترازنامه​هایشان نشان می​دهد که دارایی​ها بر بدهی​ها فزونی دارد. این خوب است.

بااین​حال، دارایی یکی از این خدمت​ها، عمدتاً در ساختمان و زمین است. دارایی دیگری در پول نقد واقعی است. هرچند گاهی دارایی​های غیرنقدی برای بقا ضروری​ هستند، اما توانایی شما در تبدیل سریع دارایی​ها به وجه قابل​معامله می​تواند تفاوت بین کامیابی و ناکامی را رقم بزند. همانند سنجاب​هایی که خواربار را در حفرۀ درخت پنهان می​کنند، گاهی توانایی شما در پوشش دادن الزامات با پول نقد، برای سلامت مالی​تان ضروری خواهد بود.

4. هدف​های بلندمدت تعیین کنید

از میان همۀ مردان و زنانی که در اواخر سدۀ هجدهم به شکل​گیری و سازمان​دهی گروهی سرکش در آزمایش جسورانه​ای که تبدیل به ایالات متحدۀ آمریکا شد، کمک کردند، بیش از همه دوست دارم یک بعدازظهر را با بنجامین فرانکلین بگذرانم. البته کودکان مدرسه با داستان بادبادک و کلید آشنا هستند. برخی می​دانند که چگونه عینک دوکانونی را برای کمک به چشم​های خسته، در سال​های پایانی عمرش اختراع کرد. یا سوند انعطاف​پذیر، اختراعی که می​توانم بگویم واقعاً جان مرا نجات داده است. وای.

او اندیشمند و نویسنده هم بود. در واقع، همین بنِ پیر بود که نخست گفت: «اگر در برنامه​ریزی کردن شکست بخورید، در واقع برای شکست خوردن برنامه​ریزی می​کنید.» چه سخن نیکویی.

یکی از همکاران محبوب من مردی است که من و نانسی استخدام کردیم تا به گذشتۀ مالی ما نگاهی بیندازد و ما را در سرمایه​گذاری خردمندانه برای آینده یاری دهد، تا مطمئن شویم که از کارهایی که انجام داده​ایم، درس می​گیریم و چیزهای را که پیش​روی ماست، پیش​بینی میکنیم. این دقیقاً همان چیزی است که ران بلو درباره​اش سخن می​گوید، درست است؟

آیا کتاب​مقدس دربارۀ برنامه​ریزی و مباشرت مالی چیزی می​گوید؟ بله.

سال​ها پیش که در کلاس​های یکشنبه تعلیم می​دادم، یک نفر پرسشی عالی را مطرح کرد: «چه چیزی عیسی را خشمگین می​کند؟ آیا در کتاب​مقدس چیزی ثبت شده که نشان دهد خشم خدا چگونه است؟»

اگر مردم با اناجیل آشنا باشند، اغلب به روایت «پاکسازی صرافان در معبد» توسط عیسی اشاره می​شود. اما من نمونۀ دیگری را یافتم. زمانی که عیسی، مردی را «شریر»¹⁵ و «تنبل» خطاب کرد. آیا به یاد دارید که این مرد نادان چه کار کرده بود؟ یا در این مورد، چه کار نکرده بود؟ موضوع این است: او در سرمایه​گذاری پول خود کوتاهی کرد. به​جای اینکه آن را سپرده​گذاری کند و حداقل بهره​ای اندک به​دست آورد، آن را دفن کرد. از بیم آنکه مبادا از دست برود، پولش را پنهان ساخت.

چه چیز دیگری را باید دربارۀ اهمیت دادن خدا به انجام کار درست با پول​مان بدانیم؟

5. با سخاوتمندی هدیه بدهید

این موضوع را به​طور گسترده بررسی کرده​ایم، مگر نه؟ با گشاده​دستی زندگی کنید. هرگز در دادن انعام بیش از حد درنگ نکنید. هرکسی که فرصت خدمت کردن به شما را دارد، باید بداند که سپاسگزاری شما همیشه به​طور شفاهی و ملموس ابراز خواهد شد. چنین شخصی باشید.

به یاد داشته باشید که وقتی به کلیسا و سایر خدمت​های مسیحی هدیه می​دهید، خدا در واقع به پول ما نیازی ندارد، بلکه ما باید با هدیه دادن نشان بدهیم که پول​مان مالک ما نیست.

