25# رهایی از خشم

بخش اول: درک خشم خود

آشکار کردن خشم خود

اکثر ما خشم را در یک بُعد می​بینیم: انفجاری، حملات لفظی و گاهی خشونت​آمیز. اما خشم می​تواند نقاب​های بسیاری داشته باشد. ممکن است آرام و کناره​گیر، اخمو و عبوس باشد. می​تواند به​صورت انرژی بی​پایان و پربازده ظاهر شود یا پرسروصدا و آزاردهنده باشد. برای غلبه بر خشم، نخست باید نقاب آن را برداریم. پس چگونه می​توانید بدانید که مستعد خشم هستید؟

ممکن است خشمگین باشید اگر، هنگامی که به شخصی خاص می​اندیشید، با او در ذهن خود وارد مجادله می​شوید (که البته همیشه شما پیروز هستید) یا بر ویژگی​های ناخوشایند او تمرکز می​کنید. وقتی او را حضوری می​بینید، سخت می​کوشید از او دوری کنید، همواره به​گونه​ای نامحسوس.

ممکن است خشمگین باشید، اگر نشانه​های جسمانی خاصی را بروز می​دهید؛ مانند میگرن، اختلالات گوارشی، بی​خوابی یا افسردگی.

ممکن است خشمگین باشید، اگر بهره​وری شما کاهش یافته یا حتی برای تمرکز در کارهای ساده دچار مشکل می​شوید.

ممکن است خشمگین باشید، اگر با دیگران به​تندی برخورد می​کنید (همسرم آن را «شعله​ور شدن» می​نامد) یا به​طور کلی نسبت به پیچ​وخم​های زندگی صبور نیستید.

ممکن است خشمگین باشید، اگر کودکان خردسال از هر نوع؛ فرزندان شما، نوه​ها، کودکان کلیسا؛ منبع دائمی آزردگی باشند.

ممکن است خشمگین باشید، اگر عادات عجیب دیگران، به​ویژه همسرتان، دائماً آزاردهنده به نظر می​رسند و منجر به غرولند قابل پیش​بینی می​شوند.

بله، خشم نقاب​های بسیاری دارد. بنابراین نخستین کار، آشکارسازی آن است، زیرا درمان بیماری بدون تشخیص علائم غیرممکن است.

طبقه​بندی خشم خود

اکنون که نقاب خشم خود را برداشته​ایم، آماده​ایم که آن را طبقه​بندی کنیم، زیرا همۀ خشم​ها یکسان نیستند. تفاوتی عمیق بین احساس خشم خنثی و غیرگناه​آلود و گناه خشم وجود دارد.

خدا ما را با عواطف و احساسات گوناگون آفریده است؛ شادی و اندوه، محبت و نفرت، حسادت، شور و شوق، خشم، ترس. برای هر یک از آن​ها، گونه​های گناه​آلود و غیرگناه​آلود وجود دارد. مردم اغلب می​ترسند، بی​آنکه گناه کنند، اما اگر این ترس، بازتابی از لغزش در اعتماد به خدا باشد و فلج​کننده شود و انسان را از انجام وظیفه باز دارد، آنگاه گناه است. کتاب​مقدس به ما فرمان می​دهد: «خشمگین باشید، اما گناه مکنید» (افسسیان 26:4). آشکار است که خشم همواره گناه​آلود نیست.

در واقع، خشم عادلانه، واکنش درست در برابر همۀ چیزهای شرارت​آمیز است. فینحاس به​سبب غیرت عادلانه​اش توسط خدا ستوده شد، هنگامی که با نیزه زدن به مرد شمعونی و معشوقۀ مدیانی او بلا را متوقف کرد (اعداد 1:25-15). به همین​سان، سموئیل نیز خشم عادلانه نشان داد، زمانی که شائول از اطاعت خداوند و نابود کردن عمالیقیان سر باز زد و سموئیل اَجاج، پادشاه عمالیق، را قطعه​قطعه کرد (اول سموئیل 32:15-33).

اما مهم​ترین دفاعیه برای وجود خشم غیرگناه​آلود، خودِ خداست. کتاب​مقدس بارها از غضب خدا در مجازات شریران سخن می​گوید. عیسی مسیح نیز در چند مقطع آشکارا خشمگین شد، مانند برخورد با فریسیان سنگدل (مرقس 1:3-6) و فروشندگان بی​انصاف معبد (مرقس 15:11-19). در حقیقت، با بازگشت عیسی، شریران پنهان شدند. آنان خطاب به کوهها و صخره​ها می​گفتند: «بر ما فرود آیید و ما را از روی آن تخت​نشین و از خشم بره فرو پوشانید. زیرا که روز بزرگ خشم آنان فرا رسیده و که را توان ایستادگی است؟» (مکاشفه 15:6-17).

از آنجایی که ممکن است خشمگین شد و با این حال گناه نکرد، چه زمانی خشم از مرز خود عبور می​کند؟ چه زمانی از کرانه​هایش طغیان می​کند و جان خودش و دیگران را نابود می​کند؟

خشم زمانی گناه​آلود است که به نگرش​ها و اعمالی خلاف شریعت محبت، یعنی دومین فرمان بزرگ بینجامد. کولسیان 8:3 می​گوید: «امّا اکنون باید همۀ این​ها را از خود دور کنید، یعنی خشم، عصبانیت، بدخواهی، ناسزاگویی و سخنان زشت را از دهان خود.» روشن است که کتاب​مقدس از خشم گناه​آلود به​واسطۀ همراهان خشم سخن می​گوید؛ بدخواهی، ناسزاگویی، سخنان زشت. افسسیان 31:4، تلخی و فریاد را می​افزاید؛ همۀ این​ها روح​القدس را اندوهگین می​سازند (افسسیان 30:4).

رسیدگی به خشم خود

پس خشم گناه​آلود به رابطۀ ما با خدا و دیگران آسیب می​زند. اما آیا خشم همچون یک روز برفی در ورمانت، رایج نیست؟ آیا واقعاً باید دربارۀ فوران​های کوچک و روزانۀ خشم نگران باشیم؟ آیا واقعاً لازم است با ۹۱۱ تماس بگیریم؟

قطعاً همین​طور است! خشم باید به​طور کامل و فوراً مورد رسیدگی قرار گیرد. دلیلش این است.

نخست، کتاب​مقدس هشدارهای شدید و مکرری دربارۀ خشم گناه​آلود می​دهد. «اعمال نفس» شامل «دشمنی، ستیزه​جویی، رشک، خشم» است؛ و «کنندگان چنین کارها پادشاهی خدا را به میراث نخواهند برد» (غلاطیان 20:5-21).

یعقوب به کلیساها می​نویسد تا به آن​ها کمک کند که ایمان حقیقی را از ایمان شیطانی متمایز سازند؛ به آنان پند می​دهد که «هر کس باید در شنیدنْ تند باشد، در گفتنْ کُند و در خشمْ آهسته! زیرا خشمِ آدمی پارسایی مطلوب خدا را به​بار نمی​آورد» (یعقوب 19:1-20). این همان تفاوت بین انجام​دهندۀ کلام و صرفاً شنونده​ای است که خودش را فریب می​دهد (یعقوب 22:1-25).

همچنین عیسی در موعظۀ بالای کوه به​وضوح می​گوید که خشم مهارنشده، فرمان ششم را که قتل را منع می​کند، زیر پا می​گذارد: «شنیده​اید که به پیشینیان گفته شده، ” قتل مکن، و هر که قتل کند، سزاوار محاکمه خواهد بود.“ امّا من به شما می​گویم، هر که بر برادر خود خشم گیرد، سزاوار محاکمه است؛ و هر که به برادر خود ’راقا‘ گوید، سزاوار محاکمه در حضور شوراست؛ و هر که به برادر خود احمق گوید، سزاوار آتش جهنم بُوَد» (متی 21:5-22). «سزاوار محاکمه»، «سزاوار محاکمه در حضور شورا»، و «سزاوار آتش جهنم»، عبارات مترادف هستند. خشم گرفتن نسبت به یکدیگر، انسان را تا ابد در برابر خدا گناهکار می​سازد.

خشم چیزی نیست که بتوان به آن پوزخند زد. سبک زندگیِ سرشار از خشمِ عادت​گونه، حتی جدی​ترین ایماندارِ معترف را نیز به​عنوان دارندۀ ایمان شیطانی و در معرض غضب ابدی خدا نشان می​دهد. اگر زندگی شما با خشم شناخته می​شود، باید با ۹۱۱ تماس بگیرید، زیرا «افتادن به دست​های خدای زنده چیزی هولناک است» (عبرانیان 31:10).

با این حال، خشم غالباً یک گناه دائمی است، حتی برای ایمانداران حقیقی. چرا باید علیه آن اعلان جنگ کنیم؟ زیرا خشم مهارنشده همچون رودخانه​ای است که از کرانه​هایش طغیان کرده، همچون نیروگاه هسته​ای در حال ذوب شدن است، همچون آتش اردوگاهی که به آتش​سوزی جنگلی تبدیل شده است. خشم به​ندرت خاموش می​ماند و اغلب با کلمات ویرانگر آشکار می​شود. یعقوب، زبان خشمگین را این​گونه توصیف می​کند: «زبان شرارتی است سرکش و پر از زهرِ کشنده» (یعقوب 8:3)، و متی می​گوید: «زیرا زبان از آنچه دل از آن لبریز است، سخن می​گوید» (متی 34:12). هنگامی که خشم گناه​آلود دل را پُر می​کند، «بدخواهی، ناسزاگویی و سخنان زشت»، ناگزیر دهان را پُر می​سازد (کولسیان 8:3). رفتارهای خشونت​آمیزتری ممکن است به​زودی در پی آن ظاهر شود.

پس خشم گناه​آلود، تهدیدی برای جان شما و خطری برای روابط شماست. باید آن را جدی گرفت و با جدیت به آن پرداخت. این​که هر کسی در برخی مواقع خشمگین می​شود، بهانه​ای برای چشم​پوشی از خشم نیست. خشم گناه​آلود، خدا را ناخشنود می​سازد و باید بر آن غلبه کرد.