اما این اصل با یک برچسب هشدار همراه است. «استفاده» از پول برای ترمیم روابط شکسته​شده، به​ویژه در درون خانواده​تان، کاربردی نخواهد داشت. سال​ها پیش، قرار ملاقات ناهار با یک دوست جدید، نقطۀ عطفی برای این هشدار مهم دربارۀ اصل هدیه دادن شد. بی​گمان کتاب​هایی دربارۀ این موضوع نوشته شده است، اما بگذارید نکات اصلی را با داستانی واقعی بیان کنم.

زمانی که در نشویل زندگی می​کردم، با مدیرعامل جدید یک رستوران زنجیره​ای بسیار محبوب آشنا شدم. ما با هم ناهار خوردیم و او داستانش را برای من بازگو کرد.

خانوادۀ کِرک اهل مناطق روستایی و سخت​کوش جنوب بودند. او به من گفت که به​عنوان نخستین فرد در میان اقوامش از دبیرستان فارغ​التحصیل شد، چه رسد به دانشگاه و تحصیلات تکمیلی که از آن​ها نیز فارغ​التحصیل شد.

انتصاب اخیرش به​عنوان مدیرعامل نهادی برجسته در بورس نیویورک، به صفحۀ اول وال​استریت ژورنال (Wall Street Journal) راه یافته بود. این داستان، حقوق سالانه و پاداش​های او را که هشت​رقمی بود، ذکر می​کرد. از او پرسیدم: «خانواده​ات دربارۀ این موضوع چه می​گویند؟»؛ و به طرز ناموفقی تلویحاً می​خواستم بگویم که احتمالاً درآمد سالانه​اش، از مجموع دستمزدهای سالانۀ کل قبیله​اش بیشتر است.

کِرک به من گفت: «من و جودی خانواده​مان را دوست داریم. وقتی تماس می​گیرند، چون به شانه​ای برای گریستن یا کمک عملی نیاز دارند، ما همیشه آماده​ایم. بارها صدها کیلومتر رانندگی کرده​ایم تا در کنارشان باشیم.»

با بیان اینکه قصد دارد یک تغییر اساسی ایجاد کند، گفت: «بااین​حال، ما هرگز به آن​ها پول نمی​دهیم.»

من شگفت​زده شدم. بی​تردید، این آشکار بود. لحظه​ای بعد با اندوهی که در صدایش بود، افزود: «در گذشته، در موقعیت​های بحرانی این کار را کرده​ایم. وقتی به “آشنایان خود” پول می​دهیم، این رابطه​مان را نابود می​کند.» او مکث کرد و مستقیماً به من نگریست؛ او می​دانست که من با دقت گوش می​کنم؛ البته تعجب نیز در چهره​ام دیده می​شد.

ما چند دقیقه در سکوت نشستیم. کِرک ادامه داد: «پول دادن در درون خانواده​مان، بسیاری از روابط را به​طرز جبران​ناپذیری نابود کرده است. معمولاً از نظر آنان کافی نیست.» یا «وقتی احساس می​کنند توزیع عادلانه​ای صورت نگرفته، نزاع​های بلند و خشن ایجاد شده است. کشمکش​هایی که می​توانست به درگیری فیزیکی بینجامد.»

شاید با راهبرد کِرک و جودی موافق نباشید. شاید هدیه دادن به فرزندان خود را متفاوت از پول دادن به خویشاوندان بدانید. این را درک می​کنم. من نیز در گذشته این حریم را زیر پا گذشته​ام و عمیقاً پشیمان شده​ام. آنچه گمان می​کردم به محبت متقابل می​انجامد، به رنجش و حتی خشم بدل شد.

این​ها پیشنهاداتی هستند که شاید سودمند باشند: وقتی دربارۀ اقوامی غیر از فرزندان و نوه​های خود صحبت می​کنیم، من با کِرک و جودی هم​نظرم. مهربانی کنید؟ بله. دیدارهای شخصی با وقت، شفقت و ملاطفت فراوان داشته باشید؟ باز هم بله. اما پول؟ احتمالاً نه.

دربارۀ فرزندان خودتان چطور؟ و نوه​ها؟

قاعدۀ کلی من که با انجام ندادن این کار، به​سختی آن را آموخته​ام، این است: هرگز با دادن پول یا هدیه​های بزرگ، دیگران را غافلگیر نکنید. همیشه گفت​وگو کنید و اگر لازم شد، اجازه بگیرید. بیش از یک​بار بپرسید، به​ویژه وقتی پای خویشاوندان سببی در میان است. چنان​که گفتم، در یک روز به​یادماندنی و دردناک، من این کار را نکردم و نتایج وحشتناکش قابل پیش​بینی بود.

نگاه بلندمدت به پول خود (و دارایی​های خود)

در یک مقطع زمانی، آلمان شرقی، ملت قدرتمندی بود. با در نظر گرفتن قدرت نظامی عظیم اتحاد جماهیر شوروی، این ملت باید با آن مبارزه می​کرد. در واقع، به یاد داریم که دلاوری فوق​العادۀ بسیاری از ورزشکارانش را در المپیک مشاهده می​کردیم.

اما در نوامبر ۱۹۸۹، با فروپاشی دیوار برلین، جمهوری دموکراتیک آلمان از میان رفت. نابود شد. کاملاً شکست خورد. تماشای گزارش​های خبری این فروپاشی ملی و تاریخی، تکان​دهنده بود؛ به​ویژه مشاهدۀ قطارهایی که با شهروندان آلمان شرقی، ایستگاه​ها را ترک می​کردند.

در ویدئوی خبری که به​ یاد دارم، مردم هنگام ترک ایستگاه​ها، از پنجرۀ قطارهایی که ایستگاه را ترک می​کردند، زباله پرتاب می​کردند. اما با بررسی بیشتر روشن شد که آن​ها اصلاً زباله نبودند، بلکه پول کاغذی بودند. پول آلمان شرقی، یعنی مارک را به باد می​سپردند. چرا؟ زیرا جایی که این مردم می​رفتند؛ آلمان غربی و سایر کشورهای اروپایی؛ این پول کارایی نداشت. چنان​که می​گویند، آن پول «ارزش کاغذی را که بر آن چاپ شده بود، نداشت.»

این داستان به من و شما​ یادآور می​شود که وقتی بمیریم، پول​مان برای ما بی​ارزش خواهد شد. همانند مردم آلمان شرقی که وطن محبوب​شان را ترک می​کردند، جایی که ما می​رویم، پول​مان معنایی ندارد؛ دارایی​هایمان نیز معنایی ندارند.

در کتابم خط پایان: زدودن ترس، یافتن آرامش و آمادگی برای پایان زندگی​تان، (برگرفته ازFinish Line: Dispelling Fear, Finding Peace, and Preparing for the End of Your Life)¹⁶  خوانندگانم را به چالش می​کشم که در این دنیا به امور خود رسیدگی کنند. بدین معنا که به سامان​دهی دارایی​ها بپردازند تا فرزندان و بازماندگان ناچار نشوند که دربارۀ مجموعۀ فنجان​ها یا چاقوهای شما تصمیم بگیرند؛ و قطعاً با متخصصان برای راهنمایی در تصمیم​های پس از مرگ​تان مشورت کنید.

در رابطه با سامان​دهی امور، من نخستین وصیت​نامه​ام را در سال ۱۹۷۲، اندکی پس از تولد نخستین فرزندم نوشتم. در طول سال​ها، با تغییر زندگی و مسئولیت​هایم، این سند نیز به​درستی به​روزرسانی شده است. احتمالاً می​دانید که افراد بسیار زیادی در سن من، بدون وصیت​نامه می​میرند. بر اساس برخی از نظرسنجی​ها، تقریباً هفتاد درصد از ما وصیت​نامه نداریم.¹⁷

این بدین معناست که اگر هنگام مرگ وصیت​نامه نداشته باشیم، دولت دربارۀ تقسیم دارایی​های ما تصمیم می​گیرد. تصور کنید کسی که هرگز با او آشنا نشده​اید؛ و چون مرده​اید، هرگز با او آشنا نخواهید شد؛ بدون دریافت نظرات شما، این تصمیم​ها را می​گیرد. چقدر خوب است که تا وقتی زنده​اید، خودتان سرنوشت پول و دارایی​های و وضعیت وارثان و خیریه​هایی را که دوست داشتید و از آن​ها حمایت کردید، تعیین کنید.¹⁸