خبر خوش این است که می​توان بر آن غلبه یافت. در حقیقت، برای ایماندار، این غلبه به​تدریج از درجه​ای از جلال به درجه​ای دیگر در حال تحقق است (دوم قرنتیان 18:3). اما چگونه؟ ما چه چیزی را باید بدانیم و چه کاری را باید انجام دهیم تا بر خشم گناه​آلود خود غلبه کنیم؟ در بخش بعد، چهار مؤلفۀ اساسی برای غلبه بر خشم را بررسی خواهیم کرد.

—

بحث و تأمل:

۱. این بخش چگونه درک شما از خشم خودتان را روشن می​کند؟

۲. در چه موقعیت​هایی بیش از همه خشمگین می​شوید؟

۳. برای چه چیزی بیش از همه خشمگین می​شوید؟

—

بخش دوم: آیا میتوانید بر خشم خود غلبه کنید؟

قدرت برای غلبه بر خشم

قدرت خدا در همۀ امور مربوط به قدوسیت، ضروری است؛ و چالش ما با گناه خشم نیز از این قاعده مستثنا نیست. اما منشأ این قدرت چیست؟ خدا چگونه این قدرت را به گناهکاران درمانده و بیچاره​ای چون ما منتقل می​کند؟ نتیجۀ موعود برخورداری از قدرت خدا در زندگی​مان چیست؟

انجیل: منشأ قدرت خدا

رومیان 16:1 می​گوید: «زیرا از انجیل سرافکنده نیستم، چرا که قدرت خداست برای نجات هر کس که ایمان آوَرَد، نخست یهود و سپس یونانی.» انجیل، قدرت خداست برای نجات، قدوسیت، غلبه بر گناه خشم، برای هر که ایمان آورد. این چگونه عمل می​کند؟ برای یافتن پاسخ، به رومیان 1:6-7، مراجعه می​کنیم:

پولس می​گوید اگر ایماندار هستید، تنها به​وسیلۀ ایمان در مرگِ گناه​کُشِ عیسی با او متحد شده​اید. این اتحاد با عیسی در مرگ او، بهترین تضمین است که روزی در رستاخیزش نیز با او متحد خواهید شد. اما چگونه متحد شدید؟

روح​القدس: ابزار قدرت خدا

هنگامی که به مسیح ایمان آوردید، امری شگفت​انگیز رخ داد. روح خدا شما را در مرگ مسیح به او پیوند داد. او به شما قلبی تازه بخشید. به​طور خاص، قلب کهنۀ شما را با برداشتن پیوستۀ گناه که پیش​تر در آن ساکن بود و بر قلب​تان تسلط داشت، مختون ساخت (رومیان 25:2-29)، و قلب تازۀ شما را با نگاشتن شریعت خدا بر آن، توانمند ساخت، تا بتوانید در فرایض او سلوک کنید، هرچند به​طور ناکامل (حزقیال 26:36- 27؛ رومیان 1:8-4؛ دوم قرنتیان 1:3-3؛ عبرانیان 10:8).

او شما را از خودش پُر ساخت و بدین​سان فرایند پُر ساختن کامل شما از خدای تثلیث، در هنگام ظهور مسیح را آغاز کرد (اعمال 4:1-5؛ 4:2؛ اول قرنتیان 13:12؛ افسسیان 15:3-19). روح​القدس شما را مُهر کرد و بیعانۀ میراث آیندۀ شما و اتحاد شما با مسیح در رستاخیز او شد (رومیان 9:5-10؛ 5:6؛ افسسیان 13:1-14).

پس روح خدا، ابزار قدرت خداست که شما را از سلطۀ گناه آزاد می​سازد: «زیرا در مسیحْ عیسی، قانونِ روحِ حیاتْ مرا از قانون گناه و مرگ آزاد کرد» (رومیان 2:8). بنابراین اتحاد شما با مسیح در مرگ او، به​وسیلۀ روح او چه ارزشی دارد؟ قدرت گناه بر شما شکسته شده است.

این را دوباره بخوانید: قدرت گناه بر شما شکسته شده است! انسان قدیم مصلوب شد (رومیان 6:6). گناه دیگر سلطه​ای ندارد، زیرا آن​که مرده است، از قدرت گناه آزاد شده است (رومیان 7:6). چنان​که پولس می​گوید: «امّا خدا را شکر که هرچند پیش​تر بندگان گناه بودید، لیکن به تمامی دل مطیع آن تعلیم گشتید که بدان سپرده شدید. شما با آزاد شدن از گناه، بندگان پارسایی شده​اید» (رومیان 17:6-18).

آزادی: نتیجۀ قدرت خدا

کار مسیح که در انجیل آشکار شده، منشأ قدرت خدا در شماست، و روح مسیح که ما را به​وسیلۀ ایمان به مسیح پیوند می​دهد، ابزار آن است. نتیجه چیست؟ آزادی! آزادی از سلطۀ خفقان​آور گناه. بار دیگر به رومیان 6، این​بار به آیات 12-14 گوش کنید:

سلطنت گناه پایان یافته است. ایمانداران اکنون آزادند؛ نه برای گناه کردن، بلکه برای سپردن خود و اعضای بدن خود به خدا، برای پارسایی. کلانتر تازه​ای به شهر آمده است و نام او عیسی، پسر خداست، و هنگامی که او کسی را آزاد می​کند، آن شخص حقیقتاً از فرمانروایی گناه آزاد است (یوحنا 36:8). هللویاه!

رومیان 12:8 -13 دربارۀ کار روح​القدس چنین می​گوید: «پس ای برادران، ما مدیونیم، امّا نه به نَفْس، تا بر طبق آن زندگی کنیم. زیرا اگر بر طبق نَفْس زندگی کنید، خواهید مرد؛ امّا اگر به واسطۀ روح، اعمال گناه​آلود بدن را بکُشید، خواهید زیست.» توجه کنید که رومیان 13:8، یک فرمان نیست، بلکه وصف زندگی عادی مسیحی است. همۀ ایمانداران حقیقی به​تدریج، به​وسیلۀ روح خدا، اعمال بدن را می​کُشند، زیرا دیگر به جسم بدهکار نیستند. چنان​که پولس پیش​تر گفت، ایمانداران «نه در حاکمیتِ نَفْس، بلکه در حاکمیتِ روح» هستند (رومیان 9:8)، «زیرا طرز فکر انسانِ نفسانی… از شریعت خدا فرمان نمی​برد و نمی​تواند هم ببرد، و کسانی که در حاکمیتِ نَفْس هستند، نمی​توانند خدا را خشنود سازند» (رومیان 7:8-8).

اما به نظر می​رسد یک مشکلی وجود دارد. اگر مسیح حقیقتاً ما را از قدرت کنترل​کنندۀ گناه آزاد می​کند، چگونه «ایماندار» در رومیان 7 را توضیح می​دهیم که هنوز به​نوعی اسیر گناه خود به نظر می​رسد؟ اگر واقعاً آزادیم تا به پیچ​وخم​های زندگی با شادی پاسخ دهیم، نه با خشم، پس با رومیان 13:7-25 چه کار کنیم؟

در این آیات، پولس ظاهراً کشمکش ایماندار با گناه را توصیف می​کند:

اگر این شخص از گناه آزاد شده است، پس ناتوانی او برای مقاومت در برابر شریعت گناهِ ساکن در او چگونه توضیح داده می​شود (رومیان 20:7-21)؟ آیا این دلیل روشنی نیست که ایمانداران، حتی پولس رسول بزرگ، هنوز به​نوعی اسیر گناه خود هستند؟

با این حال، بررسی دقیق​تر این آیه نشان می​دهد که پولس رسول زندگی خود پیش از مسیح را توصیف می​کند. نخست این را در توصیف خودِ پولس در مورد خودش می​بینیم. رومیان 14:7 می​گوید: «ما می​دانیم که شریعت روحانی است، امّا من انسانی نفسانی​ام و همچون برده به گناه فروخته شده​ام.» یقیناً کسی که از بردگی گناه رهایی یافته، نمی​تواند به آن فروخته​شود.

پولس ادامه می​دهد: «زیرا هرچند میل به انجام آنچه نیکوست در من هست، امّا نمی​توانم آن را به انجام رسانم. زیرا آن عمل نیکو را که می​خواهم، انجام نمی​دهم، بلکه عمل بدی را که نمی​خواهم، به جا می​آورم» (رومیان 18:7-19). در ادامه می​گوید: «من در باطن از شریعت خدا مسرورم، امّا قانونی دیگر در اعضای خود می​بینم که با شریعتی که ذهن من آن را می​پذیرد، در ستیز است و مرا اسیر قانونِ گناه می​سازد که در اعضای من است» (رومیان 22:7-23). انسانی که در رومیان 7 می​باشد، پیوسته مغلوب و اسیر گناه است و بدین​سان او را به​عنوان شخصی که تولد تازه نیافته نشان می​دهد، امری که با رومیان 1:6-23؛ 1:7-12؛ 1:8-17 و متونی همچون یوحنا 36:8 سازگار است.

ما باید نکتۀ اصلی این آیات را نیز در نظر بگیریم. پولس در پی تبرئه کردن شریعت به​عنوان علت مرگش می​باشد و در عوض، گناه را کاملاً متهم می​کند. پرسشی که در ابتدای این آیه آمده: «پس آیا آنچه نیکو بود، برای من باعث مرگ شد؟» (رومیان 13:7)؛ بر همۀ مطالب بعدی حاکم است. پولس در پی علت محکومیتِ غیرایماندار است، نه کشمکش در تقدیسِ ایماندار. پاسخ او روشن است: محکومیت، مرگ روحانی، نه به​خاطر شریعتِ مقدس، پارسا و نیکو، بلکه به​خاطر گناهِ ساکن در شخص بود. این آیه هیچ ارتباطی با ایماندار ندارد، غیر از اینکه اسارت او در گناه را پیش از آزادی در مسیح توضیح می​دهد. فریاد رقت​انگیز او به​عنوان یک غیرایماندار: «آه که چه شخص نگون​بختی هستم! کیست که مرا از این پیکرِ مرگ رهایی بخشد؟» با پاسخ خدا روبه​رو می​شود: «خدا را سپاس باد – به​واسطۀ خداوند ما عیسی مسیح!» (رومیان 24:7). عیسی مسیح به​وسیلۀ روح خود، زندانی گناه را آزاد می​سازد (رومیان 2:8).