وصیت​نامه، دستورالعمل توزیع دارایی​ها بین همسر بازمانده، فرزندان و نوه​هایتان را پس از مرگ​تان فراهم می​کند. –
– امانت زندۀ قابل​فسخ امکان مدیریت امور مالی را در طول زندگی و پس از مرگ فراهم می​سازد. اگر دارایی​ها به​درستی از مسیر این امانت عبور کنند، از مدیریت دادگاه انحصار وراثت جلوگیری می​شود و حریم خصوصی برنامه​ریزی شما حفظ می​شود.
– تشخیص نیاز به برنامه​ریزی​ امانت، کمتر به میزان دارایی شما و بیشتر به نوع دارایی​ها و نیاز به کنترل یا انعطاف در برنامه​ریزی مربوط است. گفت​وگوی دقیق دربارۀ خانواده، نیازها، و اهداف خود با وکیل​تان، به تصمیم​گیری برای بهترین نوع برنامه​ریزی کمک خواهد کرد.

فقط آن را انجام بدهید

هرکسی که این شعار را برای نایک ساخته، باید در ریویِرای فرانسه بازنشسته شده باشد که همۀ هزینه​ها پرداخت ​شده است. دربارۀ یک شعار بازاریابی برای همۀ زمان​ها صحبت کنید. تنها در سه واژه، حقیقتی ساده را بیان می​کند: اگر می​خواهید تغییری چشمگیر در رفتارتان پدید آورید، باید هم​اکنون آغاز کنید.

سال​ها پیش، در جلسۀ صبح یکشنبه، دوست عزیزم، کشیش کالین اسمیت گفت: «هر تغییری در زندگی، با یک تصمیم آغاز می​شود.»

با اجازۀ کالین، یک چیزی را به آن می​افزایم: «و هیچ​کس غیر از شما نمی​تواند این تصمیم را بگیرد.»

بار دیگر، یک امر بدیهی بیان شد، درست است؟ این درست است.

در صفحات گذشته، من و شما دربارۀ موضوعاتی بسیار جدی در باب تفکرمان دربارۀ پول سخن گفتیم و اینکه چگونه پول​مان را خرج می​کنیم. اگر این داستان​ها و اندیشه​ها، الهام​بخش شما بوده باشد، این باعث افتخار من است؛ الهام​بخشی برای تغییر زندگی.

لطفاً گستاخی مرا ببخشید؛ اما اگر این مطالب باعث نشده که کاری در این زمینه انجام دهید، زمانی که صرف خواندن این مطالب کرده​اید، هدر رفته است. در طول سال​ها، من به این اندیشیده​ام که برادر عیسی بودن چه حسی می​توانست داشته باشد. هم​سفره شدن با او؟ راه رفتن و بازی کردن با یکدیگر. خوابیدن در یک اتاق، به همراه بسیاری از گفت​وگوهای شبانه​ای که ثبت نشده است. آیا می​توانید تصور کنید؟ این واقعیت، به کتاب یعقوب در عهدجدید معنایی ویژه می​بخشد. چنان​که نوشته است:

«بنابراین، هر که بداند چه کاری درست است و آن را انجام ندهد، گناه کرده است» (یعقوب 17:4).

آگاهی از آنچه دربارۀ نزدیکی برادر عیسی، یعقوب، گفتیم، این جملۀ ساده را بیشتر به یک اعتراف تبدیل می​کند، این​طور نیست؟ زندگی یعقوب سرشار از تجربه​هایی با مسیحا و حقایق بیان​شده از لبان او بود. اما فرق بین دانستن و انجام دادن می​تواند بسیار زیاد باشد. باز هم می​گویم که نمی​خواهم آنچه را که در این کتابچۀ راهنما خوانده​اید، با نوشتار مقدس برابر بدانم، اما حقایقی در این صفحات نهفته است که می​تواند در تجربۀ شما تغییری واقعی پدید آورد.

چقدر مضحک می​شد اگر این شعار نایک بود: «فقط درباره​اش بخوان» یا «فقط درباره​اش یاد بگیر» یا «فقط با دقت گوش بده».

نه. بلکه همان​گونه که با فروتنی شما را در اینجا به چالش می​کشم، مانند کفش​های گران​قیمت بسکتبال، این شعار لباس ورزشی کاملاً برازنده است. من و شما با یعقوب هستیم، درست است؟

پس… «فقط آن را انجام بدهید.»