پس رومیان 13:7-25 شخصی را توصیف می​کند که اسیر گناه و به​حق محکوم به مرگ ابدی است. این شخص در روح نبود، بلکه هنوز در جسم بود، مشتاق رهایی و سپاسگزار از اینکه اکنون عیسی به​وسیلۀ روح خود، او را از شریعت گناه و مرگ آزاد ساخته است. اگر چارلز وسلی در زمان رسولان می​زیست، بی​تردید انسانی که در رومیان 7 بود، آزادی خود از قدرت گناه را با چنین سرودی می​ستود: «مدت​ها روح زندانی من در بند گناه و شب طبیعت بود؛ چشم تو پرتوی حیات​بخش تابانید؛ بیدار شدم، سیاهچال از نور شعله​ور بود. زنجیرهایم فرو ریخت، قلبم آزاد شد، برخاستم، پیش رفتم و تو را پیروی کردم.»

آری، قدرت انجیل مسیح به​واسطۀ روح خدا، زندانی را آزاد کرده است، اما بقایای گناه نیرومند است. همچون بوی لاشۀ راسو که در جاده افتاده است، بوی آن گناه، از جمله خشم گناه​آلود، تا به آسمان می​رسد. در بخش بعد، به گام​های عملی برای نابود کردن حضور گناه و از بین بردن بوی تعفن افتضاح آن خواهیم پرداخت.

—

بحث و تأمل:

۱. آیا مطالب بالا، دیدگاه شما را دربارۀ خشم، یا هر گناهی، در زندگی​تان به چالش کشید؟

۲. آیا می​توانید با واژگان خود بیان کنید که چرا برای غلبه بر گناه امیدوارید؟

—

بخش سوم: گامهایی برای غلبه بر خشم

شما در مسیح خلقتی تازه هستید (دوم قرنتیان 17:5). شما می​توانید با اطمینان با گناه بجنگید، زیرا خدا «می​تواند به​وسیلۀ آن نیرو که در ما فعال است، بی​نهایت فزونتر از هرآنچه بخواهیم یا تصور کنیم، عمل کند» (افسسیان 20:3). خدا را ستایش کنید!

اما ما هنوز باید آن قدرت را به​کار بگیریم. در اینجا پنج گام عملی برای نبرد با گناه آمده است:

۱. نجات​دهندۀ بی​گناه خود را درک کنید

۲. خشم غیرگناه​آلود را پردازش کنید

۳. خشم گناه​آلود را کنار بگذارید

۴. محبت را در بر کنید

۵. برای کشمکش مداوم آماده شوید

گام 1: نجات​دهندۀ بی​گناه خود را درک کنید (دوم قرنتیان 18:3)

این گام نخست، مهم ترین گام در میان این پنج گام است، بر علایق تمرکز دارد. جاناتان ادواردز، علایق را به​عنوان «گرایش​های شدید جان» تعریف کرد. او در سال 1746 در اثر برجستۀ خود، Religious Affections (علایق دینی) اظهار کرد که «دین حقیقی، تا حد زیادی، در علایق نهفته است»، نه​اینکه عمدتاً در ادراک ذهنی باشد. امروز شاید بگوییم مسیحیت واقعی یا ایمان​آوردن حقیقی عمدتاً در قلب است، نه در مغز.

توماس چالمرز، واعظ بزرگ اسکاتلندی که نزدیک به یک قرن پس از ادواردز می‌زیست، دربارۀ «قدرت طردکنندۀ علاقۀ جدید» موعظه کرد. او در آن موعظه، فرایند غلبه بر دنیاگرایی را چنین توضیح می‌دهد: «همۀ شما شنیده‌اید که طبیعت از خلأ بیزار است. حداقل ماهیت قلب این‌گونه است؛ [قلب] نمی‌تواند تهی بماند، بی‌آنکه درد رنجی بس تحمل‌ناپذیر را احساس کند. … دنیادوستی، صرفاً با نشان دادن بی‌ارزشی دنیا از بین نمی‌رود. اما آیا نمی‌توان آن را با عشق به چیزی که شایسته‌تر از آن است، جایگزین کرد؟… [تنها] راه بیرون راندن علاقۀ قدیمی از [قلب]، قدرت طردکنندۀ علاقۀ جدید است.»

آن علاقۀ جدید چیست؟ گرایش شدید به خودِ خداوند عیسی مسیح است. بنابراین، نخستین گام در غلبه بر خشم گناه​آلودمان این است که با به​کارگیری آزادی روحانی​که اکنون در اختیار داریم، این علاقۀ جدید به مسیح را به​کار ببریم. این به​کارگیری علاقۀ جدید و به​کارگیری آزادی روحانی به چه صورت می​باشد؟

نگریستن به زیبایی مسیح (مزمور 4:27؛ دوم قرنتیان 12:3-18؛ کولسیان 2:3؛ عبرانیان 2:12) «یک چیز از خداوند خواستهام، و در پی آن خواهم بود: که همۀ روزهای زندگیام در خانۀ خداوند ساکن باشم، تا بر زیبایی خداوند چشم بدوزم و در معبدش، پاسخم را بجویم» (مزمور 4:27).

ما آفریده شدهایم تا خالق خود را محبت کنیم و حرمت نهیم و بپرستیم. اما یک اتفاقی رخ داد: گناه. هنگامی که آدم گناه کرد، تمامی بشریت در گناه فرو رفت و بهخاطر ناتوانی اخلاقی آن، ناتوان از پرستش یا حتی دیدن خدا بود. اما انجیل عیسی مسیح، همۀ اینها را دگرگون ساخت. دوم قرنتیان 12:3-18 آزادی ما را توصیف میکند:

به بیان دیگر، «قبلاً گمشده بودم، اما اکنون یافت شده​ام؛ نابینا بودم، اما اکنون می​بینم.» هر جا روح است، آزادی برای دیدن خدا در شخص پسر او وجود دارد؛ آزادی برای چشم دوختن بر عیسی (عبرانیان 2:12)؛ آزادی برای علاقه​مندی به امور بالا (کولسیان 2:3). هرچند «آنچه اکنون می​بینیم، چون تصویری محو است در آینه» (اول قرنتیان 12:13)، بینایی ما به اندازه​ای بازسازی شده که بتوانیم مسیح را با چشمان ایمان بنگریم و از طریق او خدای عظیم تثلیث را بپرستیم.

پس چگونه او را می​نگریم؟ این خود می​تواند یک کتابچۀ راهنمای مستقلی باشد. ما در آفرینش به او می​نگریم، زیرا همه​چیز به​وسیلۀ او آفریده شد؛ در کلیسا به او می​نگریم، زیرا همۀ ایمانداران مسکن اویند؛ و مهم​تر از همه، در کتاب​مقدس به او می​نگریم، زیرا همۀ نویسندگان کتاب​مقدس دربارۀ او نوشتند (یوحنا 39:5-46). هر نهادی در کتاب​مقدس؛ هر نبی، کاهن و پادشاه؛ هر قربانی و عهد؛ هر آنچه دربارۀ قوم اسرائیل می​خوانیم؛ در حقیقت، سراسر کتاب​مقدس به مسیح و مرگ، تدفین و رستاخیز او برای گناهان قوم خدا اشاره می​کند (لوقا 27:24). ما در کلام خدا، به​طور روشن​تر و جامع​تر، به مسیح می​نگریم.

نتیجۀ نگریستن به او چیست؟ دگرگونی!

دگرگون شدن به صورت خدا (رومیان 2:12؛ دوم قرنتیان 18:3؛ کولسیان 10:3)

ما همانی می​شویم که به آن می​نگریم، یا چنان​که گِرِگ بیل بیان کرد: ما تبدیل به همان چیزی می​شویم که آن را می​پرستیم.¹  نگریستن به مسیح، که فروغ جلال خداست، به «دگرگون شدن به همان صورت، از جلالی به جلال فزون​تر» به​وسیلۀ قدرت روحش که در ما ساکن است، می​انجامد (دوم قرنتیان 17:3-18). تازه کردن ذهن​مان با معطوف ساختن آن به امور بالا؛ اصولاً پسر خدا؛ دگرگونی به شباهت خالق پرجلال​مان را پدید می​آورد (رومیان 2:12؛ کولسیان 2:3، 10). خیره شدن به مسیح، علاقۀ جدید ما، فرمول کتاب​مقدسی برای بیرون راندن خشم گناه​آلود و نشاندن محبت به جای آن است.

اما چگونه خیره شدن به مسیح، به​طور عملی به خشم ما کمک می​کند؟ به دو طریق. نخست، هنگامی که به نجات​دهندۀ بی​گناه خود می​نگریم، خشم عادلانه را می​بینیم که پیش​تر به آن اشاره کردیم. عیسی در همه​چیز همانند ما وسوسه شد، چنان​که عبرانیان 4 به ما یادآوری می​کند، اما گناه نکرد. وقتی شخصیت او را درک می​کنیم، زیبایی خشم گرفتن بدون گناه را می​بینیم، به​سوی آن حرکت می​کنیم. ما به صورت تصویر دلپذیر او دگرگون می​شویم.

دوم، هنگامی که به نجات​دهندۀ زیبای خود می​نگریم، با نومیدی او روبه​رو می​شویم که در دعاهایش نزد خدا برای رهایی بیان شد: «او در ایام زندگی خود بر زمین، با فریادهای بلند و اشکها به درگاه او که قادر به رهانیدنش از مرگ بود، دعا و استغاثه کرد و به​خاطر تسلیمش به خدا مستجاب شد» (عبرانیان 7:5). درک کردن، خیره شدن و نگریستن به مسیح، ما را به حالتی از نومیدی فزاینده می​رساند. بدیهی است که اگر عیسی شدیداً خواستار رهایی بود، پس چقدر بیشتر باید این موضوع دربارۀ ما صدق کند؟ پس ما برای رهایی از حضور گناه؛ که خشم گناه​آلود ما را نیز دربر می​گیرد؛ ناله می​کنیم (رومیان 23:8). در گام پنجم بیشتر به این موضوع خواهیم پرداخت.

گام 2: خشم غیرگناه​آلود را پردازش کنید (افسسیان 26:4-27)

خشم ناپایدار است. این مانند نیتروگلیسیرین روحانی در دستان شیطان است. اغلب تنها زمان​بندی است که خشم گناه​آلود را از خشم غیرگناه​آلود جدا می​کند، زیرا خشم غیرگناه​آلود می​تواند به​سرعت چرکین شود. ازاین​رو استدعای رسول این است: «خشمگین باشید، اما گناه مکنید: مگذارید روزتان در خشم به سر رسد…» (افسسیان 26:4).

وقتی من و سو به​تازگی ازدواج کرده بودیم، من در حال از بین بردن گناهِ همیشگی خشمم بودم. آیه​ای که در نخستین تابستان ازدواج​مان مطالعه می​کردم، کمک زیادی به من کرد. کولسیان 19:3 می​گوید: «ای شوهران، زنان خود را محبت کنید و به آنان تندی روا مدارید.» می​دانستم که تندی من با او نشانه​ای از خشم من نسبت به اوست.

پس من و سو یک پیمانی بستیم. ما تصمیم گرفتیم که با خشم نسبت به یکدیگر به بستر نرویم. بارها تا دیروقت بیدار می​ماندیم و هرگونه خشم در رابطه​مان را شناسایی می​کردیم. اگر هنوز به گناه تبدیل نشده بود، سریعاً مطابق افسسیان 26:4، به آن رسیدگی می​کردیم، پیش از آنکه سمی شود. اگر به گناه تبدیل شده بود، آنگاه برای از بین بردن آن بر اساس گام سوم در زیر عمل می​کردیم.

در همان لحظه ممکن است ندانید که خشم گناه​آلود است یا خنثی. نکته این است که نمی​توان با خشم بازی کرد، حتی با خشمی که آشکارا عادلانه است. همانند تاب دادن چوب گلف یا آماده کردن یک ضیافت، هنگامی که سخن از خشم می​شود، زمان​بندی بسیار مهم است. باید حس فوریتی را برای رسیدگی به خشم در خود پرورش دهید، اگر ممکن است، پیش از آنکه گناه​آلود شود و هم رابطه و هم جان شما را مسموم سازد.

گام 3: خشم گناه​آلود را کنار بگذارید (کولسیان 5:3-8)

کنار گذاشتن خشم گناه​آلود، فرایند پیچیده​تری است. نخست باید خودِ خشم گناه​آلود را از بین ببرید، سپس در پی آشکار کردن و از بین بردن منشأ(های) آن باشید.

از بین بردن خودِ خشم

نخستین گام در از بین بردن خشم می​تواند، و باید، نسبتاً سریع انجام شود، زیرا خشم بسیار زود چرکین می​شود. سه مؤلفه برای از بین بردن خشم گناه​آلود وجود دارد: مالکیت آن را بپذیرید، آن را اعتراف کنید و آن را بکشید.

۱. مالکیت آن را بپذیرید (مزمور 4:51)

برنامه​های گوناگون دوازده قدم، یک چیز مشترک دارند: هنگامی که شخص سرانجام در برابر گروه می​ایستد و وضعیت خود را می​پذیرد، گشایشی رخ می​دهد. این دربارۀ گناه نیز صدق می​کند. نخستین گام در از بین بردن خشم گناه​آلودتان این است که مالکیت آن را بپذیرید: «سلام، نام من است و من خشمگینم.»

در مورد پذیرش گناه، مزمور 4:51 همواره به​طرز قدرتمندی با من سخن گفته است. داوود بنا بر هر سنجشی، برخی از هولناک​ترین گناهانی را مرتکب شد که می​توان در حق دیگری انجام داد، از جمله زنا و قتل. او علیه دوست وفادار خود، اوریای حیتّی، یکی از سی سرباز دلیرش، گناه ورزید.

داوود در پاسخ به توبیخ ناتان (دوم سموئیل 12)، به​طور کامل مالکیت گناه خود را می​پذیرد. این پذیرش، دو بُعد متمایز دارد. نخست، او اذعان می​کند که گناهش در نهایت علیه خدا بود. آنچه گناه را این​قدر گناه​آلود می​سازد، سرکشی آن علیه قدوسیت و زیبایی مطلق، علیه خدای آسمان و شریعت نیکو و عادلانۀ اوست. داوود در مزمور 4:51الف می​گوید: «به تو، آری تنها به تو، گناه ورزیده​ام، و آنچه را که در نظرت بد است به عمل آورده​ام.» داوود می​داند که علیه اوریا و بتشبع گناه کرده است. اما توهین او به خدای قدوس و فیاض در مرکز توجه قرار می​گیرد.

دوم، پذیرش گناه از سوی داوود بی​قیدوشرط است. هیچ اگر و اما و بهانه​ای وجود ندارد. هیچ احتیاطی وجود ندارد. هیچ توجیهی برای گناهش با اشاره به زیبایی بی​همتای بتشبع یا سرسختی اوریا برای نرفتن نزد همسرش ارائه نمی​شود. هیچ ادعایی مبنی بر اینکه پادشاه حق دارد هر زنی را که بخواهد، برای خود بگیرد، یا اینکه کشتن اوریا تنها راه برای حفظ آبرو و مقام سلطنتش بود، مطرح نمی​شود. مزمور 4:51ب پذیرش بی​قیدوشرط داوود از گناهش را در پذیرش بی​قیدوشرط پیامدهای آن آشکار می​سازد: «از این رو چون سخن می​گویی، بر حقی، و چون داوری می​کنی، بی​عیبی.» داوود داوری خدا علیه خودش را عادلانه دید، زیرا مسئولیت کامل گناهش را پذیرفت.

اگر قرار است خشم از بین برود، نخست باید به​طور کامل پذیرفته شود.

۲. به آن اعتراف کنید (متی 12:6؛ یعقوب 16:5)

پس از آنکه مالکیت خشم کاملاً پذیرفته شد، باید آن را به​طور کامل و قاطع اعتراف کرد، هم نزد خدا و هم، در صورت لزوم، نزد انسان.

چنین گفته​اند که اعتراف برای جان نیکوست و برای آبرو بد است. بااین​حال، اعتراف، امری بنیادی در مسیحیت است. برای نمونه، عیسی در دعای ربانی به ما می​آموزد که به گناهان خود اعتراف کنیم و آمرزش قرض​های خود را از پدر آسمانی بطلبیم: «قرضهای ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را می​بخشیم» (متی 12:6). چنین اعترافی، پیامدی واقعی دارد، زیرا معیار بخشایش خدا نسبت به ما، بخشایش ما نسبت به دیگران است. به بیان دیگر، اگر واقعاً قرض​داران خود را نبخشیده باشید، درخواست بخشش از خدا همانند آرزوی مرگ است. متی 14:6 این نکته را روشن می​سازد: «زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید. امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.»

نخست خشم خود را نزد خدا اعتراف کنید، سپس نزد دیگران؛ زیرا خشم غالباً همچون رودخانه​ای خروشان، آسیب​های جانبی زیادی را در روابط ایجاد می​کند. یعقوب 16:5 دقیقاً به همین نکته اشاره دارد: «پس نزد یکدیگر به گناهانِ خود اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید. دعایِ شخص پارسا، با قدرت بسیار عمل می​کند.»

اعتراف نزد خدا امری خصوصی است و از شرمندگی​های بسیار جلوگیری می​کند. اما اعتراف به خشم گناه​آلودتان در نزد دیگران، حقیقتاً نزد همۀ کسانی که تحت​تأثیر آن قرار گرفته​اند، نیازمند فروتنی و شکسته شدن واقعی است. داوود این​طور بیان کرد: «قربانیهای پسندیدۀ خدا روح شکسته است؛ خدایا، دل شکسته و توبه​کار را خوار نخواهی شمرد» (مزمور 17:51). فیض خدا به​سوی فروتنان جاری می​شود (یعقوب 6:4)، پس فیض خدا به​سوی کسانی جاری می​شود که گناهان خود را نزد دیگران اعتراف می​کنند، زیرا چیزی به اندازۀ اعتراف علنی باعث فروتنی نمی​شود.

اعتراف​های علنی، برانگیزانندۀ دعا هستند: «پس نزد یکدیگر به گناهانِ خود اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید» (یعقوب 16:5). اعتراف نزد دیگران، دعای جمعی را با وعدۀ شفا از گناهِ خشم که به​آسانی گرفتار می​سازد، جاری می​کند.

پس از آنکه خشم خود را کاملاً پذیرفتید و با فروتنی اعتراف کردید، آماده​اید که کارد را در این گناه مرگبار فرو برید.

۳. آن را بکُشید (افسسیان 30:4-31؛ کولسیان 5:3-8)

زمانی که پولس فرمان کنار گذاشتن خشم گناه​آلود را در افسسیان 31:4 صادر می​کند، آن را پیش​تر بر نشانه​های باشکوه خلقت تازه استوار ساخته است. در باب​های 1 تا 3، از قدرت قیام که در ایمانداران عمل می​کند، آگاه می​شویم. در افسسیان 17:4‎-24، می​آموزیم که ایمان آوردن به​معنای کنار گذاشتن انسان قدیم و دربر کردن انسان جدید است. بنابراین پولس به کلیسا فرمان می​دهد که آنچه را که روح خدا پیش​تر آنان را برای انجامش توانمند ساخته است، انجام دهند.