—

بحث و تأمل:

1. مدیریت پول دشوار است؛ چرا این پنج اصل ضدفرهنگ است؟
2. چرا نباید بکوشیم مشکلات ارتباطی را با پول حل کنیم؟
3. کدام​یک از صفات خدا می​تواند ما را در شیوۀ استفاده از پول راهنمایی کند؟
4. پس از خواندن این کتابچۀ راهنما، چه تغییرهایی را می​توانید؛ یا باید؛ هم​اکنون در مباشرت مالی خود ایجاد کنید؟

—

سخن پایانی: سپاسگزارم

اگر حق انتخاب داشتیم، من و شما ترجیح می​دادیم که ثروتمند باشیم، نه فقیر، درست است؟ آیا ترجیح می​دهیم یک حساب باز در نیمَن مارکوس (Neiman Marcus) داشته باشیم یا در مغازۀ دست​دوم فروشی ارتش نجات (Salvation Army)؟

بله.

در صفحات پیشین، تا حدودی با خانواده​ام آشنا شدید، اما اگر با نشان دادن «فیلم​های خانوادگی» وارد حریم ناپسندی شده​ام، پوزش می​خواهم. هیچ​کس؛ غریبه یا دوست؛ نباید ناچار به تحمل چنین چیزی شود.

اما پیش از خداحافظی، با اجازۀ شما نکته​ای را به​عنوان سخن پایانی می​خواهم اضافه کنم و آن دربارۀ یک نفر در خانواده​ام است: همسرم، نانسی.

آرت دِموس، پدر او بود (هنوز هم او را این​طور خطاب می​کند). او در سال ۱۹۷۹، در بیست​ویکمین سالروز تولد نانسی، درگذشت و به آسمان رفت. از بین همۀ چیزهایی که نانسی از او آموخته است، این نکته در بالاترین جایگاه قرار می​گیرد. ثروت، خویشاوندی نزدیک دارد؛ سپاسگزاری فراوان.

ترازنامۀ شما ممکن است سرشار از دارایی باشد، اما اگر شخص سپاسگزاری نباشید، به ​اندازۀ موش کلیسا فقیر هستید. فارغ از وضعیت مالی​تان، اگر شکرگزار نباشید، زندگی​تان سایه​ای اندوه​بار بر شما می​افکند.

در واقع، از نظر نانسی، سپاسگزاری باید با یک واژه همراه شود: واژۀ «مسیحی». این​ها چیزهایی هستند که او می​گوید:

«سپاسگزاری مستلزم وجود یک “تو” است که به او بگویی “از تو سپاسگزارم”. سپاسگزاری از خدای زنده، مستلزم سطح متناظری از اعتماد به اوست که تنها در دل ایماندار می​تواند جای گیرد.»

«فرستادن یک “سپاسگزارم” به آسمان، هنگام یافتن یک جای پارک خوب و ناگهانی، لغو جریمۀ سرعت غیرمجاز، یا یک تماس تلفنی از مطب پزشک که حاکی از خبر منفی بودن همۀ آزمایش​های شماست، سپاسگزاریِ متمایزِ مسیحی نیست. این نوع سپاسگزاری خودمحور، تنها زمانی فعال می​شود که اوضاع به​خوبی پیش می​رود و برکات مثبت به​سوی ما جاری می​شوند. چیزی بیش از واکنش خودکار نیست؛ مانند گفتن “ببخشید”، پس از برخورد اتفاقی با یک نفر، یا “شما هم همین​طور”، پس از آرزوی روزی خوش از سوی فروشنده.»

«از سوی دیگر، سپاسگزاری مسیحی شامل این موارد است:

–تشخیص منافع بسیاری که از خدا و دیگران دریافت کرده​ایم (از جمله برکاتی که ممکن است در قالب مشکلات و دشواری​ها پنهان شده باشند)
تصدیق کردن خدا به​عنوان بخشندۀ نهایی هر عطیۀ نیکو، و –
ابراز قدردانی از خدا (و دیگران) به​خاطر آن عطایا.»¹⁹ –

من چه ثروتمند باشم یا نباشم، می​خواهم چنین مردی باشم. گمان می​کنم شما نیز چنین چیزی را می​خواهید. سپاسگزارم، نانسی لی.

«دولت و حرمت از تو می​آید، و تو بر همگان حاکمی. قوّت و توانایی در دست توست؛ عظیم ساختن و نیرو بخشیدن به همگان، در دست توست. اکنون، ای خدای ما، تو را سپاس می​گوییم و نام پرجلالت را می​ستاییم» (اول تواریخ 12:29-13).

یادداشت​های پایانی