کولسیان 3 نیز مشابه آن است. این آیات فرض می​گیرند که شما با مسیح در حیات تازه برخیزانیده شده​اید و نسبت به قدرت گناه مرده​اید (کولسیان 1:3-4). فرض می​کند که «آن انسانِ قدیم را با کارهایش از تن به در آورده​اید و انسانِ جدید را در بر کرده​اید، که… هر آن نو می​شود تا به صورت آفرینندۀ خویش در​آید» (کولسیان 9:3‎-10). بر اساس این آزادی، به شما فرمان داده شده که خشم خود را از بین ببرید: «همۀ اینها را از خود دور کنید، یعنی خشم، عصبانیت، بدخواهی، ناسزاگویی و سخنان زشت را از دهان خود» (کولسیان 5:3، 8).

در این مقطع کاملاً مناسب است که قربانی ستایش و شکرگزاری تقدیم کنید. شما در آستانۀ از بین بردن خشم گناه​آلود هستید؛ کنار گذاشتن آن و ورود به فرایند کُشتن گناه خود که در بازگشت عیسی کامل خواهد شد. این تنها بدان سبب ممکن است که شما در مسیح خلقتی تازه هستید، آزادید تا با قدرت انجیل او گناه را از بین ببرید؛ همان انجیلی که شما را به​وسیلۀ روح گناه​کُش او به مرگ گناه​کُش او پیوند داده است.

پسر شما را آزاد کرده است! آزاد برای «نه» گفتن به گناه. آزاد برای اندوهگین نکردن روح​القدس. آزاد برای جلوگیری از پادشاهی خشم گناه​آلود در بدن فانی شما. آزاد برای ستایش خدایی که برکتِ قدرتِ فیضِ غالب بر گناه از او جاری می​شود. هللویاه!

پس بگذارید کُشتن آغاز شود.

اما چگونه؟ چگونه خشم گناه​آلود را می​کُشیم؟ این​طور نیست که انگار من نمی​خواهم خشمگین باشم. به نظر می​رسد که خشمم زندگیِ مستقلی دارد.

باید با یادآوری این حقیقت آغاز کنید که شما حق انتخاب دارید. می​توانید انتخاب کنید که به شکل گناه​آلودی خشمگین نشوید، حتی هنگامی که به​حق خشمگین هستید. همان​گونه که رسول پند داد: «خشمگین باشید، اما گناه مکنید.»

ممکن است به نظر برسد که حق انتخابی ندارید، زیرا عضلۀ انتخاب شما پس از سال​ها انتخاب گناه تحلیل رفته است. واکنش عادت​گونه و بی​درنگ شما به یأس و بی​عدالتی​های مشاهده شده، خشم گناه​آلود بوده است که عضلۀ انتخاب را سست و بدشکل ساخته است. این عضله در انتظار تربیت شدن در پارسایی است. باید تأدیب شود تا شکل بگیرد (عبرانیان 14:5). به تمرین منظم نیاز دارد تا در عملکرد خداپسندانه برتری یابد؛ در اینجا، عدم انتخاب واکنش نشان دادن با تلخی، تهمت یا بدخواهی است.

روح​القدس برخلاف ارادۀ شما گناه را از بین نمی​برد، هرچند ممکن است پای شما را بشکند تا روحیۀ همکاری​کننده​تری را در شما پدید آورد. نه، او با کسانی به بهترین شکل کار می​کند که قصد دارند نجات خود را با ترس و لرز به انجام رسانند (فیلیپیان 12:2‎-13). خبر خوش این است: تمرین در اکثر عرصه​های زندگی باعث پیشرفت می​شود، از جمله پیگیری قدوسیت. هرچه بیشتر آزادی خود را برای خشمگین نشدن به​کار گیرید، این انتخاب آسان​تر می​شود.

شاید یک مثال کمک کند. اخیراً در تعطیلاتی که با همسرم سپری می​کردم، خشمگین شدم. وقتی با خشم گناه​آلودم روبه​رو شدم، دریافتم که مانند بردۀ گناه رفتار می​کردم؛ طوری عمل می​کردم که گویی پسر مرا از قدرت گناه آزاد نکرده است؛ گویی توان پاسخ​دهی متفاوت را نداشتم. با این آگاهی، به​سادگی آزادی​ام را در عمل به​کار بردم و تصمیم گرفتم که دیگر با خشم گناه​آلود به شرایطم واکنش نشان ندهم، بلکه خدا را برای برنامۀ مشیت الهی​اش که برای مقدس ساختن من طراحی شده، شکر کنم (عبرانیان 7:12-11).

به​سبب اتحاد ما با مسیح در مرگ او و به​واسطۀ قدرت روح او که در ما ساکن است، شما (و همۀ ایمانداران) آزادید که به پاسخ خشمگین گناه​آلود «نه» بگویید. هر بار که «نه» می​گویید، عادت خشم تضعیف می​شود و بوی تعفن آن از بین می​رود. هر بار که آزادی خود را به​کار می​برید، انسان تازه در درون شما اندکی بیشتر به صورت پرجلال پسر خدا تازه می​شود.

منشأ خشم را از بین ببرید

اما «نه» گفتن به گناه کافی نیست. اغلب مشکلی نظام​مند وجود دارد که سبب می​شود خشم مکرراً بازگردد. برای کنار گذاشتن مؤثرتر خشم گناه​آلود، باید ژرفای جان خود را کاوش کنید. غالباً گناهی دیگر (یا مجموعه​ای از گناهان) را خواهید یافت که آن​ها نیز باید کشته شوند. این فرایند بی​شباهت به یکی از تصمیم​های مشهور جاناتان ادواردز نیست. تصمیم 24 می​گوید: «تصمیم گرفتم که هرگاه عمل شریرانۀ آشکاری انجام می​دهم، آن را ردیابی کنم تا به علت اصلی آن برسم؛ سپس با دقت بکوشم که 1) دیگر آن را انجام ندهم و 2) با تمام توانم علیه منشأ انگیزش اصلی بجنگم و دعا کنم.»

اما پیش از پرداختن به مسائل نظام​مندتر، باید تأکید کنم که از بین بردن خشم​تان، وابسته به کشف منشأ تنش​ها نیست. حتی اگر مسائل زیربنایی بالقوه به​صورت یک راز باقی بمانند یا مورد رسیدگی قرار نگیرند، شما آزادید که خشم را کنار بگذارید. بااین​حال، شناسایی منشأ خشم​تان می​تواند به شما کمک کند تا گناهان نظام​مندتری را که ممکن است تحریک​کنندۀ خشم گناه​آلود باشند، از بین ببرید.

برای ردیابی خشم گناه​آلودتان و شناسایی مشکل اصلی که اغلب گودالی از گناه است، باید شاگردِ خودتان شوید و به ریشۀ رفتار خشمگینانۀ خود نفوذ کنید. یک راهنمایی سودمند: دوستی نیکو و به​ویژه همسری دیندار می​تواند در این خودکاوی بسیار ارزشمند باشد.

دو منشأ رایج خشم گناه​آلود، تنش​ها در رابطه و شرایطی است که برخلاف برنامه​ها و انتظارات شما پیش می​رود. در اینجا بررسی می​کنیم که چگونه هر یک از آن​ها را شناسایی کرده و رسیدگی کنیم.

۱. تنش​ها در رابطه: شفاف​سازی، بردباری و بخشایش (کولسیان 12:3-14)

 تنش​ها در رابطه با خانواده و درون کلیسا از مهم​ترین دلایل خشم ما هستند. بر اساس تجربۀ شبانی من، این تنش​ها را می​توان به سه دسته تقسیم کرد: تنش​های ناشی از سوءتفاهم، تنش​های ناشی از تفاوت​های غیراخلاقی و تنش​های ناشی از خطا و گناه واقعی. برای ردیابی موفق خشم گناه​آلود، بهترین راه این است که تعارض​های اخیر را بررسی کنید و سپس علت تعارض را تحلیل نمایید. شما به دلیلی خشمگین هستید و شناسایی آن دلیل، به حل مشکل نظام​مند کمک می​کند.

نخستین گام برای حل تنش​ها در رابطه، ساده است: موضوع را با شخص مربوطه در میان بگذارید. گاهی درمی​یابید که همه​چیز صرفاً سوءتفاهمی بزرگ بوده است. شما گمان می​کردید که شخص چیزی گفته و منظوری داشته است، اما با بررسی بیشتر درمی​یابید که فقط دچار سوءتفاهم شده​اید. وقتی سوءتفاهم روشن شود، خشم برطرف می​شود. آسیبی در کار نیست، اشتباهی در کار نیست و دلیلی برای خشم باقی نمی​ماند.

نوع دوم تنش، شاید زیرکانه​ترین نوع باشد. این تنش به تفاوت​هایی مربوط می​شود که ممکن است برای یکی یا هر دو طرف بسیار مهم باشند، اما لزوماً شامل گناه نمی​شوند. ممکن است موضوع سیاست باشد؛ اینکه کدام نامزد ریاست​جمهوری برای کشور بهتر است. ممکن است در مورد شیوه​های تربیت فرزند یا دیدگاه​های متفاوت دربارۀ مسئلۀ الکل باشد. یا شاید رویکردهای متفاوت در مورد نظافت، وقت​شناسی یا آداب استفاده از تلفن همراه باشد. من و سو نیز دربارۀ خرج کردن و پس​انداز دیدگاه​های متفاوتی داریم، اما این تفاوت​ها گناه محسوب نمی​شوند.

پادزهر آن چیست؟ بردباری. یعنی تفاوت​های غیرگناه​آلود دیگران را علیه آن​ها به​کار نبریم. کولسیان 12:3-13، آن را به​خوبی بیان می​کند: «پس همچون قوم برگزیدۀ خدا که مقدّس و بسیار محبوب است، خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و صبر ملبس سازید. نسبت به یکدیگر بردبار باشید.» خدا را شکر که در مسیح آزادید تا همۀ ویژگی​های فردی آزاردهندۀ عزیزان را چه در خانه و چه در کلیسا تحمل کنید. فراتر از آن، خدا را شکر که همۀ عزیزان شما نیز آزادند تا روش​های آزاردهندۀ شما را تحمل کنند.

سومین تنش، بی​تردید، دردناک​ترین نوع است. ممکن است ریشۀ گناه خشم شما در خطایی باشد که در حق شما انجام شده، شاید توهینی که هرگز جبران نشده است. شما کینه به دل می​گیرید و این کینه نه​تنها آن رابطه، بلکه همۀ روابط شما را مسموم می​کند. خشم شما از کرانه​هایش طغیان می​کند. پادزهر آن چیست؟

بخشایش. کولسیان 13:3 در ادامه می​گوید: «…چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید.» بخشایش یعنی چشم​پوشی از مطالبۀ جبران؛ یعنی انتخاب اینکه بدهی را پرداخت​شده بدانید. این اشتیاق برای اعتماد به عدالت نهایی خداست.

اگر سوءتفاهم​ها را برطرف کنید، تفاوت​ها را تحمل نمایید و خطاهای واقعی را ببخشید، کاهش چشمگیری در کشمکش شما با خشم پدید خواهد آمد. به یاد داشته باشید، همان​گونه که آزادید که نگذارید خشم در زندگی​تان سلطنت کند، به همان اندازه آزادید که حتی فجیع​ترین گناهانی را که نسبت به شما انجام شده، درک کنید، تحمل نمایید و ببخشید. پسر حقیقتاً شما را آزاد کرده و شما را توانمند ساخته تا به​واسطۀ روحش در تازگی حیات گام بردارید.

۲. شرایطِ مخالف: تسلیم ارادۀ خدا شوید (عبرانیان 7:12-11؛ یعقوب 7:4)

کشمکش نظام​مند ما ممکن است اساساً مربوط به روابط نباشد، بلکه مربوط به موقعیت، یا دقیق​تر بگوییم، مربوط به مشیت الهی خدا باشد. زندگی مطابق برنامه پیش نمی​رود؛ بلکه شاید برخلاف برنامه​ها و انتظارات شما پیش برود. این می​تواند به سلامت شما مربوط شود، از یک بیماری ناخوشایند گرفته تا تشخیص سرطان. شاید تغییر غیرمنتظرۀ شغلی یا از دست دادن کار باشد. ممکن است به نگرانی​های گسترده​تر مربوط شود؛ اقتصاد، تغییر سیاسی، جنگ یا تهدید آن. به این بیندیشید که چگونه 11 سپتامبر یا بیماری کرونا همه​چیز را دگرگون کرد. در هر مورد، برنامۀ خدا، برنامۀ ما نبود. پس چگونه با خشمی که از کشمکش با ارادۀ خدا برای زندگی ما سرچشمه می​گیرد، روبه​رو شویم؟

با دیدن شرایط از جانب مشیت الهی پدر آسمانی حکیم آغاز می​کنیم؛ هرچقدر هم که دردناک باشد. عبرانیان 7:12-11 می​گوید:

تا زمانی که خدای حاکم خود را معمار شرایط دشوارمان ندانیم، وسوسه می​شویم که آن​ها را صرفاً تعاملات انسانی سرشار از بی​عدالتی بدانیم. این امر به​راحتی به خشم، و در نهایت به خشم نسبت به خودِ خدا می​انجامد و تلخی و رنجش به​راحتی در پی آن می​آید.

اما هنگامی که می​پذیریم خداوند «آنان را که دوست می​دارد، تأدیب می​کند» (عبرانیان 6:12) و اینکه درد، رنج، آزمایش​ها و مصیبت​ها ابزارهایی در دست او برای پالایش ایمان ما هستند، می​توانیم خشم خود را کنار بگذاریم و بگوییم: «نه به خواست من، بلکه به ارادۀ تو» (متی 39:26) و «از شادمانی وصف​ناپذیر و پرجلال» (اول پطرس 6:1-8) آکنده شویم. حتی پسر نیز با رنجی که کشید، اطاعت را آموخت (عبرانیان 8:5) و «به​خاطر آن خوشی که پیشِ رو داشت» (عبرانیان 2:12)، ننگ صلیب را متحمل شد. خدا با فیض خود به ما تعلیم می​دهد که حتی در دشواری​ها نیز به کلام او اعتماد کنیم و از آن اطاعت نماییم.

یعقوب 7:4 به​اختصار می​گوید: «پس تسلیم خدا باشید. در برابر ابلیس ایستادگی کنید، که از شما خواهد گریخت.» قدرت خدا در انجیل مسیح، از طریق سکونت روح​القدس در ما که ما را به مسیح پیوند داد، شما را آزاد ساخته تا در هر شرایطی در برابر خدای عظیم و نجات​دهندۀ خود تسلیم شوید.

اکنون، پس از کنار گذاشتن خشم گناه​آلود و منشأ(های) آن، باید چیزی را به​جای آن در بر کنیم، زیرا چنان​که چالمرز در بالا یادآور شد، طبیعت از خلأ بیزار است. درحالی​که به سراغ گام بعدی می​رویم، بار دیگر شایسته و تقدیس​کننده است که خدا را به​خاطر آنچه که در مسیح برای ما انجام داده شکر کنیم، زیرا به ما یادآوری می​کند که واقعاً از سلطۀ گناه آزادیم و آزادیم که محبت را در بر کنیم.

گام 4: محبت را در بر کنید (کولسیان 14:3)

«و بر روی همۀ اینها محبت را در بر کنید که همه چیز را به هم می​پیوندد و شما را کامل می​گرداند» (کولسیان 14:3).

در مرکز پرستش، محبت ورزیدن، ستایش کردن و نگریستن به خدای عظیم ما قرار دارد. در واقع، دو فرمان بزرگ این است که خدا را با تمامی وجود محبت کنیم و همسایۀ خود را همچون خویشتن محبت کنیم. محبت به همسایه​مان در مسیح، نمایانگر محبت به خودِ خداست (اول یوحنا 20:4).

افسسیان 1:5-2، این محبت را در چارچوب قربانی ترسیم می​کند: «پس همچون فرزندانی عزیز، از خدا سرمشق بگیرید. و با محبت رفتار کنید، چنانکه مسیح هم ما را محبت کرد و جان خود را در راه ما همچون قربانی و هدیه​ای عطرآگین به خدا تقدیم نمود.» محبت به​​عنوان قربانی، موضوعی رایج در کتاب​مقدس است. فدا کردن جان خود برای دیگران، بزرگ​ترین نمود محبت است (یوحنا 13:15). در حقیقت، ما محبت را از طریق قربانی مسیح برای ما می​شناسیم (اول یوحنا 16:3). گسترده​ترین و عملی​ترین حالت محبتِ فداکارانه، در رومیان باب​های 12 تا 15 دیده می​شود. رومیان 1:12 می​گوید: «پس ای برادران، در پرتو رحمتهای خدا، از شما استدعا می​کنم که بدنهای خود را همچون قربانی زنده و مقدّس و پسندیدۀ خدا تقدیم کنید که عبادت معقول شما همین است.»

بنابراین «تقدیم بدن​های خود همچون قربانی»، راهی دیگر برای گفتن «محبت را در بر کنید» است. برای ایمانداران رومی، محبت مستلزم به​کارگیری عطایا برای بنای بدن بود (3:12-8)، به​وسیلۀ محبت حقیقی به یکدیگر (9:12-13)، بدون کینه (14:12-7:13)، فوراً (8:13-14)، و در ارتباط با برادران ضعیف​تر یا قوی​تر، با احترام (1:14-13:15). برادران ضعیف​تر کسانی هستند که وجدان​شان آنان را به اعمالی فراتر از فرمان​های کتاب​مقدس مقید می​سازد، درحالی​که برادران قوی​تر چنین قیدی را ندارند. بنابراین محبتِ همراه با احترام، یعنی پذیرفتن یکدیگر بدون داوری یا تحقیر (1:14-12) و پرهیز از بی​حرمتی به وجدان برادر ضعیف​تر و ایجاد لغزش در ایمانش (13:14-1۳:15).

به​طور عملی، رومیان 12، امروز ما را نصیحت می​کند که با به​کارگیری عطایای فیض خود برای خیریت بدن، محبت را در بر کنیم. هنگامی که نیازهای مقدسین را برآورده می​سازیم و حتی به دشمنان خود یاری می​رسانیم، محبت می​ورزیم. آیا چیزی مسیح​گونه​تر از برکت دادن در عوض بدی وجود دارد، شاید برکت دعای صادقانه برای رفاه و سعادت دشمن باشد؟

رومیان 13 با تعلیم دادن اینکه هر فرمانی در ده فرمان با فرمانِ محبت به همسایه همچون خویشتن خلاصه می​شود، به ما کمک می​کند. موعظۀ مسیح بر بالای کوه، به​عنوان راهنمای تفسیری ماست. روابطی که با پاکی، آشتی، مشارکت و عدم حسادت مشخص می​شوند، با فرمان​های زنا نکردن، قتل نکردن، دزدی نکردن یا طمع نورزیدن هماهنگ هستند (رومیان 8:13-10).

با توجه به نزدیکی بازگشت مسیح (رومیان 11:13-14)، باید فوریتی برای در بر کردن محبت وجود داشته باشد. به​ویژه لازم است که اختلاف​های خود را با سایر اعضای بدن، پیش از بازگشت مسیح به​سرعت برطرف کنیم و نگذاریم خورشید بر خشم ما غروب کند. برای نمونه، اگر با برادر یا خواهری دچار اختلاف شده​ایم، باید بی​درنگ با او تماس بگیریم تا حداقل زمانی را در آینده برای گفتگو دربارۀ این موضوع تنظیم کنیم. باید در اعتراف و بخشایش به​سرعت عمل کنیم. تا آنجا که به ما بستگی دارد، باید هر آنچه لازم است انجام دهیم تا با یکدیگر در صلح زندگی کنیم (رومیان 16:12-18).

در بر کردن محبت، بی​گمان مستلزم پذیرفتن یکدیگر است، نه داوری کردن یکدیگر به​خاطر تفاوت​های غیراخلاقی، چه ضعیف یا قوی (رومیان 1:14-13:15). مردم سبک​های متفاوتی برای پرستش دارند؛ برخی هنگام سرود خواندن در کلیسا بسیار پرشور هستند، درحالی​که عده​ای دیگر آشکارا خویشتن​دارند. ایمانداران دربارۀ فعالیت​های مجاز در روز خداوند عقاید متفاوتی دارند؛ برخی آن را روز پرستش و استراحت می​دانند، درحالی​که عده​ای دیگر با داشتن بلیط​های فصل یکشنبه برای تماشای تیم محبوب​شان احساس راحتی می​کنند. برخی مسیحیان خود را برای نوشیدن الکل و سیگار کشیدن آزاد می​دانند، درحالی​که این امر برای دیگران نادرست به نظر می​رسد. موسیقی راک، حتی راک مسیحی، برای برخی در کلیسای مسیح آزاردهنده است، درحالی​که عدۀ بسیاری مشکلی در آن نمی​بینند. برخی خالکوبی و سوراخ​کردن بدن را برای خداوند انجام می​دهند، درحالی​که برای دیگران نوعی ناپاک ساختن بدن، یعنی معبد خدا، به نظر می​رسد. در همۀ این موارد، در بر کردن محبت به​معنای پذیرفتن یکدیگر است؛ این مستلزم روحیه​ای بدون قضاوت نسبت به اموری است که مقید به چارچوب کتاب​مقدس نیستند.

اما همۀ اینها با غلبه بر خشم چه ارتباطی دارند؟ خشمگین شدن نسبت به کسی که برای او فداکاری می​کنید و جان خود را برای او تقدیم می​کنید، دشوار است. هنگامی که روابط شما با فوریت در اعتراف، بخشایش و آشتی مشخص می​شود، به​سختی می​توانید خشمگین بمانید. هنگامی که مشتاقید ویژگی​های خاص کسی را که با شما تفاوت دارد، تحمل کنید و او را همان​گونه که هست، بپذیرید، به​سختی می​توانید نسبت به او خشمگین شوید. هنگامی که محبت را در بر می​کنید، خشمگین شدن دشوار است.

گام 5: برای کشمکشِ مداوم آماده شوید (اول پطرس 5:5-9)

این قربانی، این در بر کردن محبت، خلأیی را که از کنار گذاشتن گناه و خشم گناه​آلود پدید آمده پُر می​کند. بااین​حال، حتی با از بین بردن گناه، حضور گناه باقی می​ماند. گام نهایی در غلبه بر خشم گناه​آلودمان، مدیریتِ انتظارات را با جنگ روحانی درهم می​آمیزد.

کتاب​مقدس به ما یادآوری می​کند که نبرد با گناه و شیطان ادامه دارد: «هشیار و مراقب باشید، زیرا دشمن شما ابلیس همچون شیری غرّان در گردش است و کسی را می​جوید تا ببلعد. پس در ایمان راسخ باشید و در برابر او بایستید……» (اول پطرس 8:5‎-9). شیطان زنده است، اما حال خوشی ندارد. او می​داند که زمانش کوتاه است و از مسیح و کلیسای او خشمگین است و می​کوشد تا حد ممکن، مسیحیان و کلیساهای بیشتری را ساقط کند (مکاشفه 12:12-17).

قدرت گناه شکسته شده است، اما بقایای حضور گناه، چیزهای زیادی را برای کار دشمن ما فراهم می​کند. ما دشمنی داریم که هدف یگانه​اش نابودی جان ما به​وسیلۀ وسوسۀ ما برای ترک ایمان است. ما باید برای کشمکشی مداوم تا زمان مرگ آماده باشیم، زیرا همان​گونه که لوتر یادآور می​شود، «در زمین همتایی ندارد.» اما نباید نومید شویم، زیرا «آن که در شماست بزرگتر است از آن که در دنیاست» (اول یوحنا 4:4). اگر با ابلیس مقاومت کنیم، از ما خواهد گریخت (یعقوب 7:4). پس برای مقابلۀ متقابل باید چه کار کنیم؟

می​توانیم همچنان خودمان را با تقدیم قربانی​های ستایش و دعا، به خدا تقدیم کنیم.

عبرانیان 15:13 ما را همچون کاهنان عهد جدید فرا می​خواند که پیوسته به​واسطۀ مسیح قربانیِ ستایش تقدیم کنیم، یعنی میوۀ لب​هایی که نام او را سپاس می​گویند. چنین قربانی​ای دائماً کار عظیمِ رستگاری را که انجام شده به ما یادآوری می​کند: ما خلقتی تازه​ایم، به​سبب روحی تازه که تولدی تازه پدید آورده و قلبی تازه آفریده است، همگی بر مبنای عهد تازه​ای که با خون مسیح مُهر شده است، تا در تازگی حیات سلوک کنیم؛ یعنی در محبت گام برداریم (دوم قرنتیان 17:5؛ حزقیال 26:36‎-27؛ یوحنا 3:3-8؛ اول پطرس 3:1؛ عبرانیان 8:8-12؛ رومیان 4:6).

وقتی می​سراییم: «زنجیرهایم فرو ریخت، قلبم آزاد شد»، این حقیقت را تقویت می​کنیم که دیگر غلام گناه نیستیم، بلکه غلام خدا هستیم و آزادیم که مطابق آن زندگی کنیم. چیزهای کهنه درگذشت؛ چیزهای نو آمده است، از جمله آزادی برای کنار گذاشتن خشم گناه​آلود و در بر کردن محبت. پس بیایید قربانیِ ستایش را تقدیم کنیم و در همه حال شکرگزار باشیم (دوم تسالونیکیان 18:5).

تقدیم قربانیِ دعا نیز امتیاز و وظیفه​ای دیگر از کهانتِ عهد جدید است. کتاب​مقدس قربانی​های روزانه بر روی مذبح بخور را به​عنوان استعاره​ای برای دعاهای ما به​کار می​برد (خروج 1:30-10؛ مکاشفه 8:5). با حضور بسیار فراگیر گناه، هر روز شدیداً به یاری خدا نیاز داریم و دعا راه دسترسی ما به خداست.

برای چه چیزی باید دعا کنیم؟ برای قوت یافتن در ادامه دادن به از بین بردن گناه به​وسیلۀ روح خدا (کولسیان 5:3-8؛ عبرانیان 16:4)، برای محافظت در برابر سقوط کردن به​وسیلۀ سختدلی (متی 13:6؛ عبرانیان 12:3-14) و برای رهایی نهایی از حضور گناه (رومیان 23:8). روح​القدس و آفرینش با ناله​های ایماندار برای رهایی نهایی همراه می​شوند (رومیان 18:8-30). به ما اطمینان داده شده که خدا به این ناله​ها، قربانی​های دعا پاسخ خواهد داد؛ نه​تنها برای رهایی نهایی، بلکه برای هر آنچه که هم​اکنون و در اینجا برای نبرد با گناه و ابلیس بدان نیاز داریم (یوحنا 7:15؛ افسسیان 15:1-23، 14:3-21؛ اول یوحنا 14:5-15). ما باید بی​وقفه دعا کنیم و دل​سرد نشویم، زیرا خدای بزرگ ما مایل است و «می​تواند به​وسیلۀ آن نیرو که در ما فعال است، بی​نهایت فزون​تر از هرآنچه بخواهیم یا تصور کنیم، عمل کند» (افسسیان 20:3).

—

بخش چهارم: موانع و امید برای غلبه بر خشم

موانع

گام​های ما روشن و پیروزی ما قطعی است. بااین​حال، هنگام رویارویی با نبردی مادام​العمر علیه دشمنی بی​رحم، تعجبی ندارد که با موانعی در مسیر کشتن خشم گناه​آلود مواجه خواهیم شد. اکثر موانع از همان بازدارنده​هایی سرچشمه می​گیرند که پیش​تر در این کتابچۀ راهنما معرفی شدند: سردرگمی دربارۀ آزادی ما در مسیح، عدم شفافیت دربارۀ احساس خشم و ناکامی در رویکرد ما نسبت به خشم.

شاید بزرگ​ترین مانع، سردرگمی دربارۀ آزادی ما در مسیح باشد. اغلب حقیقتاً باور نداریم که قدرت گناه شکسته شده است، انسان قدیم قطعاً کنار گذاشته شده و انسان تازه را به​وسیلۀ اتحادمان با مسیح از راه ایمان در بر کرده​ایم. آیاتی مانند رومیان 7، برای برخی به​گونه​ای این آزادی را توصیف می​کنند و ایماندار را برای کنار گذاشتن پیوستۀ گناه و در بر کردن عدالت، سردرگم و نامطمئن می​سازند.^۲  اما چنان​که دیدیم، هنگامی که این آیات به​درستی درک شوند، در حقیقت آزادی از قدرت گناه را که پیش​تر به​وسیلۀ پسر خدا برای ما فراهم شده تقویت می​کنند.

عدم شفافیت دربارۀ تفاوت بین عواطف گناه​آلود و غیرگناه​آلود، مانع دیگری برای غلبه بر خشم است. همان​گونه که دیدیم، همۀ عواطف پایه​ای خنثی و غیراخلاقی دارند که اگر به​درستی مدیریت نشوند، می​توانند گناه​آلود شوند. انتقال سریع از خشمِ غیراخلاقی به تلخی و حتی آزار کلامی در طول سال​ها، توان ما را برای تشخیص این تفاوت ضعیف می​کند و شاید حتی ما را وسوسه کند که اصلاً وجود چنین تمایزی را انکار کنیم. تربیت قلب​مان برای خشمگین شدن و گناه نکردن، به وضوح و زمان نیاز دارد.

همچنین می​توانیم با عدم رسیدگی به خشم در زمان مناسب یا عدم رسیدگی به ریشۀ آن، در رویکردمان برای از بین بردن خشم شکست بخوریم. ما به​طور اساسی​تر ممکن است در پذیرش مسئولیت بی​قیدوشرط خشم گناه​آلودمان کوتاهی کنیم. ممکن است در پذیرش رویکردی بی​امان و بدون مدارا نسبت به خشم ناکام شویم؛ یعنی رویکردی شایسته برای امری که روح​القدس ساکن در ما را بسیار اندوهگین می​سازد.

اما شاید بزرگ​ترین ناکامی ما این باشد که امید به وعدۀ خدا را از دست بدهیم. عیسی به​خاطر آن خوشی که پیشِ رو داشت، صلیب را تحمل کرد (عبرانیان 2:12). ما نیز فراخوانده شده​ایم که همان​گونه عمل کنیم و «امید خود را یکسره بر فیضی بنهید که به هنگام ظهور عیسی مسیح به شما عطا خواهد شد» (اول پطرس 13:1). اما این امید، این شادی چیست؟ چه چیزی مانع از آن می​شود که صرفاً یک تفکر آرزومندانه باشد؟

امید

«متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که از رحمت عظیم خود، ما را به واسطۀ رستاخیز عیسی مسیح از مردگان، تولّدی تازه بخشید، برای امیدی زنده و میراثی فسادناپذیر و بی​آلایش و ناپژمردنی که برای شما در آسمان نگاه داشته شده است؛ و شما نیز به قدرت خدا و به واسطۀ ایمان، محفوظ هستید برای نجاتی که از هم​اکنون آماده شده است تا در زمان آخر به ظهور رسد» (اول پطرس 3:1-5).

امید ما چیست؟ چیزی کمتر از میراث موعود نیست، ابدیت در حضور خدا، آنگاه که گناه سرانجام کشته می​شود (مکاشفه 9:21-27)، مرگ سرانجام نابود می​گردد (مکاشفه 1:21-8) و ازدواج ما با بره، سرانجام به کمال می​رسد (مکاشفه 6:19-10). رومیان 28:8-30 و 35:8-39، این امید را به​زیبایی بیان می​کند:

وفاداری خدا به عهدش برای نجات قوم خود، امید ماست؛ نه​تنها در غلبه بر خشم گناه​آلود، بلکه برای گناه به​طور کلی. خدا وعده داده که همۀ کسانی را که از پیش می​شناخت، جلال خواهند یافت و هیچ​چیز نمی​تواند آن نقشه را ناکام سازد؛ هیچ​چیز نمی​تواند گوسفندان را از محبت شبان نیکوی​شان جدا کند.

آیندۀ ما؛ آنچه «نه​هنوز» نامیده می​شود؛ قطعی است. ما اطمینان کامل داریم که از حضور گناه و غضب آینده نجات خواهیم یافت (رومیان 1:5-11، 18:8-39). اما آنچه وعدۀ «نه​هنوز» را تثبیت می​کند، «از پیش» در رومیان 12:5-17:8 است. این آیات به ما اطمینان می​دهند که خدا قبلاً قوم خود را از مجازات گناه و به​ویژه از قدرت گناه نجات داده است. به همۀ کارهایی که خدا خدا پیشاپیش در ایماندار انجام داده توجه کنید:

۱. ما هم​اکنون دیگر در آدم نیستیم، بلکه در مسیح هستیم (رومیان 12:5-21).

۲. ما هم​اکنون دیگر زیر شریعت نیستیم، بلکه زیر فیض هستیم (رومیان 1:6-14).

۳. ما هم​اکنون دیگر غلام گناه نیستیم، بلکه غلام پارسایی هستیم (رومیان 15:6-25:7).

۴. ما هم​اکنون دیگر در جسم نیستیم، بلکه در روح هستیم (رومیان 1:8-17).

۵. ما هم​اکنون از بدن مرگ، که نمایانگر قدرت گناه است، رهایی یافته​ایم (رومیان 24:7، 2:8).

ما به رهایی خدا از حضور گناه در آینده اطمینان داریم، زیرا پیش​تر رهایی کنونی خدا از قدرت گناه را تجربه کرده​ایم. ازاین​رو، پیروزی نهایی ما بر خشم گناه​آلود تضمین شده است. امید ما استوار است.

نتیجه گیری

در سال 1975، خشنودی خدا در این بود که مرا از گناهم نجات دهد، زمانی که دانشجوی دانشگاه ایالتی اوهایو بودم. در پاییز آن سال آموختم که عیسی آمد تا برای گناهان من بمیرد و هر که به او ایمان آورد، نجات خواهد یافت. هنگامی که در پایان آن سال، زندگی خود را به مسیح تسلیم کردم، یوحنا 36:8 را تجربه نمودم؛ پسر مرا آزاد ساخت، نه​تنها از مجازات هولناک و ابدی گناه، بلکه از قدرت فلج​کننده و ناتوان​کنندۀ گناه. چنان​که سرایندۀ سرود نوشته است: «زنجیرهایم فرو ریخت، قلبم آزاد شد، برخاستم، پیش رفتم و از تو پیروی کردم.» بی​درنگ روح​القدس در درونم، کُشتن اعمال جسم را آغاز کرد و من سلوک کردن در تازگی حیات را آغاز کردم.

به ذهنم می​رسد که شاید شما این کتابچۀ راهنما را می​خوانید و می​اندیشید که ایماندارید، هرچند هنوز اسیر گناه هستید، یا حتی می​دانید که ایماندار نیستید. الگوی منظم گناه در زندگی​شما ممکن است نشان​دهندۀ این باشد که سلطۀ گناه هنوز شکسته نشده است. عادت​های گناه​آلود جنسی، مانند پورنوگرافی، سوءاستفاده از الکل یا ماری​جوانا، خشم و همراهان زشت آن، همۀ عادت​های گناه​آلود باید دلیلی کافی برای آزمونی هوشیارانه باشد (اول قرنتیان 9:6-10؛ دوم قرنتیان 5:13؛ غلاطیان 19:5-21).

اما خبر خوش این است: عیسی هنوز گناهکاران را می​پذیرد، حتی گناهکارانی که به کلیسا می​روند. مگذارید که او در آن روز به شما بگوید: «هرگز شما را نشناخته​ام. از من دور شوید، ای بدکاران» (متی 23:7). امروز نزد مسیح بروید و بگذارید روح او شما را پاک سازد، مجازات گناه را ببخشد و قدرت گناه را درهم بشکند. به خداوند عیسی مسیح ایمان آورید. کاملاً به کار او تکیه کنید و از آزادی حقیقی بهره​مند شوید، زیرا «اگر پسر شما را آزاد کند، به​راستی آزاد خواهید بود.»

اکنون تقریباً پنجاه سال از زمانی که کُشتن خشم گناه​آلودم را آغاز کردم، می​گذرد. اگر بگویم که دیگر با آن کشمکش ندارم، دروغ گفته​ام. این ماهیت گناهان همیشگی و ریشه​دار است. در حقیقت، گاهی اجازه داده​ام که روحی خشمگین بر من چیره شود. اما با فیض او، همچنان در نبرد دیرینه​ام با خشم گناه​آلود پیشرفت کرده​ام. اجازه بدهید داستانی را بازگو کنم که شاید شما را در نبرد خودتان دلگرم سازد.

پس از 16 سال ازدواج، ارزشمندترین جایزه را در قالب وسایل تزئینی کریسمس دریافت کردم؛ چیزی که همسرم سالانه به​طور سفارشی برای همۀ اعضای خانواده می​ساخت. تا آن زمان، کریسمس برای من زمان دشواری بود. بی​تردید، من دوست دارم به دیگران هدیه بدهم، به​ویژه به همسر و فرزندانم. اما از اجبار برای انجام این کار بیزار بودم، به​خصوص با این تصور که گویی به​نحوی در حال جشن گرفتن مسیح و تولد او هستیم. ازاین​رو در شانزده سال نخست ازدواج​مان، سو ناچار بود در سراسر فصل کریسمس، شوهری را که شبیه اسکروج بود، تحمل کند.

اما در سال 1997 صلح برقرار کردم و پذیرفتم که کریسمس، بیشتر یک تعطیلی​خانوادگی است تا مذهبی (غلاطیان 12:4). این امر به من اجازه داد که با شادی حقیقی کریسمس و بدون احساس ریاکاری وارد این فصل شوم، احساسی که منبع مهم خشم گناه​آلود من بود. حالت چهرۀ کریسمسی من از ترش​رویی به فیض​بخشی دگرگون شد. وسیلۀ تزئینی من در سال 1997 چه بود؟ کلاه بابانوئل با این نوشته: «بیشترین پیشرفت.»

در طول تقریباً پنج دهه، خدا همچنان مرا یاری داده تا نه​تنها گناه خشم، بلکه بسیاری از گناهان دیگر را نیز از بین ببرم؛ درحالی​که مرا به​طور پیوسته به شباهت صورت زیبای پسر عزیز خود درمی​آورد. جلال بر خدا؛ او کارهای عظیمی انجام داده است!

یادداشت​های پایانی

G. K. Beale, We Become What We Worship: A Biblical Theology of Idola- try (IVP Academic, 2008).

غلاطیان 5، آیات مربوطی است که تفسیر نادرست آن سبب سردرگمی بسیار شده است. برای تفسیر سودمند غلاطیان 16:5-18، به تفسیر آگوستین دربارۀ غلاطیان مراجعه کنید.

درباره نویسنده

وس پاستور بنیانگذار و رئیس مرکز NETS برای بنا و احیای کلیساست. NETS در سال 2000 توسط کلیسای یادبود مسیح (Christ Memorial Church) آغاز شد؛ کلیسایی که وس در سال 1992 در نزدیکی برلینگتون ورمانت بنا نهاد و بیش از سی سال شبانی کرد. وس و همسرش، سو، پنج فرزند متأهل و هجده نوه دارند.